mutrib meşki

şeb i hafez

2011-02-10T02:24:00.000+02:00

"vakıa günümüzde tabutumuzu serviden yapınız, ki ölmüşüz servi boylu birinin dağlamasından.."

geçip gidecek günler ve geceler. başka başka yerlerde, başka başka insanlar. ve aşk, ve düş, ve acı. hep bir yerlerimize yama öylece ve öylesine kalacak.
çıkarın şimdi elbiselerinizi ve bırakın yaksın en doğunun en güneyinin en güzel güneşi. ve o güneş de en az senin kadar güzel bir adamdı ey babam, sen burada en uzak köşedeki nargileciye uzanırken. ve sen bu şehrin en güzel nergisi, nergis kokularının ve mermer taşların arasında. iki kuyu var, birinde seneler evvel adımdan bir dilek; şimdi ben geldim, ben buradayım, aç koynunu bana da, bir gün ben burda uyuyayım.
ellerini açmış kara çarşaflı kadınlar, adıma dualar ve dualar okurken, ben en ucuz köpeköldüreni açsam diyorum, yarısı sana, yarısı bana. ve yalanlanmasak artık biz de, adımızı bilen diyarlarda..

şimdi bırak sen, git sen, giz de bana, kız sen. ne zaman hatır edecek olsam hayalini, bu hafif sermestlik kalacaktır zihnimde ve sen, sevgililerimin babası, tekrar açan bir nergis olacaksın elimde. bu soldan sağa ve ayaktan başa işleyen bir ters memlekette benim adım en ters ve adımın en sert oluyor. herkesin resmi bir yadigarken sofanın üstünde, benimkisi sobanın içinde od oluyor. imam hafız, sen inan bana, sen inan, bu gövdesi sanki merdaneyle sıkılmış yüce kavaklar ve insan suretini andıran küçük çalılar, adına imam diyen adamlar ve siyah çarşaflar, safi yeşil ağaçlar, bu tanrı nimeti müzik, hiç konuşmayan deliler, maviler, mozaikler ve sen orada ne güzel, ne güzel bir huzur bu karmaşanın tam ortasında.
senin adın bir kitabın adı olsa ben o kitabı hatmederdim. senin adın bir taşın adı olsa, ben onu tuzlu sulara koyardım. sen ellerimi kessen ben ağlamaz, ben senin o sıcak mezarına okyanus suları getirip yumardım mermerini -ki,

servi koksun biraz biraz.

ben bu şairler ilinde, doğunun en güneyinde, bir periveş mutrib şimdi, arab denizinin öte yanına gidiyordum. ayağım takıldı mezarına, düştüm, öptüm toprağını. güneşin yaktı tenimi, dünün soğuğundan kalma, imamlar teneke taktı ardıma, ama yılmam, yılmam senin adın bu topraklarda yankılandıkça..

giz / 11.01.11 / shiraz, hafız mezarı. iran terki.

2010-11-09T03:46:00.001+02:00

bu
hep
arabesk bir öyküdür.

zira biz acımızı severiz.

ayak sesi adabı

2010-10-21T00:34:00.005+03:00

tüm bu ayak seslerinin adabında,
topuklar vardır ve topuklar
göktenkulelerle deldiler gökbabayı.

matkaplar ve matraklar ve mızraklar, benim ilk babamın adı bir çingene tekeriydi oysa; bir akordeonun ilk düğmesi ve tek bir teldi ağaçtan oyduğumuz o ilk gitara.
şimdi bir dövme var bütün sırtlarında ve sırtlandır hepsi, dövmek, övmek ve sövmek sırasıyla.

bizim de caaaaanım zihnimizde kocaman, kapkara bir delik ve bir enik havlar durur gönlümüzde; ben bu sokakları çıplak ayak gezdim a çingenem, karadır o gözlerin, bir tek ben bilirim, bir tek ben. çünkü bakmamak için birbirimize hani, pembeydi o gözlüklerimiz, boyandık, boyalandık, senin gözlerinin karasında olmasa da, biz o kapkara gözlükleri takındık.

ah bir eğilsen de, su içer gibi öpsem öpsem o dudaklardan, lakin her orospuya meyil vermek boynumuzun borcuyken, o dudaklar bize bir günah ki, ellerimiz yanar Firavun’un ateşiyle, affet öpemem seni ben, saramam o buğday tenini, verirler odun, üflerler yanıbaşımdan yelini.

duvarlara çizeydim ben de resmini, bulutlara bakıp uçaydım hasretinle, şiirler yazaydım adına. lakin olmaz bu gri gök haram bize, bu hasretlik adına okunan bir masaldır ve mavaldır onlar için; hepsi geldiler, topuklar ve öpükler, hepsi derslerinden bir makale yazdılar adına ve lakin bir ben bakamadım o ilk babam gibi en vahşi adam tadına.

onlar geldiler, kırık dökük bir elbise; bir elbise giydirdiler annem doğa’nın çıplak tenine.
kirliyiz, boyalıyız, affet beni çingene.
ben o tekerleği sürüp duracağım o topukların ayak sürmediği köylere,
bir türkü tutturacağım yaşı ikiyüz olmuş, bir çiçek takacağım saçlarına, rengi güneşten sararmış, solmuş.

bir hasretlik yüzün var ey çingenem,
gelsen bulsan beni,
artık adımı giz’lemem.

giz.aşkdediğinkıpkırmızıbirçingeneşalıdır.

de ajde !

2010-10-08T00:16:00.004+03:00

merhaba canlar !

birsürü müzik var elimde, şimdilik bir kaçı, balkanlardan kuzey afrikaya tek bir botla geçilmez ama, yaptık birşeyler..

yazacak çok şeyler var, lakin afrikadan balkanlara çok uzun bir yolculuktan eve döndüm.

şimdi 3. gece.
bu istanbul beni ve keçilerimi yine kaçırttı.

beş dakika sonra görüşürüz, siz şimdilik şunları toparlayın:

Giz yol toplaması

1. Coming Back Home - Anastasia
2. Jovano Jovanke - Vlatko Stefanovski
3. Moj Dilbere - Mostar Sevdah Reunion
4. Djemko Djemile - Vlatko Stefanovski
5. Lazi Lazi Vere - Saban Bayramovic
6. Ajde Jano
7. Majka Jamajka - Zoster
8. Mr. Bobby - Manu Chao
9. Roots - Groundation
10. Ma'bud Allah -Adam Rudolph - Hassan Hakmoun

sarıldım !

giz.

/mütrüp geliyor yahu !

acidi di mi.

2010-05-26T16:07:00.004+03:00

iste simdi.

olmuyor ki.
cuma gunu gelecek, ben basparmagimi kaldirip avusturyanin otoyoluna, hemen bir araba, hoppa hirvatistan. derken dugun dernek celik comak gobek cingene. lakin olmuyor bu sefer. ask dedigin ayagimiza kocaman kocaman kokler saldiriyor. ask iste. o kadar yol gidip donup gulumseyip umursamayip bir anda dus gorur gibi, duser gibi.

simdi umursamiyor gorunsem kac yazar.
evet sayin dinleyicilerimiz, gizemin cani aciyor.
cok da gucluymusum, gezmisim eglenmisim filan, kac yazar.
ask iste. o cocugun gozlerinde gormustum, yanaklarindan opmustum, tenine dokunmustum.

kac yazar simdi.
zira kervan gidiyor, kervan gidiyor lakin,

ask iste..

de hayde !

2010-03-11T01:03:00.001+02:00

e bre !

balkan yolu yokuştur, gırnataları tokuştur !

baobabın altında gölge yoktur.

2010-02-28T03:25:00.003+02:00

"bu tapıya erişmemiz mümkün değilse bile, geri dönmeyi gönlümüz istemiyor."

ve toprağın en ortası.
bütün toprakların en ortası ve bir anne gibi saçıp dökülmede, verip toplamada. tüm saçları örgülü bir anne, sırtı çocuklarını taşımaktan az biraz kambur ve fakat güzel mi güzel halen, ışımada, tüm güneşleri üstüne çekmede..

tüm çiçekleri dört mevsim tohumlu ve inadına ayakta duruyor bütün kuşları, bütün böcekleri ve hiç yağmur yağmasa da, her an yeni bir gökkuşağıyla gönlümüz şenlenmede.

ben, yani giz, yani afrikanın çocuklarının diliyle mame giara ve hepsinin gözlerinde yolunu kaybetmiş, beyaz adamın elinde doğmuş ve teni onlar gibi beyaz ve fakat afrika anne.
ben şimdi bütün elbiselerini yakmış, yırtığını dikmeyen ve anlayan artık aradığımız Allah, kendimizden uzak değil.

tohum atar gibi, çiçeği bekler gibi tüm ellerimizle yaratmakta ve toplamadayız, ve Simurg'a bakıp kendi halimizi, kendi halimize bakıp Simurg'u görmekteyiz; dil yok anlatmaya, gönül gerek görmeye..

bütün zamanları göğün deliğinden fırlatıp sırf bunları konuşmak için hangi dili öğrenmeli?
şimdi bütün içimiz aşk dolu.
şimdi bütün bedenimiz Tanrı, bütün ruhumuz yaradılışın ilk anıyla yakılmada.
şimdi cüppemin altında hepsi; nerede en'el-hak diyen mansur, nesimi, cüneyd; biz onların kervanıyla yola düşmede, onların konuklarını ağırlamadayız..
kulluğumuz bu kapıda Yusuf olur.
kulluğumuz bu toprağın suyudur.

ve bir dil gerek ki söylemeye, kulak gerek dinlemeye.

şimdi hangi dilden konuşmalı bütün gördüklerimizi göstermek için.
şimdi hangi gözünüz açık, hangi elleriniz hissetmede bizi.

ve biz Nuh'un gemisinde beklemede tufanı;
ve ilkin açacak gonca gibi, çağırmada bütün bülbülleri...

giz.
toubabdialaw/senegal/12ocak.

°

2009-10-23T16:10:00.002+03:00

el magrib.

butun elleriyle saclarimi rastaya buruyor. butun dudaklariyla opuyor beni ve siliyor goz yaslarimi usulca..

bu illerde zaman yok..
bu illerde aman yok..

tahta ev oykusu

2009-09-12T21:05:00.004+03:00

tekrar, avusturya`da bir koye hapsetmisken kendimizi guzelce, hem de bir suru cicek bocek canak comlek arasina. ispanya`ya acilan kapilari bir anda tepip, avrupa`nin ortasinda kalmis olmama ragmen gayet mutluyum, evet, plan dedigin bozulmak icin yok mu zaten?
alti ustu guzelce yasiyoruz hakkaten, hem internet de var bu sefer, tahtadan bir ev, bir suru cocuk.

bugun yine sessizlik gunum. ama bu sefer guzel. bu sefer guzel cunku birbirimizi kirip doksek de her gun binlerce kez, alistik sayilir. ama komik ki, arada bir yine eski sevdalari dusunmuyor degil insan. niye? belki gecen yil su vakitler, henuz saclarim uzunken... (saka yaptim, tamam)

kimbilir ki, avusturya´nin ortasinda yasamaya baslayacagimizi, cop karistirip yemek bulup, muzik yaparak sehir gezecegimizi. olesiye kahkahalar atmak vakti simdi. aylardan mayis olmasa da, her daim sevisme vakti hem. alnimizda gunes pareleri, cimenlere yaziyoruz oykuleri bu sefer. adini uc kereden sonra ogrendigimiz dostlar, ama hep birlikte halil cibran okudugumuz; onumden siyah bir tavsan geciyor simdi, yatmadan evvel trip aleminde gezinsem de, demek ki alice hali gecti bunyeden..

vesselam, evliya celebi´den hezarfen´e, bin ilim gordum alemde de, asktan otesini bilmedim.

bin selam ve allah yola umut eke !

giz.
12eylulfalan.

haber !

2009-09-08T17:14:00.002+03:00

.

mutrib magrip illerinde !

bin selam olsun herkese

dilimdeki haiku: gitmek diyorum, / gitmek. en uzak / şehirlere.

2009-07-21T23:39:00.002+03:00

gidiyoruz.

bazen öylesine hani, bir nevi kafa dinlemece oyunu, ah bilmeyiz ki kaçmaya çalıştığımız bazen sadece kendi kafamız, gitsek de oradan oraya: sürükleniyoruz hep birlikte. hep birlikte ve toplaya toplaya, dura demlene, yavaş yavaş. acılar yok olur yolda. yol: her derde deva. sonunda yine gitmek de olsa, yahut kalmak en gizli köşede. kalmak, bu yolun bir köşesinde. bilirim, zor oluyor terk etmeler. terk etmeler zor ammavelakin bir defa döktün mü gözyaşını tren peşinden, müstehak tüm gitmekler, adına ne koyarsan koy; bir doğu makamıdır bizde. ah biz ! yolunu aşkla kaybetmiş şarklı cankiler.. dolanıp duruyoruz denizlerden içeri, tutturmuşuz bir haiku dilimizde. ve dinimiz doğa'ya bürünürken, akıl defterine sadece yapraklar yazılıyor. bir de türküler, öpmelerden ziyade.

çırılçıplağız biz bu ahvalde. çırılçıplak ve suyla ıslanmış güzel bedenlerimiz. yanaşıyoruz birbirimize ağaçlar misali, bir kuş çıkıyor ağzımızdan. çarpa çarpa kalbimize kanadı kırmızıya bürümüş. yaşıyoruz. hem de ne yaşamak ! inadına evde durana, inadına oturana. biz, şarklı cankiler. bir çingene misali ölüyoruz evde durdukça. sırf ondandır ki durmaz bu tekerlekler, bu nefes es verene değin, velhasıl bu kelamlar aşkla yürür, aşka bürür dillendiğimiz şehirlerde..

giz
11temmuz09.ist.

yol mutribi.

2009-07-10T15:50:00.003+03:00

bin selam !

çok uzun ve çok uzayacak bir yolculuktan söz etmek isterdim size ama bir aydan sonra ilk kez çatısı olan bir yerdeyim, elim ayağım titriyor ve kalabalığa karışamıyorum.

biraz sessiz kalmak hepimizin hakkı değil mi ki?

biraz müzik dinlemek, yeni şeyler öğrenmek, yeni insanlar tanımak.. birazcık da mutrib'in hakkı hani ki, ondandır şu an hiçbir köşeye sığamamamız.

şimdi bütün dualarımız Jah'a, Pacha Mama'ya ve dahi Doğa Ana'ya. ahvalimin en yüce yolculuğuna hazırlanırken bin selam hepinize, güzel yüzlü dostlar, ay yüzlü çocuklar selam olsun size..

buralarda bir yerlerdeyim, oralarda bir yerlerdeyim, mutlak surette yüzüm göğe dönüktür, saman üstünde uyuyorumdur belki, belki çıplak ayakla yollar aşıyorumdur, kimbilir..

giz.

*jah, you're giving me everything i need to be free in this reality vohooo, in this reality..

bandista !

2009-06-16T00:58:00.003+03:00

inatla direniyor.
inatla direniyor olan bitene.

bir karanfil yere düşmüş. göğsüm kanıyor. karanfil yerle bir. karanfil memelerim. vurulmuş yatıyorum. her yanımdan fışkırıyor müzik. her yanım dost kokuyor.

ah ben sizi ne çok severim. ah yollar uzun ve siz bana sevgili, bana baba, bana dost; bana şimdi tüm direniş türküleri, reddetmekler, havaya kaldırdığımız yumruklar, şimdi güzelce gediğine sokulmuş laflar ve Ulus Baker.
ben bütün gerillaları, bütün hakkını almamış yerlileri, bütün motosikletli Latinleri, yüzü berelileri, yüreğindeki sözle tüm silahlara karşı durmuş herkesi… ben herkesi gördüm bu yollarda, bir dost sofrası ki oturduğumuz, Halil İbrahim bile karşımızda. bizim sözlerimizde süngüler, seslerimizde imanlar var. Pedro, kalk ayağa ! bugün bütün ölüler umut kokuyor !

bir barışarock gecesi, sahnede İspanyol anarşistler ve kara kızıl bayraklar inatla dalgalanırken görüyorum olan biteni. henüz yaşım küçük, henüz boyum kısa. sahneye çıkıyorlar, şarkılara eşlik ediyorlar, bayraklar sallanıyor, görüyorum, geliyorlar !

bütün türkülerimizle. tüm inancımız, birikmişliğimizle. bütün gözlerimizden yaşlar akıyor, biber gazı yutmuşuz, dayak yiyoruz, bütün sırtlarımız coptan mosmor.
lakin bir güneş ki, tüm gözlerimiz kamaşmış.

şimdi bütün saçlarına dost örükleri kattığım bir adam ki, en çok o biliyor çocukluk düşlerimi, sırf o yüzden belki en güzel hep o sarılıyor; diğeri, bütün elleriyle yüceler yücesi çingene halimizi çıkarıveriyor insan içine, o ki ateş hırsızı, çakmağı yok çakmaya: lakin bir ateş ki sofraya düşürdüğü, tüm gönüllerimiz yanmada ! bir öteki, dünyanın en güzel gülüşü, bak bu güzelliğe bakıp bakıp devrimin adını senden koyarız. bir kadın görüyorum, aralarda bir yerde, duruşuyla bile bütün dostluğumuz, kadınlığımız. bizden selam eksik olmaz ona. kim var kim yok, bakıyorum, doğuştan kafası iyi adam, en iyi sen biliyorsun, -bir de Marcos- devrim dansla geliyor, sen söyle biz hep oynamada !

uyandırma, uyandırma. bu öyle bir düş ki, gökteki yıldızlar aynı anda ateşler yakmada, Latin Amerika dağlarında, Paris gettolarında, Atina sokaklarında !

giz.13hazirangecesi.

:

2009-06-08T16:27:00.001+03:00

.

sonra bütün ellerini kaldırıp göğe, bağırdı:

- ya basta ! ya basta ! artık yeter !

mütrüp üç geliyor!

2009-06-03T18:15:00.004+03:00

bin selam,
mütrüp üç hızla geliyormuş, öyle diyorlar.

bahar gelmiş, giz'in midesinde yeniden kelebekler uçuşmaya başlamış, zira aşk varmış, birileri gelip ötekiler gitse de, arada bir terk de olsak, terk de etsek, olmuyormuş, yine en dibe kadar yaşamaca oyunu oynarmışız, yine her zerremiz müzikle raks edermiş. bize ne mutlu, ah bize ne mutlu.

mütrüp üç yaz sancısıyla geliyormuş, öyle diyorlar.
bu hikayede, giz'i yalnız bırakmayan bay perşembe, emre sert ve zozan gemilerördü'ye; müzikleriyle ilham getiren bandista ve iya waves'a; acıları için izmir'deki makamlara, güzellikleri için istanbul'da çingene niyetine müzik yapan adamlara, eve iki gün önce gelen kedi nesta'ya, ve tüm güzellere, benim güzel dostlarıma, sırf yüz yüze bakıyoruz, sırf kalpten birbirimizi seviyoruz diye selamlarını esirgemeyen herkese !

selam olsun,
aşk olsun.
giz*

sen kuş olur gidersin bir trenle.

2009-05-24T02:02:00.004+03:00

uzun bir geçmişimiz var
hiç yorulmadan
en azından bir kere
eğlenceli beşik

ha biz varız
ha biz maskeli balo
saygıya durup üstün bir gecede
bir sır payı katlayıp
sade bir kahveden
keyifsiz bir detayın hükmüyle
ha biz yokuz
ha biz seferde

ya bu kez ölenleri görmeliysek
ya sen kuş olup gitmeliysen bir trenle

parka dolalım
park bizi alır önce
seyrimizden bir sabah kazanır
eğri fakat daha çok eğrilmez bir şoförle
sayısız rampaya katlanır
ya güneşten daha zengin
sofraya diz çökeriz
ya sen kuş olup gitmeliysen bir trenle

oysa sergimize kuşlar gelir uzanır.

cahit zarifoğlu. zencidervişakşamakşamkafamızatükürüriken.

şimdi oralarda bir adam var, ona yakında aşık olacağım.

red !

2009-05-19T22:25:00.003+03:00

bin selam !

tarih 16 mayıs 2009.
harbiye ordu evi önü.
hep birlikte, askere gitmeyi meşru kılan herşeye karşı durduğumuz bir sürü dost.
bodoslama bir açıklama ve ilgilenene giz'in vicdani reddi.

"reddimdir.

tüm dünya halkları ve savaş çocukları adına reddediyorum.
bütün gördüklerimize tüm halklar şahittir ve fakat çoğu savaş yüzünden yerin zifirinde olduklarından şehadetleri meçhuldür.

reddediyorum.
bana kadınsın ve askere gitmeyeceksin, o halde niye reddediyorsun, diyorlar. reddediyorum, çünkü ben askere giden dostlarımla, kardeşlerimle askere gidiyorum. ben askere gitmeyi reddettiği için dövülen dostlarımla dövülüyor, öldürülüyorum.

reddediyorum.
nene hatun, gülsüm ve ömer seyfettin masallarıyla büyütülmeyi, esvabımdan dolayı ötelenmeyi, düşüncemden dolayı sevilmemeyi, kadın olduğum için ezilmeyi, askerliği, ölmeyi, öldürmeyi reddediyorum.

kurşunlarla misket oynayan çocuklar olmasını reddediyorum. savaşmayı, esir olmayı, herhangi bir savaş anında, liderlerin çıkarları uğruna elime silah almayı reddediyorum.

hakimler hakimi allah adına.
ben, bundan böyle allah'tan başka hakim bilmiyorum.

giz."

Bandista: anlatılan senin hikayendir

2009-05-03T17:29:00.004+03:00

"BANDİSTA - De te Fabula Narratur

Armağanımızdır!

Dünyayı değiştirmek mümkün; çığlıklarla, terle, mağlubiyetlerden süzülen demle, sözle, eylemle, müzikle; tezlikle elzem ve nikbin tebessümümüzle, dansımızla, devrimimizle, devasa MÜMKÜN!!!

Armanığımızdır yıldıza, mayısa, kara-kızıl bayraklara, yumruğa, doğacak güneşe, unutmadık inandık bulanmadık bilendik diyenlere, bilenlere ve bilmeyenlere, mor giyenlere, sarı sepya hüzünlere, kahrı çekenlere, tahtı devirenlere, işçilere, işsizlere, mülksüzlere, düşmüşlere, düş kuranlara, yek duranlara, pek çok, hem de pek çok olanlara, sizlere, kardeşlerimize.

Bandista - De Te Fabula Narratur albümü 1 Mayıs sabahı 1 Mayıs alanında, www.tayfabandista.org adresinde ve bir marşın söylenmesi gerektiği her an, her yerde.

çünkü anlatılan bizim hikâyemizdir...

Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı "marş"a, başladı ev'in hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın. Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından...

Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar... Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town'da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison'lar! "

ya normal şartlarda ben kesin buraya birşeyler eklerdim ama bu öykü, bu hikaye, bu rivayet öylesine güzel ki, üstüne kalem kalkmaz.

selam olsun dost bandista'ya ! 1 mayıs'ta biber gazından gözleri yaşarana !

albümü şuradan buluyoruz:
http://www.tayfabandista.org
http://www.myspace.com/bandistaz

,

2009-04-24T13:02:00.002+03:00

,

ben ne kadar kadındım ve o ne kadar erkek.

,

stenbole ağıdı

2009-04-03T23:51:00.000+03:00

bir yerde oturuyordum evvel. sonra başka bir yerde. hiçbir yer birbirinin aynı değil, ama ben geldim mi aynılaşıyor her yer ve aynalaşıyor. kırmak bütün camları sessizlik ile, bu şehir bize bu hakkı veriyor. stenbole, bin minaresiyle susturuyor bütün kelimeleri ve şimdi varsa yoksa sükunet bu rahatsızlığın içinde, varsa yoksa muhabbet bu sakinliğin içinde. sus stenbole, sus. herkes iki yaş atlıyor bir doğum gününde; ve herkesin bir adımı iki sayılıyor. durmak yok, koşturmaca farz; bu iklim bizi içine almaz yoksa, içine almaz. nereye kaybolmalı, nereye saklanmalı; nerden bulmalı omzuna baş koyacak güzeli, nereye saklamalı. ah yarlarımız nerde stenbole, düşünü görüp yolunu beklediğimiz ve yollarında dillendirdiğimiz yarlarımız. ah kanıyor yaralarımız stenbole. elini çekme tenimden, kanıyor dört bir yanlarım ve saçlarım bileklik niyetine dolanıyor adamlarıma. stenbole, dur biraz, muhabbetin yaradır bana. dur biraz, bırak sakinliğin ayaklarımıza tezahür etsin, sallanalım bir santur müziğiyle. dur biraz, dinle uzaklardan gelen çocukları. stenbole, git yanımdan, git yöremden. ayaklarım sallanıyor ve bir kukla oluyor bedenim bu kendini bilmez hallerden. git stenbole, yollarımız teğet bile durmasın ne evvel, ne sonra bu vakitten.

eski şehrin toplaması

2009-03-25T15:04:00.003+02:00

bin selam !
aşk, newroz niyetine suretinize dolsun.

sessizliğimi müzik sayesinde balla kesip, size bu soğuk ve gri kente nasıl bahar getirdiğimi anlatacağım.
tabi ki arada bir ellerimden kayıp gidiyor herşey. ama zoz'a sordum, diyor ki; gittikleri gibi dönerler. bahar bir bekleme halidir, yazı, yolu, hali, ahvali. bütün surete yeni renkler doldurmayı bekleme halidir.

öyleyse newroz vursun güneş niyetine saçlarınıza ve bin ışık gelsin zihninize kelam niyetine.

1.rast beste - neyzen tevfik
2.nothing without you (tery bina) - nusrat fateh ali khan
3.diaraby - ali farka touré
4.igzas - zuğaşi berepe
5.oy benum sevduceğum - erkan oğur & ismail hakkı demircioğlu
6.solom alejxem - budapest klezmer band
7.korean dogwood - devendra banhart
8.el hrig - hoba hoba spirit
9. yeh jo halka saroor hae - jeff buckley
10. yeniden - kara güneş
11. anvean - dembedem
12. kimse bilmez - mehmet güreli

İndirmekler:http://www.mediafire.com/download.php?zdkztjum2dn

.

2009-03-04T17:53:00.003+02:00

.

yokluğum, hepinize armağan olsun.

uzunca bi süre sükunete çekilmek üzere.
giz.

.

mütrüp fanzin gene geliyor !

2009-03-01T22:44:00.002+02:00

mütrüp'ün ikinci sayısı basılmak üzere!
önceki fanzin için adres gönderenlere, ikisi birlikte gelecek, tez haber edile;
ötekisini alıp tekrar isteyenler, gene gizelmutrib@gmail.com

istanbul'da altıkırkbeş ve mephisto'ya, izmir'de hayalbaz ve türevi kıbrıs şehitleri üzeri bissürü güzel yere bırakılacak, ankara'da yer arıyorum bakalım, eskişehir'de olan varsa selam etsin zaten.

bin selam.
giz.

http://www.facebook.com/home.php?ref=home#/group.php?gid=68238536163&ref=mf

biz halen yaşıyoruz.

2009-03-01T01:17:00.002+02:00

Ege Üniversitesi'nde Altkültür Günleri

Ege üniversitesi Sinema Topluluğu ve Şiir Topluluğu'nun ortaklaşa düzenlediği ve Altıkırkbeş Yayınları'nın desteğiyle gerçekleşecek olan etkinlik 3-4 Mart tarihlerinde Ege Üniversitesi kampusündeki Kültür Sanat Evi'nde yapılacak.

Dada, Sürrealizm, Beat, Punk, Siberpunk, Sitüasyonizm gibi alt kültür kavram ve kuşakları üzerine sunumların yapılacağı etkinlikte ayrıca, çeşitli gösterim ve performanslar da izleyicilerle buluşacak. Film gösterimi, konser, stencil atölyesi ve çeşitli şiir performanslarıyla renklenecek olan konferans, spontane gelişen bir durum şenliği olma amacı taşıyor.
KATILIMCILAR:

Rafet Arslan:
1972 İzmir doğumludur ve Eylül adında bir kızı vardır. Son terk ettiği bölüm iktisattır. Albemuth Bilimkurgu, Düzensiz Alternatif Kültür/Sanat mecmuası'nı çıkarmış; metinleri Cey, Siyahi, Milliyet Sanat, Karakalem, Kadıköy Underground Poetix dergilerinde yayımlanmıştır. Bilimkurgu Öyküleri, Bir Bienal Bir Bilanço kitaplarında yer almıştır.

İnan Mayıs Aru:
Ankara'da doğdu. Aralarında E.Ü. Sosyoloji bölümünün de bulunduğu bir çok bölümü bıraktı. Çeşitli çevirmenlik çalışmaları yaptı: Er-Tarih'e Karşı, Leviathan'a Karşı. Çeşitli dergilerde çevirileri yayımlandı. Altıkırkbeş Yayınları ve Kadıköy Underground Poetix dergisinde editörlük çalışmalarına devam etmektedir.

Şenol Erdoğan:
1977 senesinde bugünkü Makedonya topraklarında yer alan eski Yugoslavya’da İştip’te doğdu. Simyanın Sinemacısı Jim Morrisson HWY ve Sinematografik Vizyon Notları Üzerine, Quantin Tarantino, Wim Wenders, Fransız Sineması, Garip Hareketi ve Beat Kuşağı kitaplarını yazmış; Sitüasyonist Enternasyonal, Dada Manifestoları, Mimar Wittgenstein, Risale-i Punk, Düş Makinesi, Sinema Manifestoları Sinemadan Videoya Görüntünün Yazılı Tarihi, Howl-Uluma, Charles Bukowski ve Beat Kuşağı kitaplarını hazırlamıştır. Şu anda Kadıköy Underground Poetix ve ALTIKIRKBEŞ YAYIN’da yayın yönetmenliğine devam etmekte Kadıköy’de yaşamaktadır.

Erinç Güzel:
Bişkek'te doğdu. Eğitim hayatını Tükiye'de tamamladı. Punkla tanıştı ve müzik yazarlığına başladı. Yazıları Laneth ve NME Türkiye dergilerin yayınlandı. Türkiye'de gerçekleşen önemli konserlerde organizatörlük yaptı (Amon Amarth, Judas Priest, R.E.M. vs.).

Kerem Kamil Koç:
1978 senesinde Brüksel’de doğdu. Latin dili edebiyatı ve Fars dili edebiyatı üzerine eğitim gördü. Hakemli hakemsiz dergilerde, fanzinlerde yazıları yayımlandı. Mc Kenzie Wark’ın Bir Hacker Manifestosu çalışmasına sunu hazırladı, hack kültürü ve sanat arasındaki bağlantılar üzerine çalışan Kerem Kamil Koç, 4 ayrı karşı-kültür web platformunun kurucu üyeliğini sürdürmekte, deneysel video işleri çekmekte ve bunları sergilemektedir. Kadıköy Underground Poetix dergisi sorumlu editörlüğünü yürütmekte, şu an “müstehcen” isimli sergi çalışması için çalışmaktadır.

Mehmet Ada Öztekin:
İstanbul'da doğdu. Birçok video, klip ve film çalışmasında yer altı. Çalışmalarından bazıları: Devrim Arabaları (yönetmen yardımcısı), Gripin - Karışmasın Kimseler (klip yönetmeni), Cenk Taner - Ne Zaman Gitti Tren (klip yönetmeni), Uluma - kısa film (yönetmen), Bukranium - kısa film (yönetmen).

Oya Yalçın:
Ankara'da doğdu. İstanbul Üniveristesi gazetecilik mezunudur. Çeşitli röportajları underground dergi ve fanzinlerde yayınlandı. 2007 tarihli Videoist sergisi oldukça ses getirdi. Kargart'ta çeşitli sergiler açtı, sunumlar yaptı. Halen Kargart'ta çalışmalarını yürütmekte ve Altıkırkbeş Yayınlarında çalışmaktadır.

PROGRAM:

3 Mart Salı

12.00 BOŞTA GEZER’İN ŞİİRİ
“Rimbaud – Baudlaire” giriş

13.00 SÜRREALİZM
“Sürrealizm nedir?” panel
“Alfabetik Düşler” film gösterimi

14.30 DADA
“Dadaizm Nedir?” panel
“Dada Performans” performans

16.00 SOKAK SANATI
“Stencil Nasıl Yapılır” atölye

17.30 BEAT
“Beat nedir?” panel
“Uluma” film gösterimi

4 Mart Çarşamba

12.30 SİTÜASYONİZM
“Sitüasyonistler kimdir?” panel
“Gösteri Toplumu” film gösterimi

15.00 BALLARD - İÇ UZAY - SİBERPUNK
“İç uzay ve bedenin dönüşümü” panel

16.30 PUNK
“Punk nedir?” panel
“Punk Tavrı-Punk Attitude” film gösterimi
“Punk konseri”

Ege Üniversitesi Kültür Sanat Evi

Bornova Metro durağının 400 metre güney doğusu
/Yeşil Köşk arkası
Ege Üniversitesi Kampüsü
Bornova/İzmir

http://internationala.org/index.php/faaliyetler/soylesi/259-ege-universitesinde-altkultur-gunleri

gavur izmir'e gazel

2009-02-24T15:45:00.000+02:00

ve geçtim yolları, yeşil renkli yolları, güneş renkli dostları ve geçtim ben, kızıl saçlı orospu stenbole’nin piç kalmış sokaklarını. baktım hepsine sırf gelmek için sana, gördüm hepsini sırf gelmek için sana. ve tanıdım küfürbaz sokakları, dizi kanayan çocukları, kayboldum ey şehir, buldum ey şehir, bulundum ey şehir gelmek için sana.

ve saçların sarı, eteklerin kısa. ve yayılıyor sırma toprağının kokusu en batıdan, en doğuya. ve ben ey güzel izmir, yollarında yürüdüm; ve sevdim, ey gavur izmir, yollarında. ve ayrılınca senden, tanıdım bir sürü güzel çocuk. hepsinin gönlüne koymuşsun bir sıla. hepsi ayrı yerinden –velhasıl yarinden. ey gavur izmir, şimdi ben yolumu bile döndüremem yoluna da, bin küfür dilimden döner de, hiç bahseyleyemem sana.

oysa, ne de güzeldir sevmek öteki şehirleri ya hani; taşını, manzarasını, sonra yüzü güzel insanlarını.. ama diyor ya şair: “bir şehirde aradığın şey, onun yedi ya da yetmiş yedi harikası değil, senin ona sorduğun soruya verdiği yanıttır.”

öyle ya izmir, bütün cevaplarım cenabet kutularında gizli. al abdestini, ver canımı izmir. al güzelliklerimi, ver kelamımı. veyahut ol bana bir istanbul da, orospusuna dönen bir pezevenk gibi döneyim sana izmir. boyat o saçlarını kızıla da, göreyim yosma halini.

yıkıl izmir. bütün selamlarım üzerine, bütün küfürlerin üzerime.

yıkıl izmir. sodom’la gomore misali

yıkıl ki artık yeni aşklar devşireyim teninde !

giz*

giz gevendeyle konuşmuş

2009-02-17T20:10:00.003+02:00

http://ychorus.blogspot.com/2009/02/gevende-roportaj.html

taa geçen yıl yakalamış idim güzel dostları, arşivden çıkarmak bu güne kısmetmiş. okumak isteyen buyursun bizim öteki bloga, bu hal güzel haldir, şimdi onlar ayrı yerlerde hissederken müziklerini, biz burada dem tutarız onların hissiyatıyla, gel diye dua ederiz, gel gevende, koş gel gevende..

giz*

dembedem'den haber var !

2009-02-13T00:15:00.005+02:00

okumayanları önce şuraya yönlendirelim:

http://mutrib.blogspot.com/2008/11/dembedemdir-dem-bu-demdir_15.html
http://www.myspace.com/dembedem

ben bu izmir'i saçlarından yakarım. ben bu izmir'i yakarım ama, nasıl kıyarım ben bu canlara.
önce bir nuh gemisi kiralamalı. sonra hepsini içine doldurup, arkadan şehri ateşe vermeli. sonra izlemeli bütün kargaşayı ve dinlemeli çıtırtıları. dembedem o çıtırtıların üstüne müzik yapsın. müzik yapsın ki gerek kalmasın başka bir şehir bulmaya.
biz denizin üstünde, bir geminin üstünde, lugatlerin üstünde nasıl olsa yaşarız.
biz bu toprağı eşeleye, biz bu toprakta debelene debelene büyürüz a dostlar.

dembedem ses etti, dedi ki biz hayalbaz'ı yıkarız.
dembedem ses etti, dedi ki biz hayal kura kura bütün şehirleri şiraz, bütün şehirleri cezayir, bütün şehirleri yeni delhi yaparız.
dostlar dinleye bu müziği, dostlar güzelliklerle kala.
"şimdi bütün gecelerin yüzü zikre dönüktür."

zshare
mediafire

iz*

2009-02-02T01:58:00.003+02:00

giz izmir'e gitmek.

giz'e dua.
giz'e dilek.

*çünkü biz birbirimizden teşne yürüyoruz bu kaldırımları.
ve acı çekiyoruz.
ve acı çekiyoruz.
ve acı çekiyoruz.
biz birbirimizden teşne yürüyoruz bu kaldırımları.
ah izmir. bırak da yakayım o sarı saçlarından.*

sor

2009-01-20T00:43:00.001+02:00

çok sıkı bir soru:
"bir saat sonra öleceğini söyleseler ne yapardın?"

acaba?

mütrüp fanzin geliyor !

2009-01-11T17:07:00.003+02:00

mütrüp fanzin geliyor !
giz sıkıntıdan ne yapacağını şaşırdı zira. bir hafta içinde basılacak, isteyenler irtibata geçsin efem.
gizelmutrib@gmail.com

geldi.
adresler tez postalana.

Replikas

2008-12-30T00:56:00.001+02:00

http://www.rollingstone.com.tr/haberler/detay/23589/Zerre-zerre-Replikas

oluyor arada böyle güzel şeyler.
buyrunuz.

bakbukedi

2008-12-20T00:51:00.001+02:00

bak bu kedi.
ötekisi de moru senden -ve nasıl olduysa beyazı benden menekşeler.
ve bu kadar gri bir kentte güneş açtı bu sabah.
ve yaşıyoruz işte biz, ne güzel
ve insanlar ne güzel, kediler ne güzel, aşklar, menekşeler ve sen ve ben ve karanfil ve çay.. ve ne güzel yaşıyoruz biz birbirimizden millerce uzakta, ne güzel..

giz.

düğün gecesi / üzgün kedi gazeli

2008-12-18T01:58:00.002+02:00

huuu !
ne güzel geceler.
ve insanız biz Ya Rumi.
ve insanız, ve unutuyoruz Can Rumi.
bak, gecen gelmiş, bak kimseler ses çıkarmıyor; bak sema dönerken güzel yüzlü semazenlerin, çoğu dervişin olamadan, sikkenin anlamını yitiriyor..
ey benim güzelim, ey benim kıymetlim. benim yol göstericim, benim can dilim. düğün gecene hazırlandım günlerdir. günlerdir güzelliği kaybetmiş gibi davranıyor idim ben, ben bütün şairlerin kölesi, ben senin yolunun tozu olayım Rumi, ben senin sayfalarında yitip gideyim, ben seni duymayanlara, seni bildireyim. evvel seni duymayı nasip eyle bana Rumi, evvel seni anlamayı nasip eyle. bana yaşatmadan eyleme, karşıma çıkardığın güzellikleri heder etmeme izin verme, karşısına çıktıklarıma bildir beni, ben bütün şairlerin kölesi giz, “eylemek” için geliyorum onlara, senin kelimelerini eylemek için. bilsinler can Rumi, bilsinler her şeyini.
ben sirkeyle çalsam kapılarını, yolunda şarap olacaklar; ayçiçekleriyle gelsem, çekirdek dökecekler… Rumi, ey benim bütün kilitlerimin anahtarı, ey benim başlangıcım, benim sonum, dua et bana, dua et ki, Şems yolumdan çekilmesin. Şems, seni peşine düşürdüğü gibi düşürsün beni yoluna, ben giderim peşinden asırlarca, ben yürürüm Rumi, yeter ki yemyeşil duan üstümde olsun.

ve insanız biz ya Rumi.
Şeb-i Arus bugün. Bak insanlarımız ölüyor, hem de hiç bilmeden, hiç-bir-şey bilmeden. Rumi anlat onlara ölümü, anlat yarın yaşayamayacak olmamızı, ama “ölüm güzel” de, onlara; ölüm düğün günüm benim, de, ağlamayın arkamdan, de. ama biz buralarda, ölmeden bin kez ölürüz ya hani, ondandır ki her doğuş güzeldir bize, her güneş güzeldir... gene de bazı bazı, biz de ölsek ya senin gibi, biraz daha insanca ölsek, aşk dolu ölsek de çıksak yar katına, olsak yarene düş. olsak toprak, olsak çiçek. belki arı oluruz ya hani, birimizin güzelliğini toplayıp, ötekisinden çiçek yaparız... eninde sonunda varacağız ya hani o yere, güzel varsak hani, güzel bir gece ölsek de, düğün yapsak hani..

ama unutuyoruz işte.
o kadar “insanız” ki, hep güzel geceleri unutuyoruz..

düğünün kutlu olsun Rumi, yeniden, güzelce, şenliklerle kutlu olsun. biz gene bir elimizi Yar’e, ötekisini Yaren’e çeviririz de, adını anarız aşk dolu gecelerde.. düğünün kutlu olsun Rumi, her gecen gündüz, her mekanın cennet olsun...
giz. 18aralık.

bu da "duyan"a şiir:

"gözlerin yağmurdan yeni ayrılmış
gibi çocuk, gibi büyük, gibi sımsıcak

sen bir şehir olmalısın ya da nar
belki granada, belki eylül, belki kırmızı

gövden ruhunun yaz gecesi mi ne
çok idil, çok deniz, çok rüzgar

çocukluğun tutmuş da yine aşık olmuşsun
sanki bana, sanki ah, sanki olur a

aşk bile dolduramaz bazı aşıkların yerini
diye övgü, diye sana, diye haziran

heves uykudaysa ruh çıplak gezer
gazel bundan, keder bundan, sır bundan

gözlerin şehirden yeni ayrılmış
gibi dolu, gibi ürkek, gibi konuşkan

hadi git yeni şehirler yık kalbimize bu aşktan"

haydar ergülen.

bayramgizi / sessiz

2008-12-07T21:33:00.005+02:00

"keşke ben daha şiir doluyken karşılaşsaydık.."
*ah muhsin ünlü

çünkü dün gece öldüm, herkes birşeyler söyledi, ben öldüm. ve küllerim savruluyor dört bir yana, bir arefe günü, uzuyor banyo yapan çocukların boyu. ben dün gece öldüm ve kimse sesimi işitmedi.

o kadar çok konuşuyorlar ki insanlar, o kadar çok gazete okuyorlar ki, yanlarındaki ölülerin üstüne örtülen gazeteleri görmüyor gözleri bir türlü. ben dün gece öldüm ve kimse okumadı gazeteleri.

ve sonra bayram geldi. bir neşe, bir rehavet.. ben dün gece uyumadım, evde kaçak sigara içtim, kendime tarçınlı ve karanfilli çay yaptım. ve nasıl oluyor da, bir bayram bu kadar değiştirebiliyor insanı. bir bayram, dedim kendi kendime, koltukta uyuyakaldım, bir bayram dedim, uyandım. ve çocuklar gelmedi kapıya. gülümsedim, pijamalarım halen üstümde, bir faslı gibi evde dolanıyorum, saçlarım kuş yuvası ve telefonun çalmasını bekliyorum. artık çocuklar kapıya gelmiyor ve insanlar koyunlar kesiyorlar. oysa ben artık et yemiyorum, daha da fenası, hayatım boyunca kavurma yemedim. ve babam, komşulardan gelecek etleri bekliyor, ve bu sefer ona, etleri kesmesinde yardım edecek kimse yok.

ne diyordum, bayramlar. artık bayram da yok. çünkü ben deliriyorum. bana her gün bayram çünkü, şeker getirin, şeker getirin, saçlarım artık kısa, artık bir kadın değilim. şeker getirin, getirin..

ne diyordum, bayramlar. gidin öpün ananenizin elini. insanlar, ne kadar güzeller, ama sokaklarda yok hiçbiri.. evlerinde televizyon izlerken onlar, onları düşünün, ne kadar güzel olduklarını, bazılarının, hepsinden daha güzel olduğunu.. düşünün, gülümseyin, birşeyler yapın, iş buysa madem, madem bayram mutluluk demek, madem yaşıyoruz ve birşeyler bırakmamız gerek dünyaya, gülümseyin. bazılarınızın gözleri masmavi, bazılarınız çiçek gibisiniz, biriniz kehribardan tesbihler taşıyorsunuz gözlerinizde -ve ne iyi tanırım ben seni-, ve ben hepsini görürüm, madem bayram mutluluk demek, gülümseyin, ben mutlu olurum.

ne diyordum, bayramlar. güzel olsun, kutlu mutlu olsun, dua edin her dince, kendi dininizce, ister om diyerek yogaya durun, ister kutsal kitapların en güzel sayfalarını çevirin, ister çiçek toplayıp şükredin tanrıya, ister aşık olarak, ama beni unutmayın, nolursunuz, arada bi, güzelce dua edin bana da; mesela, mesela, müzik yaparak.

hoşça kalın.
giz

"ne kutludur, gönlün dilediği amber kokulu rüzgar ki, senin havanla seher çağı erkenden esip tozdu.
ey vuslatı mübarek kuş, yola kılavuz ol. o kapının toprağına iştiyakımdan gözlerim eridi, su oldu.
gönül kanına garkolan bu zayıfı hatırlayarak ufuktaki hilale bakın !
sensiz yaşıyorum, bu ne utanılacak şey. meğer ki sen affedesin, yoksa bu günahın özrü ne olabilir?
sabah rüzgarı seher çağında aşka düşerek kara elbisesini yırtıp atmayı aşıklardan öğrendi.
yüzünün aşkıyle bir gün alemden gidersem toprağımdan yeşil ot yerine kızıl güller biter.
senden uzağım. bundan dolayı şikayet etmekteyim, nazik hatırın incinmesin.
dur bakalım, hafız'ın şikayete daha yeni başladı..."

ve dahi, canlar şehre gelir !

2008-11-30T02:24:00.005+02:00

http://www.myspace.com/dembedem

gün ne güzel, gün !

bildim

2008-11-28T03:21:00.001+02:00

elbette bildiğim birşeyler var. o kadar da salak sayılmam.
saçlarımı kesmiş olabilirim, herkesten olabildiğine uzak kalmış olabilirim, ne bileyim, kimseye selam bile vermek istemiyor olabilirim bazen, sürekli boza içiyor olabilirim, bisiklet istiyor olabilirim, müzik dinliyor, tütün sarıyor ve çay koyuyor, olabilirim..
ama aşık oluyorum ben de, mesela, canımdan yar geçiyor, bedenime basıyor bazen. özlüyorum ben de, insanları, onu, tütün sarışını belki. bir tek ben biliyorum bunu. belki bir de o. peki ötekiler? şu muazzam gece vaktinde, rahatsız etmek istemezdim kimseyi, ama ben birşeyler biliyorum. sade şeyler mesela, dostluk gibi. sade muhabbetler. oturup bir şarkı sözüne güldüğünüz, kelimeleri biriktirip iki günlük dosta-kaçışlara bütün halleri sığdırdığınız, dostu özlediğiniz, yari özlediğiniz, oturup bir dilencinin haline ağlamayı özlediğiniz anları -oysa hiç mi hiç sade şeyler değildir bunlar. sade beyazdır ve benim yeşillerim var-. hepsini biliyorum, adım kadar, kelimelerim kadar. ve şimdi, güzel insanlarım, sizden isteğim tek birşeydir, nolursunuz, kelimelerimi düşünmeyin. onlar sade değiller, sadece kelamlar. içimden çıkıyorlar, fışkırıyorlar, galeyana geliyorlar, akıyorlar size doğru, nolursunuz, kelimelerimi düşünmeyin. ve nolursunuz, kafanızı bana takmayın, yalnızlığınıza beni ortak etmek istediğiniz zaman, ordayımdır, yanınızda, dibinizde. yahut benimle aynı yatakta uyuyayamamak isterseniz yine, gerdanınızdan öpebilirim sizi.

hoşça kalın.
kedim, boynundaki kocaman şişliği kanatarak içindeki tüm iltihabı hırkama döktü. ağlıyor, yarasını kaşıyor, ağlıyor. derken, bütün uykum kaçtı. midem ağrıyor. ve siz bana nelerden bahsediyorsunuz..

giz.

dembedem'dir, dem bu dem'dir

2008-11-15T19:14:00.006+02:00

ege illerinde dostlar bulmuşum, gidip sofralarına kurulmuşum
bir ben var imiş, benden içeri, ben'i ney ile avutmuşum..

bin selam herkese. kasım illerinde veyahut eskişehir ellerinde çiçekler açtıran dostlar getirdim size. gün güzel, gün sisli, etrafı güneştir muhakkak. sokaklarımız var bizim, sokaklarda bin adem, sokaklarda bin yara, sokaklarda bin ses... dostlar getirdim size, sokağın sesini duyan, hayyam'ın nefesine şükrettiren, nar'ın tanelerini yerden toplayıp, ateşten parelerle etraflarına haleler çizen dostlar, bin yar, bin yare..
yolum düşmüş barışarock'a, tanış etmişim güzel canlarla, evlerine konuk, düşüme müzik, baş ucuma düş eylemişim. evlerinde bin düş görüp, binini müziklerine yormuşum.

adları "dembedem". "an ve an" yahut. nefes nefese kalıp konuşulan, durmadan dillenen müziklerine, en güzel addır bu, gördüm. dinledim zikirlerini, duydum, en içimde. dinleyin diye size fısıldattım kelamlarını, an bu andır, dem bu demdir, dembedem'dir, vesselam...

izmir'in yeşili kadar açık, dergahın yeşili kadar koyu. vakit mayıs ayıyken dünyaya göz açmış dembedem, sokakları arşın arşın dolaşıp, insanların gözlerine bakmış. gönüllerini, canlarını ortaya koyup, tek sofraya oturtmuş da tüm müziklerini doğunun ile batının, aralarını düzeltip, köprüler kurmaya çalışmış. zira ne oradan, ne şuradan. tam içten, en içten tınlayıp da, sular, seller aşıp da geliyor müzikleri. ah ne güzeldir, ney sesiyle zikredip, def ile şaman olmak...

sonra çiçekler, çiçekler ya. bin çiçek var bu müzikte. hepsi açıp meyveler vermede bu ara. sularını koyduğumuz tüm çaylar ocak üstünde demlenmede. aman derim, fazla açmayın ocağı, elden gönüle bir ateş koyuyor da demli çaylar, geçmek bilmiyor. ondandır ki, ney sesi ateştir, yel değil, diyor neyzen, kimde bu ateş yoksa, yok olsun. diyeceğim o'dur, gözlerinizi açın da bakın sokaklara. insanlar var, aşık. insanlar, müzik yapıyor. insanlar, dolanıyor sokaklarda, divane. insanlar, acı çeker. insanlar, tevfik'tir. insanlar, hayyam'dır, sabbah'tır. insanlar, bizim insanlarımızdır, dem-be-dem seslenirler yedi düvelden, gönül yurtlarından, kuyularından müzik çıkan bahçelerden. bazen bir ney sesi, bazen altmışlardan gitarlar. yan odamda çınlıyor, yan odamda çınlasın, yan odamda, an ve an, dembedem çınlasın.

koyun çayları suya, gönülleri odlarda yakın.
dem bu demdir, dembedem'dir, vesselam...

indiriniz efem
myspace

kuş düşü

2008-10-23T12:41:00.001+03:00

"ben bir göçmen kuşmuşum,
doğu'nun ortasına konmuşum.
vatanım yangın yeri,
canım pare pare...
ben bir garib kuşmuşum,
kanatlarım kırılmış, düşmüşüm..."

kuşlar, ah canım kuşlar. hava grileşirken inadına, ve daim, daima grileştirirken bizim o rengine geceler harcadığımız canlarımızı, uçun kuşlar, grinin inadına o körpe bedenlerinizi, o kahve kanatlarınızı, öpmeye kıyamadığım mor boyunlarınızı gere gere, aşağıya hiç bakmadan, uçun. ben, ölürken asırlarca, siz konun benim asırlık ıhlamuruma. kokusunu koku edin kendinize. artık kururken benim cam önü menekşelerim, artık ıhlamuru indirmezken ben rafımdan..
canım nar olmuş da, dökülmüş yerlere. kimse yemiyor yemişlerimden. yemişlerim, yeminiz olsun kuşlar, az biraz inin de yiyin onları. siz onları yer iken, izleyeyim ben de o morlu yeşilli boyunlarınızı..
koynuma alsam sizi, uyusak gecelerce. öpsem o gerdanlarınızdan, dokunsam kanatlarınıza. titrese ellerim benim de, siz titrerken ellerimde.
benim şehirlerim soğuk; bazen, insan bulamıyor canına güzellik. ben korkarım beyazdan, kışın ne kadar da ak oluyor bu şehir, geceleyin nasıl da kararıyor. gelmeyin, desem şehirlerime, özlerim ben sizi kuşlar, gelin, gelin de üşüdünüz mü yatın göğsümde..
bazen uykum geliyor. neye delalet düşte kuş görmek? yorsam düşümü size, güzel olur mu yorumu? tutsanız saçlarımdan, götürseniz şehirlerinize, gelsem ya kuşlar, olsam siz, olsam siz..
kötü vakitler, deyip kaçıyorsunuz şehrimden. doğrudur, doğrudur, lakin deyin bana hele, vakti siz iyi etmeyeceksiniz, kimin gerdanından öpeyim ben?
gördüm, demişti çocuk, dervişler tozlu bir avazla gezinirlermiş, meyveli ağaçlar kadar kederlilermiş. uçun kuşlar, o meyveli ağaçlara. uçun da erenler görsün mor, görsün yeşil, o leyli'ye göz kırpar gerdanlarınızda...

giz.15ekim'08.eskişehir.

rast makamı

2008-10-11T18:59:00.003+03:00

şu dağlar karlı dağlar gule
etrafı kabak bağlar
kırık köprü altında gule
murat'ın suyu çağlar

gule, uyan, sabahtır gule
yüreğimiz yanıktır

şu dağlar bizim olsa gule
etrafı üzüm olsa
yârin uykusu gelmiş gule
yastığı dizim olsa

gule, uyan, sabahtır gule
yüreğimiz yanıktır

*ezginin günlüğü'yle hakan yılmaz'ın ortak albümünden dinleyin bu türküyü. dinlerken beni hatırlayın. göçebe olduk ya hani, güzeldir ya hani böylesi, ben işte, yolda, evde, küçük evimde hep dinliyorum bu türküyü, diyorum ki, şu dağların etrafı üzüm olsa da, yapsak bir şarap, dillensek güzelcene, olmaz mı?

ben gidiyorum yarın-gene. bu sefer bir sürü yazıyla dönmek ümidiyle.. zira kelam denen şey, kapıma uğramaz oldu.. lakin gönül bu ara kelebek misali, kanat çırpıp kaos yaratacağı yerleri beklemekte.. mideme inip, gönlümde uçmakta..

hoşça kalın!

giz*

terk-i diyar

2008-09-09T01:54:00.002+03:00

yol düşüyor ayrı şehre. orası soğuk, orada deniz yok. olsun. varsın sınavımız bundan olsun.
lakin ondan evvel, okul açılana kadar, kaçıyorum ya şehr-i izmir'e, canım nayi'nin yanına. sokakta bana rastlayan olursa selam etsin. ha, eskişehir'e kaçmak isteyen olursa, son deyişimdir, buyrun gelin.
çok uzun vakitler yok olacağım. cibran'ın deyişi ile: "biraz dinlenip, rüzgara yaslanacağım. ve başka bir kadın bana gebe kalacak..."

ha ondan işte.
yine, güzelce görüşmek üzere.
hoşça bakın kendinize,
selam olsun, aşk olsun.
muhabbeti eksik etmeyin...

giz*

uyuyakalan

2008-09-04T12:30:00.004+03:00

işte ben de, deli gibi koşturduğum sokak festivali'nden sonra öylesine mükemmel bir uyku haline geçmişim ki, kafamı nereye koysam, uyuyakalıyorum. yetmiyor, başım yastığa düşmeden evvel, zihnim çoktan rüyaya başlıyor.
dün misal, eskişehir'deydim. gece dörde doğru indiğim şehirde, üniversite kaydından sonra, saat onikiye doğru, varuna kafe'de -gara yakın olan- uyuyakaldım. öyle bir uykuydu ki, gördüğüm rüyalar yüzünden suretimin şekli değişiyordu, zira pamuk ipliğiyle bağlıydım rüyaya, gözüme ışık giriyordu -rüyalarım bereketleniyordu benim de.
sonra, gara gittik, dayanamayıp. ben de başımı çantama koydum, ayaklarımı uzattım ve garda uyuyakaldım. bankın üstünde. yeşil bankların üstünde. uyumadan evvel anneme, yeşile zaafım var, dedim. yeşile zaafım var ve fena halde uykuluyum. festival biteli dört gün oluyor, ama uykum var, uykum var, uykum var.

sanırım, bünyem iflas ediyor. niye anlattım, bilmiyorum. yakında uyuduğum uyku dolayısıyle beyin hücrelerim ölebilir. bu son yazım bile olabilir. bilmem. bilmem.

neyse, bir konu daha var. yanımdan bir çocuk geçti bugün, elinde önlüğü, boyu bacağım kadar. boyum kısadır. bacağım kadar boyu olan bir çocuk, varın siz muhayyil edin. diyeceğim şudur, bacağım kadar çocukları okula alan zihniyete tüküreyim ben. bırakın oynasınlar yahu...

adı yok 'yaz

2008-08-24T14:42:00.004+03:00

bakın heybemde neler var:

''Yaz bitmeden gel
Yapraklarım solmadan
Narlar olmadan gel
Gün devrilmeden
Yeşil erik beyaz örtüye konmadan gel ''

Dediğinizi duyar gibiyim... Yanılmıyorsam buyurun o zaman; ADI YOK 45 ÇIKTI! İftiharla sunarız...

Bu Sayıda;

ali ömer akbulut- şair ve deli
ayhan aslan- gülme
bilge doğansoy- isminiz
bilge göksu- virginia woolf’tan yazarlık dersleri
cihan tekin- danell
deniz depe- bitmeyen öyküler
ela yıldız- söz bitti
emre sert - '' benimle oynamıyorlar anne!''
ezgi harmancı- gece görüşü
gizem altınordu- ederlezi
hüseyin kaya- yeşil zeytin
ihsan sönmez- sessiz
kerem toprak- deruni
nesli ruken han- rivayete mani olunmaz
nihan şentürk- istanbul çocukları
onur büyükbaş- dünya
ömer sevinçgül- kendin kalem ol!
özge korkmaz- cümlem
zinnur çetin- an
… Ve Gizem Altınordu’nun başarılı müzik grubu "GEVENDE" ile yaptığı samimi söyleşi…

http://www.adiyok.com

dergi bi lira, köşe başındaki gazetecide bulamayabilirsiniz, lakin, biraz dolaştınız mı, elbet karşınıza çıkar..

Ağustos Muhbiri

2008-08-21T19:14:00.004+03:00

çok uzun zaman oldu, Roll almaya para filan bulamadım bir kaç hafta. sonra şehre vardım, paramı toparladım -beş lira yahu, el insaf- gittim aldım onu, açtım içini okudum, sayfalarını kokladım, kim ne yazmış, ne yapmış, hangi güzel müzisyenleri görmüş, baktım. bu dergi benim. evimin her köşesinde bir nüshası mutlak var, yatak altlarında kayıp sayılar.. ah benim güzel Roll'um..

*Eddie Vedder, Sean Penn'in Into The Wild filmi için yaptığı şarkılarını çalacağı kısa bir ABD turnesine çıkıyor, bu arada Pearl Jam de yoksullukla savaşan Robin Hood Vakfı yararına verdiği konserde üç milyon dolar topladı. ikibinsekizyüz kişi kapasiteli Beacon Tiyatrosu'ndaki konserin bazı biletleri ikibinikiyüzelli dolara alıcı buldu.
giz: Vedder, sana sesleniyorum. burada yüzyıllardır seni bekleyen bir sürü güzel çocuk var, tamam mı? ABD'den başka gezecek yer yok sanki. ben de izledim o filmi be ! ağladım hatta. Pearl Jam burada da fakirler var. sizinkilerden daha fakir hem de. zenci değiller, lakin, suratları isten pisten simsiyah kesiyor be İnci Reçellerim. peeh. dinleyen kim.

*Devendra Banhart yan projesi "Megapuss" için long play hazırlığında.
giz: öperim yanaklarından Devendra. benim evim olacak Eskişehir'de, her daim beklerim, long play'i benim evde hazırlayabilirsin.

*Rage Against The Machine'in solisti Zach De La Rocha, Mars Volta'dan John Theodore'la yepyeni bir grup kurdu. "One Day As A Lion"ın kendi adını taşıyan ilk EP'si çıktı bile. İkilinin "Wild International" adlı şarkılarını grubun Myspace sayfasından dinleyebilirsiniz.
giz: hey dostum, müziği hissedebiliyor musun?

*Bob Dylan bootleg'lerinin sekizincisi "Tell Tale Signs" adıyla ekimde yayınlanacak. İki Cd'lik albümde "Oh Mercy", "Time Our Of Mind", "Love and Theft" ve "Modern Times" dönemlerinden yayınlanmamış kayıtlar, bazı şarkıların alternatif versiyonları yer alacak.
giz: sanırım torunlarımı da büyütecek bu adam. yüce Bob, sessiz ozan. artık biraz dinlensen, biraz sakinleşsen diyorum bazen, sonra yiyorum laflarımı, sen böyle güzelsin; amma, mızıkan ve o kırılgan tavrınla daha bir güzelmişsin sanki, ha?

*Queen, konserlerde mikrofonu emanet ettiği Paul Rodgers'la ilk stüdyo albümünü ekimde yayınlayacak. "The Cosmos Rocks", Freddie Mercury'nin ardından yapılan 1995 tarihli "Made in Heaven"dan bu yana ilk Queen albümü olacak.
giz: ne diyonuz ya. yorulmaktan kastım buydu. sakinleşmekten, kastım. efsanelerin ismini söylerken bile destur diyor ademoğlu. isimden kazanma amaçlı bu ticari kaygılar.. ah ah..

*Jimi Hendrix'ten iki buluntu haberi: Stephan Stills'le otuz sene önce yaptığı kayıtlar, Stills'in deposunda ortaya çıktı. Hendrix'in 1967'de Londra'da Astoria'da kırdığı gitarın Noel Redding'in evinde bulunan parçalarıysa açık artırmayla satılacak. En az bir milyon dolar etmesi tahmin ediliyor. Hendrix iki kere daha sahnede gitar kırmış, ama o parçalar bulunamamıştı.
giz: ne bencil insanlar var arkadaş ya. adamın evinde Hendrix kayıtları duruyor, çıkartıp da bak biz nettik, demiyor. yahut, kafası o kadar LSD olmuştu ki, hatırlamıyor olabilir o kayıtları. ahah. kırdığın gitar olayım Hendrix.

benim cephemde de gidiş haberleri var tabi, Eskişehir'den ev tutacağım, bi de Eskişehirspor taraftarı olmayı düşünüyorum. buyurup gelin lütfen evime. eylül ortası, ekim sonu gibi, oralardayım artık.. es es es, ki ki ki...

giz.

okuma.

2008-08-15T09:55:00.001+03:00

anadolu üniversitesi / sinema tv bölümü.

bu ülke, tekrardan, bi tarafıma çomak sokmayı başardı, tebrik ediyorum.

barışarock havadisleri

2008-08-13T23:17:00.007+03:00

Ademoğlu neyi bekler? Aşklarını, insanlarını, yollarını, otobüslerini… Ben bunların hepsinden ziyade, müziklerimi bekliyorum. Bana ilhamlar getirecek müzisyenlerimi, muhabbetler getirecek dostlarımı bekliyorum. Yolum senelerdir aynı yere düşüyor. Hiç yanılmadım. Hep güldüm, hep bağırdım. Arkasından çok laf ettim, doğru, ama yine de, kürkçü dükkanı gibi dönüp dönüp aynı festivale vardım.

Bizim blog ahalisi de katıldı müzik yolculuğuma bu kez. Hiç bu kadar büyük bir obam olmamıştı, oldu, ne de güzel oldu. Zira dostlar güzeldir; hele ki upuzun yollardan varmışlarsa şehrinize, size neler anlatacaklar, neler. Kulak vermek, dinlemek farz. Beni de dinleseniz şimdi, hoş olur aslında.

İçim pır pır ediyordu birkaç gün önceden. Sokakta arayıp bulamadığım müzisyenler çıkacaktı çünkü festival diyarlarında. Ben de, tamam, dedim, buralarda bir yerlerdeyiz, henüz yaşıyoruz, halen ölmedik. Cuma günü vardık festivale, bir sürü çadır kurduk. Dört kişilik çadır almıştım, iki kişilik çıktı, filan, neyse. Sonra bir keşfi-z zünun edelim dedik, gezdik, dolaştık. Cumartesi’yi beklemek bana öylesine büyük bir azap vermeye başlamıştı ki sona doğru, dedik olmayacak böyle, yürüyün duman şehirlerine…

Derken, sabah oldu. Günlerce beklediğim müzisyenlerimin gelmemesi yüzünden acayip bi bunalıma girdim, bunalımdan beni neşeyle gülümseyen Gevende’ler çıkardı. Onlar soundcheck yaparlarken biz kaçtık oralardan. Alternatif sahnede çalan Kırmızı Nokta, Kaçak ve Human Harvest’ten de kaçtık, özür dilerim. Sonra Ahibba derler bir grup gelmiş, ne kadar güzel bir lehçeyle Arapça rock yaparlarmış. Dinledik de dinledik onları. En güzel şey toprak, diyorum ben her daim. Buram buram, sıcacık, sıcaktan yanmış, yakılmış…

Sonraki yegâne rotam Dembedem’di. Simya ve büyüyü bildiğim gibi bilirim bazı şeyleri. Güzel çocukları yüzünden tanırım; muhabbetlerini güzelliklerinden okurum. Dembedem beni zerre kadar yanıltmadı. Sahneye adım attıklarından sonra, her şey, öylesine yüce bir ayin haline geldi ki, en son bi “hû” çektim, kendi başıma. Der ya şarkıcı: “Müzik benim zikrimdir, döndüm, durdum” Ha öyle işte, öyle bir şeyler işte Dembedem…

Change of Plans gözüktü sahnede. Ychorus ahalisi olarak, İkarus gibi kanatlandık burada. Güneş’e değip kanatları eritmekti bizim amacımız, lakin COP bizi bundan sakındı. Sahneyle seyirci arasındaki iletişimi tamamen keserek, kanatları yere eğdi. Lakin yine de gayet iyiydi benim için. Zira, yüzüme tükürseler de dinlerim onları ben. Ayriyeten; Dembedem-COP-Feryal Öney-Gevende gibi bir liste yapan yüce insana buradan selam duruyorum. O nasıl bir zihniyettir arkadaş?

Neyse. Feryal Öney gözükünce ben tabi bir şenlendim, bir “Bahar” oldum. Feryal, sahnede öyle durur ki, bütün Barışarock’ın duruşunu okuyabilirsiniz yüzünden. Mikrofonu öyle bir tutar ki, bizim Joan’ımız da o derim içimden ben. Hep söyle, hep ağlat Feryal. Hep çektir o halayları, o gözyaşlarını hep döktür. Senin aracı olduğun ağlamalar her daim mübah bana… Bu kadar güzellikten sonra Gevende’ye gerek kalmadı yahu dedim içimden bi. Sonra anlamış olacaklar ki, izlediğim en iyi iki üç performanslarından birini sergilediler. Hem de o yüce üflemeliler olmadan. Progressive. Bağıra çağıra. Ağlata ağlata. Gri. Buz mavisi. Renkli değil bu sefer Gevende. Bu sefer, çığlık atıyor gitarlar Esinti’de. Ahmet, söylerken Crest’i, Nusrat’in küfrü oluyor; yavaş yavaş akıyor bedene, kötü söz demeden hiç, anlatıyor derdini, veriyor dermânımı…

Gün bitiyor, çekiliyor bulutlar. Yıldızlar, tekrar gözüküyor. O gece, yer kalmıyor çadırımda. Ben de uyku tulumumu alıyorum, çıkıyorum masaya, iki saatlik rüya göreceğim şurada. Bırakın beni diyorum, dinlemiyorlar. Ritm tutuyorlar yanı başımda. Susun diyemiyorum, diyene kadar, rüyalarım uzuyor, ritmlerim uzuyor, ben yeni bir uykuya daha dalıyorum…

Ertesi sabah Hayvanlar Alemi buldu bizim obayı. Tanrı, ne güzel insanlar yaratmış. Gelip konuştular, olsa çay yapacaktım, yoktu. Öğleden sonra onları dinlemek için alternatif sahneye doğru ilerlerken, ağaç altında oturan Dembedem’i gördük. Aman sabahlar olmasın diyerek yanlarına ilerledik. He, bunu diyordum işte. Öyle güzel ki muhabbetleri, öyle yürekten insanlar ki, dinleyin. Kulak verin müziklerine. Orada rap yarışması filan vardı, bir ara muhabbet öyle çağlıyordu ki, ben müziği bile duymadım. Sağol Dembedem. Hayvanlar Alemi’nin müziğinin arasına dostluğunuzu kattığınız için. Ha bir de, ağaç altında Hayvanlar Alemi dinlemek, ne de güzel oluyor…

DDR için uzaklaştı blog yukarılara doğru. Ben de, nasılsa sarkıyor bu vakitler diye, durdum alternatif sahnede. Iya Waves adlı bir reggae grubu çıktı sahneye. Yüce Gaja, Yüce Jah Jah. Bu müzik, duamız olsun size…

Son anda koşa koşa yetiştim DDR’a. Can beni görmüş, öyle söyledi. Sonra gittik onlarla da konuştuk. Benim kelamım yetişmiyor artık güzel çocuklara dua etmeye. Çok yaşa DDR.

Gene aşağıya inesiye, artık, hiçbir şey hissedemez haldeydim ki, Genç Cazcılar'ı gördüm. Seçim mükemmel olmuş. Aferim. Ferhat Öz adlı adamın Nature Boy’u söylemesi bizi kendimizden geçirdi… Cümbüş Cemaat’in o dillere destan olası vokalisti de sahneye çıktığında, artık festival doruk noktasına ulaşmıştı. Bu çocuk hep Ali Baba desin, biz de onu dinleyelim. Göbek filan attık biz. Göbek atmak, bir direniş şeklidir.

Ben sonra, dostlarımla takılasıya vakit çattı, İzmir’den gelenleri yolculamak gerekti. Her daim arkada kalmak. Bu ne garabet. Ben böyleyim. Artık, insanların arkasından su yerine göz yaşı döküyorum. Tıpkı ilk günkü gibi. İzmir’dekiler Dembedem’le yollandı. Ben de söz aldım, söz verdim, yolum İzmir’e düşüyor. Bekle beni yeni kent…

Diyeceğim şudur:

Güzelliklerini -son şarkıya yetişmiş olsam da- ve muhabbetlerini bizden esirgemedikleri için DDR'a.
Blogumuzun obasını görüp el salladıkları, yanımıza geldikleri için, Gökte Güller Açıyor'u çaldıkları için Hayvanlar Alemi'ne.
Yanımızda olduklarını bu denli hissettirdikleri için Dinar Bandosu'na.
Güzel kelamlarını, düşlerini, güzelliklerini, müzikleri dinlediğim ilk gün fark eylediğim muhabbetlerini bana sundukları, beni hiç mi hiç yanıltmadıkları için Dembedem'e.
Her daim, her zaman, her gün, her saat, saniye.. dostum olarak kaldıkları için, üflemeliler olmasa da progressive de yaparız abi, dedikleri için, doğaçladıkları için bir de, Gevende'ye.

Tolga'ya, Özer'e Baran'a; Emre'ye, Orçun'a, Kürşat'a; Murat'a, Zerrin'e; Serkan'a, Yaşar'a.

Tanıdığım, tanımadığım binlerce gülüşe, Sinan'a, açtığı için Güneş’e, yağdığı için Yağmur’a.

Attığım göbeklere, çaldığım vakitlere.

Hepsine bin selam, bin teşekkür.

Varsın gelsin yine festivaller, varsın gelsin yine dostlar, yine müzikler…

Tatlar damakta kalmaya !

giz*

oku

2008-08-07T23:04:00.002+03:00

"masallar öldü
öpülesi yüzler de
biz bu dağların buzulundayız
el vurup yüz sürdükçe zamanın aynasına
gördük ki tufanlar ortasındayız

masallar öldü
yaralıdır düşler de
biz aynı notalardayız
köhne rüyalardayız

ilkyazlar yağma
esriktir gülüşler de
hangi anılarla avunmalardayız?

o uzak göçebeler
epeydir göçebeler... "

odabaşı.

ionesco

2008-08-04T21:26:00.003+03:00

bazen bazı adamlar kafama bir-şey-ler yapıyor. titriyorum.

"yaşamın bu denli güzel olduğunun farkına varamamak. ah... ne budalalık ! yakında, yarın, bugünlerde, geri dönmekte olan bahar güzelliğine gideceğim. ağaçlar şimdiden yapraklandı. yaşam bir ara, bir yük gibi gözükmüştü gözüme. şimdiyse bir süs, bir anıt, bir gösteri gibi gözüküyor. ah, ah keşke insan dünyaya bir ölünün gözüyle bakabilseydi.."

ionesco.yalnız bir adam.

cuckoo

2008-08-03T00:21:00.004+03:00

"senin için hiçbir şey yapamam Billy, biliyorsun bunu. hiç birimiz yapamayız, anlaman gerek. ne zaman insan birine yardım elini uzatsa, kendini saldırılara açık bırakır. kurnaz olması gerek. bunu en az benim kadar sen de bilirsin. ne yapabilirim? kekelemeni durduramam, bileklerindeki jilet izlerini silemem, ellerinin ardındaki sigara yanıklarını yok edemem. sana yeni bir ana veremem. hemşirenin seni tüketmesine, senin kendine olan saygının yüreğinin köşecağızında kalan kırıntılarını da yok edip, dertlerinin içine burnunu sokmasına gelince, onların karşısında da sana destek olamam.
anzio'da, ikinci dünya savaşı'nda, bir arkadaşım vardı Billy. elli metre ötede bir ağaca bağlamışlardı. susuzluktan dudakları çatlamış, durmadan inliyordu. ona yardım etmemi söylediler. ama yapamadım. beni makinalı tüfekle delik deşik ederlerdi.

suratını benden sakla, Billy."

guguk kuşu/ken kesey

hit the road, jack

2008-07-31T20:16:00.003+03:00

"bana sorarsanız gerçek yaşam, hiç durmadan, dosdoğru, denize doğru gitmektir."

tanımadığın insanları özlemek, ah ne büyük komedya.

geldiğimden beridir, keşke yolda kalsaydım, diyorum. insanlar bana ulaşamasalar, nerede diye merak etseler, bazen akıllarına gelsem, bazen zihinlerinden düşsem, lakin yine de yolda olsam, tüm yorgunluğum, pejmürdeliğim, parasızlığımla; yüce gökyüzüm, denizim, insanlarım, tanımadığım, bilmediğim insanlarımla. keşke oralarda olsam da, buralar kırmasa beni böylece. olmaz mıydı? jack. sana diyorum, olmaz mıydı? "amaaan, ne evi yahu ?" derdin burda olsan, koyardım pikabımın üstüne bir bebop albümü, dinlerdik jack. dinlemez miydik?

hey jack, söyle bana. hangi şehir kırabilir seni ? hangi şehrin insanları yüreğini parçalayabilir jack? kim bu kadar güçlü. kim bu kadar umursuyor hayatı. ah bilirim. bilirim ben tüm onları... içimi acıtıyorlar jack. gel buraya, ray arkamızdan şarkılar yazsın. natalie, hey jack, derken eşlik edeyim ben ona. hayatı bu kadar umursayan insanların arasında büyüyorum ben jack. beni büyütüyorlar.

buralar kötü. buralar fena, jack.
sen gel. istersen benim neal'im ol, istersen arkana bile bakma, ben arkanda yürürken.
bu şehirler, insanlarıyla, üstüme geliyor.
benim yollarım nerede, jack?

yol toplaması

2008-07-27T18:22:00.004+03:00

onca yol yaptım, neler dinledim neler.. bi cigabaytlık yüce mp3 çalayırım'ın içinde az uz birşeyler vardı, döndüm dolaştım.. alanya'da dinlediklerimi buraya koyamıyorum: kardeş türküler, ahmet kaya'lar, rembetika'lar, meyhane şarkıları.. lakin on tane şarkı buldum buralarda.. belki seversiniz siz de, giz yol yaparken neler varmış zihninde, kimlerin kelamları, kimlerin müzikleri, masalları.. görürsünüz..

buyrun bakalım bu sefer, yol toplaması'na.. güzel şarkılar sizde, dostluklar bende kalsın. olmaz mı?

01. Justin Adams - Sanakubay
02. The Black Keys - The Wicked Messenger [Dylan Cover]
03. Yeasayer - Sunrise
04. Sigur Ros - Hljomalind
05. Cocorosie - Good Friday
06. Antony and the Johnsons - For Today I Am A Boy
07. Charlotte Gainsbourg & Calexico - Just Like A Woman [Dylan Cover]
08. Willie Nelson & Calexico - Señor (Tales Of Yankee Power) [Dylan Cover]
09. Patti Smith - Land
10. Bob Dylan - Blowin' in the Wind

indir: yol toplaması

*açıkçası evet.. Dylan'ın yüreğime kaçtığını itiraf etmeliyim..

güney illerinde yâreler varmış

2008-07-25T18:43:00.001+03:00

ben de düşüyorum kimi zaman.

tabi üşüyorum ben de.

sırf o yüzden kaçıyorum başka şehirlere; yazın kuzeye, kışın güneye.. bu sefer yaz vakti güneş’in güldüğü şehirlere kaçtım. bu sefer, kendimi bir yaz mevsimi çiçek açarken buldum; bu sefer kavruldum sıcaktan, dost sofralarına oturdum, müziğin en toprak kokanından koydum içime içime, ah ben de düşüyorum kimi zaman.. düştüğümde pek ağlamam da, birikir bütün kelimelerim, birikir de başka bir yerde can bulurlar.. bu sefer güney’e kaçtık biz. açtığımız tezgahlar siftahsız kapandı, Alaiye’yi İstanbul yaptık da bir çaycıya kaçtık kaçtık durduk gecelerce.. bol adaçaylı, Toroslar’a sevdalı, uykulu, yemekli, şarap dolu, karanfilli bir Ege turu attım, Akdeniz sahillerinde yüzdüm, dost tabiri ile “yüreğimdeki bütün yüzler o’na dönüşürken” ben bolca aşık oldum.. bazen sustum, rüya gördüm; dinlemek istersiniz diye notlar tuttum. sansürlediğim kelimeler, cümleler, olaylar harici, buyurun bir de buradan:

eğer haziran 31 gün değilse, bugün 1 temmuz olmalı. ama saat henüz 11 buçuk, demek ki haziran’ın son günü daha bitmemiş, ne zekiyim.

“yolda” olmak kadar keyif veren pek bir şey yok bana. lakin bu şüphesiz ki “konformist politikanızı reddediyorum, yola düştüm ben de ülen” gibisinden bi laf değil.

ışıklar söndü yahu.

neyse, yaşasın yol, bekle beni Fethiye.

1 temmuz oldu.

safi pisboğazlığına yenen sıcak gözlemenin, gecenin bir vakti mideme oturmasını çok seviyorum.

bir de burası çok güzel bir şeyler kokuyor. sanki birisi üstüne bisküvi sürmüş gibi. sahi, bu kokuyu nereden hatırlıyorum acaba…

saat beş buçuk

nereye gidiyorum ben yahu?

şimdilik mayıs’ın yanına, evet…

emin değilim, ama galiba bugün temmuz’un 3’ü. - 4 de olabilir – galiba 4’ü.

dört gün üç gece binlerce şey duymuş, dinlemiş, gülmüş, eğlenmiş olmam gibi kocaman güzelliklerin yanı sıra, tekrar yoldayım. otostopla bi otobüse bindim, para istemiyorlar…

saat 2. acayip uykum geldi. ayın 5’i yeni bitti.

yeni şehir Alanya’ya alıştım sayılır. lakin Fethiye’nin bana öğrettikleri olmadan kaç vaktimi daha sağlam tutabileceğim, bilmem…

kalbimle boğazım arasında bir yerde öylesine büyük bir sızı var ki, nefes aldırmıyor, düşünmeden düş’ürüyor beni.

bilsem, vuslatım yakındır, sıkıntımı rüzgârla göndereceğim de… yeni şehir öylesine gürültülü ki, rüzgâr bile kendine yer bulamıyor…

“dünya, inan ki, bildiğin gibi değil çocuk”

6sı ayın. başımda çatı olmadan oturmak istiyorum.

bilge boncuk diziyor, ben dizemiyorum. cinlerimle başım dertte yine.

bunca sonsuzluğun arasında somutlaşıp, dünyaya karışmak zaten koyuyorken bana, niyedir içimin soyutluk bayrağını kalbime dayaması?

ayın 9u olalı bi saat yirmi dakika oldu.

buraları pek sevmedim. iki günde bi liralık tezgah yapmak bana pek keyf vermedi doğrusu.

düşünüyoruz şimdi.

bir meyve, ondan bu kadar beslendiği halde, neden terk etmek ister ağacını?

kuşlar mı, sık dallar mıdır nedeni.

ekinimiz hangi toprakta tutacak buralardan göçersek… göçemezsek nasıl söyleyeceğiz onlara, suyumuzun onların yollarına akmadığını…

“oralarda biri var mı” diyor Antony, “beni ölmeden koruyacak”

ayın 11’i olalı 2 saat oluyor.

masalımı okudum bilge’ye, dedi ki:

“yanmışsın sen, beni de yakıyorsun”

birisini yakmak ne garip hismiş.

kafam çok güzel.

alanya’yı sevmedim, lakin adamın dediği gibi:

“insan bugün yaşamazsa, ne vakit yaşayacak?”

içim özlem doldu. içime özlem doldurdu.

birisini özlemek ne garip hismiş.

“önümde şarap, çek babam, çek babam, çek…”

14 temmuz bugün.

eğer az evvel tarihe bakmamış olsaydım, cidden haberim olmayacaktı.

kumsaldayım, alanya’nın denizi dahil hiçbir şeyini sevmedim.

şarkıda şöyle diyor Dylan:

“she takes just like a woman

she makes love just like a woman

she aches just like a woman

but she breaks just like a little girl…”

öyle işte…

“neden yolcusun bu kadar

gideceksen

al götür umudumu…”

17 temmuz.

siftahsız tezgahlarımız, sıkıntılı “ev” muhabbetlerimiz ve bomboş bir dolabımız olsa da,

bilge dostla burada olmak, beni zoraki denize sokması, “olm git biraz ahmet kaya dinle” filan demesi ne güzel be…

19 temmuz 00.50

“isimler büyülüdür. sade büyülü mü, isimler hem de büyücüdür.

bir isimle ol ismi taşıyan, evvela hemnâm; bir zaman sonra hemsıfat ve hemmeşrep;

derken hemdil, hemkadeh ve hemsohbet; en nihayetinde de hemsefer oluverirler.

sefer vakti kapıya dayandığında,

yolcu yolunda

hancı hanında gerektir.” (elif şafak)

“şu tren yolunun ardına takılıp gitmek gerek arkideş…”

ayı 20sine ulaştırdık gene.

yakın vakitte yollanıyorum Alanya’dan. Fethiye günlerinde öğrendiğim –o kadar çok şey öğrenmişim ki- her şeyi tekrire vardırdım şu kaldığım günler içinde.

dumanların zihinle ciğer arasında nasıl gidip geldiğini görüp, esrik halde dolaştım Alanya’da. şehir güzeldir. kelimelere pek sahip olmasa da, aşkları akla düşürüşü hissedilmeye değer. zira ay’a vurgun can dostlarınız varsa eğer, bu şehirde dolunay ne de güzel görünüyor…

temmuz 21’e vardı.

şehir, yollarını ayağımın altından çekedursun, tekrar otobüsteyim. yolculuk Olympos’a.

bir bakıverelim, ne edermiş bu gençler.

daha sonra Denizli’ye geçip, trenle şehr-i Stambole’ye geçeceğim.

bu kadar yol yapıp, filmdeki adamın deyimiyle: “gerçek aşkı arayıp”, hep başka yollara sapmak, başka insanlara aşık olmak, ne garip…

oysa sevdamı dahi beşeriyetten en uzak şekilde seviyorum ben. lakin bu kadar düşerken düşüncelere, imkan var mı onun şehrine, onun evine, onun gönlüne yakın kalabilmemin?

birkaç saat sonra uyanıp otobüse atlamam; önce Antalya kavşağına, sonra Antalya’ya, Denizli’ye ve İstanbul’a varmam gerek.

Olympos can yaktı. güzel gülüşlü dostlar varmış buralarda, geç geldik, erken gidiyoruz yine. olsun. ahmet kaya söyleyen yüreklere sağlık. şarkı söylerken takılan gözlere sağlık…

yandım. düşüncesi bile beni bin derde düşüren bin bir minareli şehri uzaktan daha çok seviyorum ben. yüreğimi takıyorlar güney şehirlerine, muhabbetli susuşlar, musikili günler, boncuklu geceler…

kalsam ya hep buralarda, kalsaydım ya…

ve der ki bilge’nin ahmet’i:

“söyle, ben nerdeyim, o nerde?”

yâr, yandım…

ah, ben, yandım...

şehirden yola çıktım, tren raylarına doğru.

gün 22 temmuz. son dönemin en garip hissiyatı içimde.

ilk kez bir kent böylesine kucakladı beni. bunca şehre düşürmüştüm de yolumu, hiçbirinde böylesine sahip çıkılmamıştım. güney şehirlerinde bir şeyler bırakıyorum. Olympos’a dönüp toplamaya başlayacağım.

ne kadar uzağa düşürsem de yolumu, ne kadar yürek yangınıma ateş atsam da, ne kadar tav olsam da güzel isimli, güzel sesli çocuklara, yol çağırır beni, çantam artık “hep” gitmelere hazırlanır.

lakin hiçbir şey değil de, şu piç gibi kalmışlık var ya. bir tek o koyuyor bana, gerisi “ne güzel ağaçlar, ne güzel şehirler bunlar…”

iğrenç bir an.

nereye gittiğimi öylesine unutmuşum ki, az evvel kendime “nereye” diye sordum. akabindeki “İstanbul” yanıtı pek de iyi geldi.

keşke tabelalarda hiç İstanbul yazmasa.

keşke bizim oralarda da böyle yaylalar ve Tanrı’ya şükrettiren Toroslar olsa…

nerede olduğum konusunda en ufak bir fikrim yok.

Denizli’den trene atladım, arkamda sarhoş bir adam oturuyor, bir sürü küçücük bebe gülüşüyor ve ölesiye açım.

insanlar içimdeki genç Cassady’yi ne zaman fark edecekler acaba?

“nobody feels any pain…”

trende geçirdiğim vakit 20 saate ulaşmak üzere.

cebimde iki lira para ve kafamda bunca uğursuz cinle sağ salim yüce karmaşa Stambole’ye varmak istiyorum.

temmuz 24

şehre vardım, eve vardım.

beyoğlu’na düşürdüm yolumu. zira çatılı evlerde ne kadar fazla durursam, o kadar çok yaklaşacakmışım gibi geliyor tehlikeye.

şehir yara, şehir acı, şehir özlem bugün.

gece karabasanlar ziyaret ederken zihnimi, bu şehir ne vakit çekecek kukla iplerimi, bilmem…

giz.

uzak

2008-07-13T15:18:00.003+03:00

biraz uzaktayım bu ara.
içime dost tohumları ektim, gezdim gezdim durdum, dost tozu sürdüm yüzüme, muhabbetlere muhabbet, cana can koydum..

biliyorum, çok merak ettiniz beni, hiç şüphem yok; lakin söyleyeyim, biraz daha kayıbım, canım dönmek istemez büyük şehirlerinize, birazdan denize girip balıklarla oynayacağım, akşama karanfilli dumanları içime çekip kahvemi tadacağım..

buraları pek sevmedim, kalabalık güney şehirlerini.. lakin itiraf ediyorum ki, dostlarımı özledim; kimisi yollara bile uzak bir köyde çay yapıyor, kimisi istanbul'un tozunu yutuyor.. öylesine özledim ki onları, içim pare pare.. hepsini gönlümün ayrı tarafıyla selamlıyorum her daim.. her daim içimde bir yerde birileri için masal biriktirip, birileri için masal topluyorum.. birisinin masalını yazıp, küçük çocuklara masal anlatıyorum..

15 yıldır Kardeş'iz

2008-06-29T00:19:00.004+03:00

One Love’dan sadece iki gün sonra, Kardeş Türküler konserine gitmek için Beyoğlu’ndan Kuruçeşme Arena’ya kadar yürümem, üniversite yaşantımın nasıl olacağı hakkında yavaş yavaş fikir veriyor bana.

Kardeş Türküler benim hayatımdaki en önemli hadiselerden biridir. Onların önemi, gitmediğim diyarlara beni bir düş mesafesi gönderebilmelerindedir. Onların önemi, dostlarımla halay çekecek, yahut göbek atacak kıvama bizi getirebilmelerindedir. Onların önemi, dostlarımla müzik dinlememi sağlayabilmeleridir..

Bilge bize bedava bilet bulmuş. O zaman gidelim, dedik. Zaten bu şehirden kaçışım o kadar erteleniyor ki, bir de bunun için erteleyelim, dedim, ne olacak? Hiç. Derken bir baktık konserdeyiz. Önde beş kişilik yer var, e tamam, hemen geçelim…

Beyaz perdede Deniz Gezmiş, Kazım Koyuncu, Ahmet Kaya’lar; eylemlerden fotoğraflar, kadınlar, güzel kadınlar, rengârenk kıyafetli sürmeli kadınlar…

Konser 15. yıl şerefine öyle güzel başladı ki, daha ilk şarkıda kafalarımız sallanıyor, elimiz havada geziniyordu… Leman Sam’ın televizyonlardan alışmış olduğumuz berraklığı, güzelliği gerçekmiş. Neşet Ertaş “goynum” derken yüreğinizdeki sazların en ince teline öyle bir dokunuyormuş ki, “gönlüm” diyemiyormuşsunuz bir daha. Lakin anlatmak istediğim başka bir şeyler var. Aynur Doğan var mesela. Ahmedo’yu öyle bir söylüyor ki, “Ahmed” adlı bir sevdiğiniz yahut “Amed” adlı bir özleminiz yoksa bile, sizi o acı senin, bu sızı benim gezdiriyor; yüreğinize yaşlar serpiyor, sıkılıyorsunuz, ağlamak istiyorsunuz... Ben ağlıyorum, sizi bilemem. Daha sonra, sanırım on beşinci kez yaptıkları gibi birlikte Keçe Kurdan’ı söylediler. Biraz daha farklı şeyler bekledim ben galiba. Ama bu farklılıkta atlanmaması gereken bir şey var ki, Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu’nun folklor ekibi şahane. Hele Newroz ateşiyle içimiz yanarken, onların Newroz oyunları... Aman diyeyim, denk gelirseniz, sakın ola kaçırmayın.

Birol Topaloğlu ne kadar mütevazı, ne kadar güzel gülüşlü bir adammış. Ben bunu gördüm, içim bir hoş oldu. Son zamanlarda bir acayip toprak problemi çekmekteyim. Nereli olduğuma dair çok soru soruyorum kendime. Konserde de bu oldu. Birol Topaloğlu’ndan sonra çıkan Esma Redzepova sayesinde “nereliyim ben yahu” diye sordum bin kez kendime, zira ikinci şarkıdan sonra kendimi milletin önünde göbek atarken buldum yine.

Esma bir güzel kadın. “Çingene kraliçesi” diyorlar ona. Elli senedir şarkı söylüyor ve elli senedir güzel. Elim ayağım titredi dinlerken onu. O ne güzel “İbrahim” deyiştir ya hu..

Sonra yavaş yavaş bitmeye yüz tutuyor konser. Berfin’i söyleyerek yürekleri dağlıyor Kardeş Türküler. Konser bitiyor, açık havada parlayan yıldızları görüyorsunuz. İçiniz bir neşe dolmuş; bir hasretlik var toprağınıza. “Gidelim” diyoruz, “gidelim köyümüze…”

Ben terk-i diyar ediyorum. Ben köylere gideceğim. Masallar toplayacağım. Şarkılar dinleyeceğim…

giz.

OneLove sonrası

2008-06-26T01:59:00.006+03:00

Nasıl anlatsam, nerden başlasam…

22 Haziran itibariyle yazımın en güzel konserlerini dinlediğimi, heybeme binlerce dostluk, müzik ve güzellik doldurduğumu ilan edebilirim. Gidemeyeceğim Björk, Kravitz, Levy vb. konserleri yüzünden haftaya terk-i diyar ediyorum. Ben böyle bir insanım. Eğer bir yere gidemiyorsam, ondan olabildiğine kaçarım.

Hah, konumuz neydi: One Love Festival. Öyle bir tınısı var ki, evvelde: “One Love diyor yahu? Jah Jah? Rastafari? Lee Perry?” filan diye düşünmüyor değil insan. Geçen sene barındırdığı bolca elektronik müzikten hatırlıyorum kendisini, elektronika denen tarz beni devekuşu misali toprağın altına soktuğundan ötürü bu sene de “yok aman kalsın” diyecektim ki, sarıya boyanmış çiçek çocuk afişleriyle tav etti beni kendisi. Derken bir baktım: Kolektif İstanbul, Gevende, Baba Zula, Shantel, Gogol Bordello. Deliriyorum sandım.

Pazar günü yola koyuldum, kendimi sahne önünde buldum. Önce biraz poi döndüreyim dedim, başaramadım gene. Sonra uzaklardan Richard’ın saksofonunun sesini duydum, bir baktım çimen üstünde konser var. Festival şenlikle başlamıştı. Keşke bütün konserler böyle çimen üstünde olsa, diye düşündüm. Kolektif İstanbul ne güzel işler çıkarıyor. Son albümleri Krivoto’dan sonra hepten şenlenmiş müzikleri, dinlemeyeli. Daha sonra Gevende’ye geçti sıra. İnsanın müzisyenleri tek bir şarkısının bile 3-4 farklı halini görecek kadar iyi tanıması, ne garip. İyi bir şey mi, muhakkak. Hele ki, Gevende gibi, dostluğunuzu dostlukla karşılayan, sesinize müzik veren insanlar varsa hayatınızda, ne mutlu size. Ama onlardan ayrı düşünce, bu, bir sevgili acısına bedel. Beş sevgili acısına bedel… Her neyse, Gevende tabi ki çok çok iyiydi. Nusrat Fateh yorumladıklarından beridir müziklerini yüz kat daha fazla seviyorum, varın siz düşünün. Lakin yine de, ben yeni bir şeyler bekliyorum onlardan. Ahmed’in Aquarium’u, Okan’ın Küp’ü gibi… Baba Zula’ya pek geçmek istemiyorum açıkçası. Senelerdir kendilerini dört gözle beklemiş olmanın verdiği heyecanla, Selim Sesler’in önünde attığım göbekleri kesip sahne önüne koşturdum. Derken hayallerimi kırdıkları yetmiyormuş gibi, üstünde dansöz oynattılar. Kırıklar ayaklarına batsın inşallah. Yaklaşık üç gündür arkadaşlarımla “Baba Zula’nın ataerkilliği” üstünde çetin ve derin tartışmalara girmiş olsam da, yine de iyi tarafından düşünüp “adamlar zaten bunu yapmak istiyor” düşüncesini benimsiyorum. Yoksa işin içinden çıkılmayacak. Zira dansözün üstünden geçmeler, ağzıyla şal almalar falan filan… Bunlar bana göre şeyler değil maalesef. Geçenlerde bir arkadaşım “artık yapabilecek fazla bir şeyleri kalmadı” demişti. Umarım öyle değildir; lakin gidişat onu gösteriyor…

Derken Romanya ve Almanya semalarında toplanmış feminist Miss Platnum sahneye geldi; ben giysem yakışmayacak o güzelim mavi kıyafeti, erkeğini kadınını âşık edebilecek güzellikleri zenci vokalleri, çalarken şişmek yerine zıplayan trompetçisiyle… Murat Ertel’in ataerkilliğine cevap olarak mı Bayan Platnum’u oraya koydular, bilemeyeceğim. Ama o sesiyle Amy Winehouse olmak yerine triphopvari bir hiphop yaptığı için kendisine şükranlar sunuyorum.

Platnum sahneden indiğinde hava kararmış idi galiba; zira Shantel sahneye çıkıp zıplayarak gitar çalmaya başladığında ben de yıldızları sayıyordum. Disko Partizani şarkısıyla çıkış yaptığında Shantel, “herkeste de bir Balkanseverlik böyle” gibi ipe sapa gelmez yorumlar yapmıştım; lakin bunu yaparken şarkı çaldığında fark ettirmeden kendimden geçiyordum. Disko Boy’u Partizani’den daha çok beğendiğimi itiraf etmeliyim. Shantel’in de böyle bir festival için biçilmiş kaftan olduğuna şüphem yok. Yanındaki mükemmel orkestraya gelince, Bucovina Club, tam olarak Keşan kahvesinden çıkmış gibiydi. Davulcuları ve kemancıları, özellikle. Duruşlarını gayet iyi koruyan müzisyenlerdi kendileri. Gogol Bordello’yu beklerken güme gitmediler yani.

Kerhane-i Gogol’ün elemanları sahnede gözükmeye başlayınca bendeki heyecan, hiç abartmıyorum, gittiğim ilk konserdeki gibiydi. O kadar fazlaydı ki, artık algılarım kapanmıştı. Eugene denen adamın gerçek olduğuna kanaat ettikten sonra, geçen sene Rock’n Coke’a çıkıp televizyonun karşısında beni ağlatmalarının hıncını aldım zıplayarak, atlayarak, son olarak mıhlanıp kalarak dinledim kendilerini. Akordeoncunun deli olduğunu düşünüyorum halen. Deli değilse bile eskiden palyaçoluk yapmış olma ihtimali çok yüksek bence. Kemancı amca için diyecek lafım dahi yok. Karayip Korsanları filmi, galiba kendisinden ilham alınarak yapıldı, Keith Richards'tan değil.

Shantel’in “haydi eller havaya” tavrına karşılık, Gogol’ün “siz de eğlenin, biz de eğlenelim” tavrını da göz önünde bulunduraraktan söylüyorum ki, çok yaşa Gogol, çok yaşa Eugene.

Festivalden çıkıp eve dönmek ne kadar yoruyor insanı… Hele ki insanın evi hayata gayet uzakta durunca. Lakin bu mükemmel günü bana verdikleri için bu festivalin sarı renginden toplantıda çay taşıyan adamına kadar herkese şükranlar.

Söylemeden geçemeyeceğim ki, iki gün boyunca “baba beni Yucin’le eversene” diye gezip, yolda yürürken Eugene’i görmem, akabinde yanında bitmem de şu birkaç günkü keyfimin doruğu oldu. Ballandıra ballandıra anlatamayacağım. Zira kendisine yüz binlerce laf biriktirmiş biri olaraktan, iki kelime edememek* bana şu anlık pek koysa da “hastayım senin tavırlarına” demek istiyorum kendisine buradan, duy beni Eugene. Ha tabi yeri gelmişken Çiğdem Öztürk’e de tercümanım olduğu, Eugene’e beni kavuşturduğu için kucaklar dolusu şeker, şeker kutuları dolusu masal hediye etmek istiyorum.

Küpemin tekinin nerede olduğunu halen merak ediyorum.

giz.

*Birincisi, herkes aynı dili konuşsun artık lütfen. İkincisi, Eugene’e “ne haber lem” diyememiş olabilirim ama kendisini ne kadar sevdiğimi az biraz anlamıştır galiba titrememden ötürü. hehe.

**Üçüncüsü, sahne önünde dolaşan beyaz tişörtlü fotoğrafçı çocuğu tanıyanınız varsa bana bir selam etsin.

şems

2008-06-19T22:05:00.004+03:00

adam şarkıda şöyle birşeyler fısıldar:
"but if the sun sets you free, sets you free
you’ll be free indeed, indeed
she’s only happy in the sun"

ben güneş'i seviyorum.
o'nu öylesine seviyorum ki, eğer dinimi bilmeseydim, büyük ihtimalle güneş'e el açmış vaziyette bulurdum kendimi.
bazen, yaşıyor olduğumu kavrayamıyorum. yürüdüğüm yollardan bihaber; sermest ve olabildiğine serkeş halde dolaşırken gözüm maviye çalan gökyüzüne kaçıyor, güneş'i görüyorum; diyorum ki "o, orada, öylece parlarken, bendeki bu sıkıntı niye?"
böyle deyince binlerce düğüm açığa vuruyor kendini. binlerce düğüm güneş'in suretinde eriyip gidiyor; su oluyor boğazımda, ter oluyor tenimde..

o'nu öylesine seviyorum ki, suretine güneş'i boncuk etmiş dostlarıma açıyorum tüm benliğimi. enderler onlar, zira güneş herkese vermez yüzünü. güneş, yüzünü verdiği çocuğa kelamlarını verir, ağırlığını verir, ateşini verir. tenine değilmez, yüreğine dokunulmaz dostlardır onlar; yüzünü gördüm müydü, baharlar getirir saçlarıma.. benim saçlarım düğümler kadar karışıktır oysa..

bir adam tanıdım ben. adını güneş'ten alan. benden asırlarca evvel gelmiş bedeni şehirlerime.. benden asırlarca evvel düşürmüş yolunu yollarıma.. tebriz'den konya'ya, konya'dan bilmemnereye.. güneş çekerken rumi'den yüzünü, pejmürde hali şah olmuş adamın. ve derhaldir ki mat etmiş rumi'yi bu adam. şems-i tebrizi. tebriz'in güneşi. ben o'nu öylesine seviyorum ki; şems, tebriz'i getiriyor zihnime, benden asırlarca evvel toprak olsa da bedeni, ruhu etrafımda bir yerlerde varlığıma müdahil oluyor; onu farkeylemem için dostlar peydah ediyor..

ben kitaplarımı severim.
tenime yazılmış kitapları, tenine yazılmış kitapları.. elime yazı yazanın vahyettiği kitapları..
kimi zaman, sayfaları çeviririm ve çıkan ilk kelimelere bakarım. ihtimalen birşeyler beni orada bekliyordur. kocaman lugatlerde en hassas olduğum kelamın, sayfaları gökten, meleklerle indirilmiş olan'da karşıma çıkması, benim için öylesine büyük bir hediye.
ben desem köklerime kadar hissediyorum bu kelamları, siz der misiniz ki, yaprakların ışıldıyor?

o'nu öylesine seviyorum ki ben, bazen doğduğum gün tebriz'den güneş'i mi sakladılar acaba, diyorum. acaba tebriz'den güneş'i sakladılar da, farisiler, arabiler beddua mı ettiler ki, bana musallat oldu bu şems, bu güneş, bu gök, bu aşk..

velhasıl diyeceğim o ki;

"aşktan mutluluk, güvenlik beklerler. halbuki aşk son zerresine kadar kendini vermektir, ruhundaki son zerreye kadar sevdiğin olmak istemektir, onun içinde eriyecek kadar sevmek, kendinden kopmak demektir. işte ben aşk derken boyle bir aşktan bahsediyorum. ölmekten bahsediyorum. var mı o'nun aşkıyla ölmeye cesareti olan?"

hû...

giz.

vicdan / red / mehmet bal

2008-06-11T22:05:00.008+03:00

bakın bu sefer ne var heybemde. tanımadığım bir adamla, tanımadığım bir dostumla vicdanen başbaşayım. adı.. Mehmet Bal, suçu.. ah suçu ya hu.. suçu ne biliyor musunuz? "zorla silahlanmak, zorla öldürmek, zorla güzelleştirilmek istememesi". "reddediyorum" diyor. "tüm silahlarınızı, askerlerinizi, askerliğinizi, öldürme dürtülerinizi, tek tipleştirmelerinizi, saçlarımı arkadan ördürmenizi, eteğimi diz altında tutturmanızı, ensemde saç kuyruğu bırakmamanızı, iki numara asker tıraşını, okullarınızı, ceketlerinizi, kumaş pantolonlarınızı..."
lakin biz, ey büyük atatürkün asker doğan türkleri, böyle bir isteği kaldıramayız. "reddetmek" bizim yaradılışımıza aykırı. zira kurtlar reddetmezler.
velhasıl-ı kelam, Mehmet dost reddetti. Mehmet dost, "reddediyorum" dedikçe dövüldü. Mehmet dost "reddediyorum" dedikçe alnına damgalar basıldı, işkenceler gördü, hapishanelere girdi.

geçen gün, daha üç gün bile olmadı doğru dürüst, Mehmet dost'u yine "içeri" aldılar. ve bugün, yani 11 haziran çarşamba, basın açıklaması vardı galatasaray'da. lakin ben, dünyadaki en kötü insanların başını çeken giz olaraktan uyuyakaldım. yapabileceğim ne var diye düşündüm, baktım mayıs dostum'dan mail gelmiş. mayıs dost bu günlerde "yolda", kilometrelerce uzakta hissedebiliyor halen olan biteni, dedim kendi kendime; galatasaray meydanına bir saat uzaklıkta oturdum bunu size okutuyorum şimdi.

lakin özellikle bazılarınıza"askere gönderseler yine giderim", "hepsinin konuştuğu aynı hikaye" veyahut kardeşim gibi "topunun köküne kibrit suyu" diyen dostlarıma selam duruyorum. siz elinizi "vicdanınız"a koyun şimdi iki saniye. tamam mı. iki saniye "vicdani red" neymiş bir düşünün, ben sonra döneceğim size.

"10 Haziran 2008, İstanbul

BASINA VE KAMUOYUNA

6 yıl önce “gerekçesi ne olursa olsun vicdanım ve iradem dışında bana askeri veya sivil, yerel veya evrensel, hiçbir kişi, kurum veya yapının dayatacağı hiçbir edimi yerine getirmeyeceğim”* sözleriyle vicdani reddini açıklayan Mehmet Bal, yeniden “askeri birlik-mahkeme-cezaevi” üçgeni içine hapsedildi.

18 Ekim 2002'de vicdani reddini açıkladıktan sonra bir ay Adana Askeri Cezaevi'nde yatan, Ocak 2003'te tekrar gözaltına alınmasının ardından Gülhane Askeri Tıp Akademisi'nde üç aylık “hava değişimi” verilerek serbest bırakılan Mehmet Bal, 8 Haziran 2008 Pazar günü Arnavutköy'deki evinin yakınlarında kendisine yaklaşıp kimlik soran iki sivil polis tarafından gözaltına alındı.

8 Haziran gecesi, önce Gayrettepe Asayiş Müdürlüğü'ne, oradan Şişli Etfal Hastanesi'ne ve son olarak Beşiktaş Jandarma İnzibat Karakolu'na götürüldü. Bu karakolda bütün gece nöbetçi askerlerin küfür, taciz ve kötü muamelesine maruz kaldı ve şiddet gördü. Evrak hazırlıkları sırasında, verilen kağıtları imzalamadığı ve isminin üzerindeki “Ulaştırma Er” ibaresinin üzerini çizdiği için, Mehmet Bal'ın imzası yerine zorla parmak izi alındı. Tuvalete gitmesine izin verilmeyen Mehmet Bal saatlerce bekletildi ve kendisine uzun süre su verilmedi. Sabaha karşı 3 sıralarında askerlerden birinin hücreye girip Mehmet Bal'ın kafasına, yüzüne ve göğsüne yumruklar attığını ertesi gün avukat görüşü sırasında öğrendik.

Kendisine bu şekilde şiddet uygulandıktan sonra, Mehmet Bal defalarca kendini kötü hissettiğini ve doktor görmek istediğini söylediyse de bu talebi reddedildi. Sabah 9'da bir asker Mehmet Bal'ı üzerine sıcak su dökerek “uyandırdı.” Şu anda sol gözünde morluk bulunan Mehmet Bal, yumruk atıldığı sırada bir an gözünün görmediğini ve halen seyirdiğini, ayrıca kulağının çınladığını söyledi.

Mehmet Bal'ın gözaltı sebebi, dün götürüldüğü Hasdal Askeri Mahkemesi tarafından, Adana Askeri Mahkemesi'nde devam etmekte olan “emre itaatsizlikte ısrar” ve “firar” suçlamalarını içeren duruşmalarına katılmaması ve hakkında gıyabi tutuklama kararı çıkarılması olarak açıklanmıştır.

Burada sadece Mehmet Bal'dan değil, Mart 2008'de gözaltına alınarak, Kasımpaşa ve ardından Çorlu askeri cezaevlerinden sonra şu an Saray Cezaevi’nde tutuklu bulunan Halil Savda’dan da bahsetmek istiyoruz. Tekrarlanan “askeri birlik- mahkeme-cezaevi” kısır döngüsünün ardından kendisine “çürük” raporu verilerek “sosyal uyumsuz” ilan edilen Halil Savda, Mehmet Bal gibi net bir tavırla vicdani reddini ve bu konudaki ısrarlı tutumunu sürdürmüştür.

Bir süre Hasdal Askeri Cezaevi'nde kalacağı açıklanan Bal’ın daha sonra Adana'da askeri mahkemeye gönderileceğini öğrendik. Biz savaş karşıtları ve antimilitaristler, Mehmet Bal'ın ve diğer vicdani redcilerin yanında olduğumuzu, durumlarının her zaman takipçisi olacağımızı bir kez daha vurgulamak istiyoruz.

Devletin ve askeri yargının kavram ve duruş olarak yok saydığı vicdani red tutumlarını sürdüren redciler işkence, dayak ve kötü muameleyle susturulmaya çalışılmakta ve bu uygulamalar keyfi bir şekilde askeri cezaevlerinde devam etmektedir.

VİCDANİ REDCİ MEHMET BAL’A ÖZGÜRLÜK..

ANTİMİLİTARİST İNİSİYATİF"

bir de şuraya davet edeyim sizi: vicdani retçi dostlar

into the wild

2008-06-10T13:14:00.003+03:00

there is a pleasure in the pathless woods
there is a rapture on the lonely shore
there is society, where none intrudes
by the deep sea, and music in its roar:
i love not man the less, but nature more... [lord byron]

"ya yüzümde bir gülümsemeyle kollarınıza koşuyor olsaydım, o zaman siz de benim şu anda gördüklerimi görür müydünüz?"

rahat uyu Chris Mccandless yahut Alexander Supertramp.
gözüm, senin gördüklerin üzerindedir.

entu'dan

2008-06-07T18:52:00.006+03:00

size Hopa'dan, Of'tan, Rize'den dostlar getirdim.
dinleyin müziklerini, dinleyin de Karadeniz'in tuzsuz lakin yara acıtıcı sularına dalın diye...
bol su, koyu mai, dost müziği, işte karşınızda Entu!

kazım'dan

2008-06-06T23:56:00.004+03:00

"hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne
günün karanlık saatlerine
arasıra kopsa da fırtınalara
birgün boğulacağımız denizlere
eski günlere, neler olacağını bilemesek de geleceğe
kötülüklerle dolu olsa bile tarihe
tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara
Donkişotlara, ateş hırsızlarına
Ernesto ‘Çe’ Guevara’ya
yollara, yolculuklara
sevgililere, sevişmelere
sadece düşleyebildiklerimiz, olamadıklarımıza
üşürken ısınmalara
herşeyden sıcak annelere babalara ve tadını tüm bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz.
kötü şeyler gördük.
savaşlar, katliamlar; ölen, öldürülen çocuklar gördük.
kendi kültürünü, kendi dilini, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük.
yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük.
yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük.

biz de öldük. ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik.
teşekkürler dünya."

kazım koyuncu.

ne güzel çocuklar geliyor sofralarımıza. ne güzel türküler söylüyorlar. ne güzel hatırlatıyorlar halen yaşıyor olduğumuzu, ışığa büründüğümüzü, kaybetmediğimizi, halen sokakların bizim, denizlerin bizim olduğunu.. ne güzel çocuklar geliyor sofralarımıza, şehirlerimize, yüreklerimize...

bazen diyecek hiçbir kelimemin kalmamış olduğuna şükrediyorum.

garabet

2008-06-05T12:28:00.004+03:00

bana, giz "niye çöl diyor hep", "niye köyüne gidip ağaca çıkmak istiyor", "niye bu şehirlerden sıkılıyor", "niye bizden kaçıyor" diye soruyorlar bazen.
ben şehirden sıkıldım.
lakin şehirden sıkılırken binlerce başka şeyden de sıkıldım. bu ne kötü, bu ne acı. amma halen güneş doğuyor, ben bekliyorum, müzik dinliyorum, sokağa çıkıyorum, insanları kırıyorum, yoruluyorum, anlaşılmıyorum, çöle kaçmak istiyorum, exupery olmak, sahra'da kaybolmak, taklamakan'da uyuyakalmak, istiyorum.

jeff şarkı söylüyor, ben bekliyorum.
"i feel afraid and i call your name
i love your voice and your dance insane
i hear your words and i know your pain
with your head in your hands and her kiss on the lips of another
your eyes to the ground and the world spinning round forever
asleep in the sand with the ocean washing over"

ne diye yazdın diye sorarsanız, cevabım da sorularınıza soru katmaktan başka bir işe yaramayacak.
"dream brother, they're waiting for you like i waited for mine and nobody ever came..."

giz. 5haziran.

30 mayıs

2008-05-30T11:19:00.007+03:00

kalkalı henüz bir saat oluyor -evet fena halde geç kalktım gene. televizyonları açtım, dizi vardı. kanalları dolaştım, zap yapmak diyoruz galiba buna, neyse. seda sayan ve türevleri harici hiçbirşey bulamamak beni yine mütemadi bir sıkıntıya soktu. sonra babamın erkenden aldığı gazeteyi okuyayım dedim. gazeteyi açtım, sonra kenarda bir ibare gördüm; büyük yazsalar daha da fazla tepki çeker miydi bilmem lakin, onu orada gördüm: "Lambda İstanbul kapatıldı"
yok canım, dedim önce. "gene mi" dedim, "niye asırlardır bu kadar saygısızız" dedim, "hangimiz daha insanız" dedim. bir sürü soru sordum daha, arada bir sürü de küfür var; lakin ben saygılı bir insanım, sizinle o küfürleri muhattap edemem.
geçenlerde lambda istanbul'un bir etkinliğine katıldı diye, vakit gazetesi tarafından aşağılanıp duran bir milletvekili vardı değil mi? nedir bu insanlarda, bu ülkeyi bu kadar rahatsız eden şey? içlerindeki farklı kimlikleri açık etmeleri mi? galiba bu. umarım sadece budur. umarım biz sadece zekası orta çağ'daki kiliseye eşdeğer bir ülkeyizdir de, onları sadece "farklı kimlikleri" yüzünden sevmiyoruzdur; "başkalarına kötü örnek olacakları", "sokaktaki faşizan kafaları rahatsız ettikleri", "nüfus cüzdanlarındaki zoraki ibareleri kabul etmedikleri", "anti-militarist oldukları" için değil. umarım onlara pembe yahut mavi nüfus cüzdanı verirken, kağıda zorla "kadın", "erkek", "müslüman", "türk" yazdığımız için, umarım mutluyuzdur. bir de şimdi kendilerini ifade edebildikleri tek yer olan "lambda istanbul"u kapatıyoruz; eminim ki, yastığımda daha rahat uyuyacağım bu vakitten sonra, onlar orada, bu ülkenin "insani" sınırlarından gitgide atılırken, ben öyle bir uyku çekeceğim ki, rüyamda ecinniler ve karabasanlarla top oynayacağım.
sonra, "olmayacak bu böyle" dedim. "dur" dedim. "uyanalı henüz yarım saat oluyor be". kanalları dolaşmaya başladım tekrar, zap diyoruz galiba buna, neyse. bir kanalda çar newa'nın bir klibine rastgeldim, başında ahmet kaya konuşma yapıyordu. diyordu ki: "nedir beni bu ülkeden uzak tutan; beni ailemden, beni dostlarımdan, beni toprağımdan ayrı kalmak zorunda bırakan? bunun cevabını verin bana" diyordu. zaten kısa bir süre sonra, ülkesinden millerce uzaktaki saçma bir yerde, ölüyordu.

küçükken ömer seyfettin'in "eleğimsağma" kitabını okumuştum. eleğimsağma, gökkuşağı demek. eğer yanlış hatırlamıyorsam, küçük kız, gülsüm diye bir büyük kıza "garip hisler" besliyordu. sonra kız, gökkuşağının altından geçiyordu ve "erkek" oluyordu. hayde bismillah. küçücük çocuktum ve bana "o kötü birşey" dedi ömer seyfettin. "sakın öyle olma" sana ne be? milli edebiyat kafası devam ediyor galiba halen. "o kötü birşey. sodom ve gomore gibi oluruz, helak ediliriz. zaten sonra kız uyanıyordu, aa bir bakıyorsun, herşey rüyaymış." sana ne?
başka bir ömer seyfettin kitabı okumadım. çünkü bu ülkeden atılan "düşmanlarımızı" okumak istemiyorum ben. yanımdaki arkadaşımı "düşmanım" olarak görmek istemiyorum. "silahlanmak" istemiyorum sayın seyfettin. "birilerinin askeri" olmak istemiyorum. "kadın ya da erkek" olmak istemiyorum. sadece bu ülkede "insan" olmak istiyorum. bu ülkede artık kıyafetimden dolayı "gülünen" olmak istemiyorum. bu ülkede artık düşüncemden dolayı "mimlenen" olmak istemiyorum sayın seyfettin. kemikleriniz rahat mı? düşmanı kovdunuz mu yurttan? izmir'den attınız mı hepsini? sürdünüz mü ermenistan'a, yunanistan'a? kürtleri ne yaptınız peki? nereye sürdünüz? almanya'ya mı? ırak'a mı? iran'a mı? amerika'ya mı? nereye sayın seyfettin? kalkın şimdi başı kesik şehit gibi cevaplayın beni.

bu sabah sadece bir saat "uyanık" kaldım. fena halde "uyanık" kaldım. uyumam lazım. açtım, müzik dinliyorum şimdi. diyor ki siya siyabend:

"bilmem şu dünyaya niye geldim/ niye geldim yâr, niye geldim..."

hakikaten tek sorduğum soru bu şimdi. en baştakileri boşverin. onları boşverin ve bana şunu söyleyin: "ben bu dünyaya niye geldim?"

giz. 30mayıs günlüğü.

aşkın çölleri

2008-05-27T00:07:00.002+03:00

not/
yaşamı şurda burda gelişmiş; annesiz, yurtsuz, bilinen her şeye karşı kayıtsız, daha önceki acınacak pek çok genç gibi her tür aktörel güçten kaçan bir delikanlının, çok genç bir erkeğin yazılarıdır bunlar. öylesine sıkılmıştı, öylesine karışık bir ruh halindeydi. bu yüzden işi gücü hep, korkunç ve kaçınılmaz bir edeb'e gelir gibi, ölüm'e gelmek oldu. kadınları sevmediği için -kanlı canlıydı oysa!- ruhu, yüreği ve bütün gücü, acayip ve acıklı yanlışlar içinde eğitildi. ona yataklarında ya da sokaklarda gelen düşlerden -aşkları !- tatlı dinsel gözlemler ortaya çıkabilir belki. Muhammed'e inananların -yürekli ve sünnetli insanların- efsanedeki yıllarca süren uykularını anımsayın. ama, endişeli bir güce sahip bu acı, hepimizin arasında yolunu yitirmiş olan ve adeta ölümü isteyen bu Ruh, şu an ciddi avuntularla karşı karşıya gelip saygınlık kazanacak.

arthur rimbaud.

de hayde !

2008-05-22T21:43:00.005+03:00

olur da "horon tepesim geldi ula" derseniz diye.
hatta gelseniz ne güzel olur, hep birlikte hırçın karadeniz'in
taka devirircesine çalınan müziğini dinleriz.
biletleri benden alabilirsiniz, iletişim için: fishismute@hotmail.com
-çok artiz oldum şimdi.

giz.

bejan'dan "dil hapishanesi"

2008-05-17T11:20:00.003+03:00

"sevgili nezir kim olduğunu bilmiyorum. neden orada yattığını, daha ne kadar kalacağını da... kaç yılı içeride geçirdin, bilmem mümkün değil. ama böyledir işte, kalp bir işaret çizer ve yaratır kaderini. ben dün akşam döndüm istanbul'a... senin mektubunu gönderdiğin adrese uğradım. son kitabımın şiirleri ingilizceye çevriliyordu ve bu haberi yayıncıma vermek istiyordum. sonra senden gelen mektubu verdiler. bu ikinci mektubun her nedense acele posta servisiyle gönderilmişti. merak içinde kaldım. mektubunu okuyacağım kafeye nasıl vardım hatırlamıyorum. bir temmuz günü yazdığın ilk mektubunun 6 ay sonra istanbul'a kar yağarken ulaşmasını hatırladım sonra. benden kitaplarımı istiyordun. şiir seven, öyküler yazan biri olduğun dışında kim olduğuna dair hiçbir bilgi yoktu. kaç yaşında olduğunu dahi yazamamıştın. hangi suçtan yattığını... ilk mektubunu boğaz'ı geçerken topkapı'nın, üsküdar'ın hep durduğu yerde nasıl da durduğunu düşünürken okumuştum. o gün yazdığım uzun bir şiiri sana göndermek istedim ama senden esirgenen rüzgârla dalgalanan boğaz'dan söz etmekten utandım. içine kapatıldığın duvarları ya daha da karartırsa yazacaklarım diye göndermekten korktum. ama o şiir duruyor nezir. sana yazıldı, senindir...

bu ikinci mektubun... midyat m tipi cezaevi'nden gönderilmiş. üzerinde mühür olan ön yüzünden ibaret sanarak okumaya başladım. çünkü adın, adresin ön yüzündeydi. ayın büyüttüğü oğullar kitabımı kürtçeye çevirdiğini ve gönderdiğini yazıyordun. çeviriyi kürtçeye hakim olan birilerine okutmamı ve öylece karar vermemi istiyordun. yayımlayıp yayımlamama inisiyatifini bana bırakarak. kitapta geçen 'kardeşlerime' kelimesini kürtçeye ji birayen min re (yani erkek kardeşlerime) diye çevirdiğini belirtiyordun. 'türkçede malumunuz dişil eril belirteçleri yoktur. ama kürtçede öyle değil' diyerek. nezir braye min elbette doğru anlamışsın. o şiirde anlatılanlar erkek kardeşlerdi. hakkımda bir gazetede çıkan 'beyaz kürt' suçlamasının aklını nasıl bulandırdığını anlatıyordun. duyduğun geçici kararsızlığı... ama sonra bir başka gazetede benim ağzımdan yazılanları okuyup 'beyaz ya da kara kürt ne fark eder bu şiir çevrilmeyi hak ediyor' diyerek çeviriye oturmuştun. üstelik mektup yazmak dışında iki yıldır eline almadığın kaleme aşkla sarıldığını söyleyerek. küskün olduğun edebiyatla barışmanı sağlamış olmak nasıl bir gurur bilsen nezir. ama gururdan söz etmeyeceğim... mektubunu 'benden bir şey isterseniz eğer, her hafta görüşüme gelen arkadaşımın telefonu şu...' diyerek bitirmişsin. yazdığın telefon numarasına, arkadaşının adına bakakaldım. senden bir şey istemek... senden, bir şey... cezaevi nezir, midyat, dağlar, mor gabriel'in kızıl rahipleri, çanlar, uğultulu bozkır... üzüm bağları, terk edilmiş, boşaltılmış köyler, evlerin yüzleri, kapılar. sessizlik nezir... sessizlik... 'benden bir şey isterseniz eğer?' diyen satırların. nezir sen bir mahkûmsun senden ne isteyebilirim? bunu böyle söylemendeki zarafet nasıl kahredici... utandım nezir. senden her şeyini esirgeyen dünyaya hâlâ bir şeyler vermeye çalışman. senden ne isteyebilirim? şiirimin sana orada teselli olmasından daha büyük bir hediye olabilir mi? ama gönderdiğini söylediğin kürtçe şiir dosyası çıkmadı zarftan. mektubun arka yüzünü çevirdim. kargacık burgacık bir yazıyla 'şiirler kürtçe olduğundan hükümlüye geri verildi' deniyordu. imla kurallarından bihaber olan her kimse adı, imzası yoktu. boşlukta mektuba hiçbir biçimde ait olmadığını anlatmak için salınan iğreti harflerle. 'şiirler kürtçe olduğundan hükümlüye geri verildi.'

nezir ne kadar emek harcadın bilmiyorum. o şiirleri anadiline çevirmek için ne kadar istek ve zorluk yaşadın bilemem, ama yaptığın ve büyük bir hevesle şairine göndermek istediğin o şiirler sana geri verildiğinde ne yaşadın bilmek isterim. öyle çok isterim ki bunu. yüzüne bir duvar gibi kapatılan hevesin nasıl ağırlaştırdığını hayatı orada... bir başka mahkûmiyet bu. dil aracılığı ile bağlantıya geçmek istediğin dünya nasıl da yüz vermedi sana. kimliğin, varlığın nasıl da yokluğa eşitlendi bir kez daha. nezir ben o kırılmanın ne demek olduğunu iyi bilirim. insanın umutsuzlukta bulduğu hevesin kırılmasının nasıl bir ölüm duygusu yarattığını. üstelik bu kırılma anadilinde yazdığın bir şiirle çıkıyor karşına. ya annene onun dilinde mektup yazmak isteseydin? sahi nezir annene hangi dilde mektup yazdın? hangi dilde 'anne gel dedin, yorgunum, hastayım, gücüm tükendi...' bilmiyorum nezir. hiçbir şey bilmiyorum. bilmek istediklerim elbette var. bu ülkede insan olmanın, yaşamanın yüreğimize bir taş koyar gibi yaşamanın dayanılmaz olduğu anlar var. kalbim ağrıyor benim. sen ne haldesin? arkadaşını aradım. telefonda sesim titreyerek bir şeyler söylemeye çalıştım. anlamadı belki de. 'ne kadar üzgünüm bilseniz' dedim. neticede duygular aklımızdan geçenleri o kadar derinlere götürür ki onlara eğilemeyiz. öyle ya boğaz'ı geçen bir motorda okunan bir mektup mardin'den, midyat'tan, duvarlardan söz eden... boğaz'ın sularına bakıp utanmak sadece kürt olarak doğmakla mı ilgilidir? bilmiyorum. bu ülkenin yasalarını yapanlar, bu ülkenin parlamento'sunda oturanlar, bu ülkenin sınırlarını bekleyenler, bu ülkenin duvarlarını örenler insanı unuttular belli ki. unutmuş olmalılar ki içeride hayata tutunmanın tek yolu olarak edebiyatı, şiiri seçen bir adamın hevesini böylesine kırıyorlar. zaten ölüm olan duvarları ölümle sıvıyorlar.

şiirlerim bu güne kadar ondan fazla dile çevrildi. ingilizceden katalancaya, arapçadan portekizceye... bir şair için bir başka dilde var olmanın sevinci en az şiiri yazdığı zamanki kadar büyük bir sevinçtir. kürtçede var olmanın özel anlamı beni hep çeviri konusunda hassasiyete itti. hep şiirlerimi kürtçeye aşkla çevirecek bir şiirsever bekledim. meğer nezir'miş o. nezir'e o var olma sevincini yaşatmayanlar daha ne kadar adlarını gizleyerek son derece özenle ve sevgiyle yazılmış mektuplara gölge edecekler? sormayacak mıyız?"

bejan matur. -16mayıs08, zaman.

Ali Farka Touré

2008-05-15T22:43:00.006+03:00

Mali dedikleri yer bir küçük Afrika. içinden selam ediyor bize güzel gitar tınılarıyla, minimalist burnu kalkık tavırlardan çok uzaklarda ağıt yahut türkü söyleyen vokalleriyle, alkışlarıyla, köklü müzik geleneklerine kulak veren müzisyenleriyle...
Ali Farka Touré bugünkü konumuz. Missisippi Deltası'nın yorgun ve yoğun blues'una karşılık, zihni açan, dertlere deva veren müziğiyle karşımıza çıkıyor Mali'den taa... Mali'nin Robert Johnson'ı diyorlar ona. büyükçe bir ailenin sağ kalan çocuğu Ali; oradaki geleneğe göre, Ali İbrahim olan adı, Ali Farka olarak değiştiriliyor, çünkü ölen çocuğun adı yeni doğan çocuğa verilmiyor. gelenek bu ya, göbek isim garip olmak zorunda. "Farka" diyorlar ona: eşek. (galiba kendisiyle kalp yolum burada birleşiyor)
Ry Cooder ile yaptığı Talking Timbuktu* adlı albümü ile Grammy kazanıyor. albümde bir şarkı var, vücuda gelirse bir gün, onu iki günde öldüreceğim bana çektirdiği çile yüzünden: "Diaraby" -dinleyin.

ne gariptir ki, bir sürü müzisyenin ölümünü gördüm. birazcık daha erken gelebilseydim hani, şöyle bir beş sene, hiçbir şey böyle olmayacaktı. nasıl olacaktı bilmiyorum ama, en azından gidip Ali Farka Dede'yi müziğini alıp kaçtığı pirinç tarlasında görebilirdim. ha niye gitti derseniz, müziğinin Afrika köklerinden uzaklaştığını düşünmüş. gitmiş, nijer deltası kıyısında pirinççiliğe başlamış.
lakin 2006'nın Mart'ında Toumani Diabate ile yaptığı albümde dediği gibi "in the heart of the moon" mealen, ayın kalbine doğru yola çıkıyor.
bana da toprağına bol su aksın yüce Farka, müziğin, ağacın köklerine güzellik versin, demek kalıyor. zira kendisi Amerikan Blues'u için şunları diyor: "i am the root and the trunk, all they have is the branches and the leaves"
olur da hoşunuza gelmiştir, buyrunuz buradan: Farka Dede

*Timbuktu, zamanında Amerikan gemilerinin Afrika'da ulaştığı son yer olduğu için sanırım, dünyanın sonu olarak görülüyormuş. bizim Patagonya hesabı, "dünyanın sonuna git taam mı" diye, "Timbuktu'ya hadin" derlermiş. bir de masallar var Timbuktu üzerine, ama şimdi çok uzun olacak, başka vakte...

giz.

Mayıs Muhbiri

2008-05-14T14:54:00.006+03:00

*Bob Dylan Amerika Birleşik Devletleri'nin en saygın edebiyat ödülü sayılan Pulitzer'i kazanan ilk rock müzisyeni oldu. Şarkı sözlerinin sıradışı şiirsel gücü ve popüler kültürün etkisi sebebiyle ödüle layık görülen Dylan'ın Ekim başında raflarda yerini alacak bir çocuk kitabı yazdığı da gelen haberler arasında. "Forever Young", basın bülteninde "iyilik yapmanın önemini anlatan anlam yüklü bir hikaye" olarak tanımlanıp üç yaş ve üzeri çocuklara tavsiye ediliyormuş.

giz: doğumgünümün 29 eylül olması sebebiyle bu hediyeyi rahatlıkla kabul edeceğimi ilgilenen herkese duyuruyorum. şaka bir yana, son bir kaç ayın bana en büyük hediyesi "Bob Dylan'ı Anlamak" oldu. yüzyıllardır müzik dinliyorum, lakin Dylan rüzgarına kendimi yeni kaptırdım. mutluyum. sükut içindeyim. adam "Do you, Mr. Jones?" derken içimdeki tüm kini alıp götürüyor, ne garip.

*Babyshambles canlı parçalardan oluşan bir set çıkarıyor. Grubun 2007 kış turnesine yaptığı kayıtlardan oluşan "Oh What A Lovely Tour" piyasaya haziran başında sürülecek. Pete Doherty ise "çeşitli sebeplerden" aldığı 14 haftalık cezası nedeniyle 8 Nisan'dan beri hapishanede gün sayıyor; bu arada Hürriyet'tinden Yeni Şafak'ına kadar bizim gazetelerde Kur'an okumaya kaptırdığını, İslam'da kurtuluş aradığını yazıyor. Doherty, 14 Nisan'da Paris'te açılan, bizzat kendi kanıyla müdahale ettiği çizimlerinden oluşan sergisini de göremeyecek.

giz: nası yani? babyshambles'a acayip bir önyargım vardı, lakinn son albümleri şahane, 70lerin ruhu sarmış vaziyette grubu ve haliyle pete doherty'yi de. ama görüldüğü üzre pete'i bir de 60'ların mistik hadiseleri sarmış olacak ki, o dönemki hippileri bulamayan pete, islam'a yönelmiş. ama ne denli doğru? sorarım? gülerim? yaşasın yeni şafak? ahah.

*1995'ten beri birlikte olan Lou Reed ve Laurie Anderson Colorado'da küçük bir törenle evlendiler.

giz: Lou, kadim fanın giz'i bu törene davet etmediğin için teşekkür ederim sana. hehe. geç olmuş biraz ama, neyse.

*The Go-Betweens'den Robert Forster 12 yıl aradan sonra tek tabanca albüm çıkardı. "The Evangelist" sanatçının beşinci solosu.

giz: aranızda Go Betweens dinlememiş olanınız varsa, söyleyeyim, Müzik Tanrısı'nın gazabına yakın vakitte uğrayabilirsiniz.

*Dedikodulara göre Guns'n Roses yeni albümü "Chinese Democracy"yi -yine, yeniden- bitirdi ve plak şirketi Geffen'e teslim etti. Grubun 14 yıldır üzerinde çalıştığı albüm için bugüne dek 13 milyon dolar harcandığı hesap ediliyor.

giz: ne albümmüş anasını satim. yav nerde 80lerdeki bandanalı Eros abidesi Axl, nerde "galiba konsere gene çıkmayacak yav?" diye insanları korkutan göbekli Axl. tövbe ya. gidin Velvet Revolver dinleyin valla yazık günah ya. [dünyanın en yüzeysel yorumu oldu galiba.] aha oha, aşağısındaki haber:

*Velvet Revolver'dan ayrılan ve geçtiğimiz günlerde sarhoş araba kullanmaktan sekiz gün hapis cezasına çarptırılan Scott Weiland eski grubu Stone Temple Pilots'a döndü. Weiland'ın Steve Albini'yla solo albüm yapacağı ya da STP ile yeni bir stüdyo kaydı çıkaracağı dedikoduları var. Velvet Revolver ise yeni şarkıcı arayışında.

giz: an itibariyle kendimden tırsıyorum. kelebek etkisi böyle birşey.

*Ünlü Cirque du Soleil ekibinin Beatles şarkılarından yola çıkarak sahnelediği "Love" müzikalinin perde arkası DVD olarak yayınlanıyor. "All Together Now" ismindeki belgeselde Paul McCartney, Ringo Starr, Yoko Ono ile yapılan görüşmelerden son provalara kadar pek çok görüntü var.

giz: müthiş yahu. şu sirk bi bizim şehirlere uğramıyor. nerden bulacağız şimdi biz bu Love'ı, sorarım.

*Damon Albarn'ın yeni albümü muhtemelen Temmuz'da gün yüzü görecek. Elliden fazla müzisyenin iştirak ettiği albüme bir şarkıda yüz kişilik bir Çin korosu eşlik ediyor.

giz: niye bütün yapmak istediklerimizi yapan adamlar bu kadar uzağımızda ki... yoksa cidden "çaycın olayım damon" diye dolaşacağım adamın etrafında.

*Grateful Dead üyeleri, grubun bütün kayıtlarını Kaliforniya Üniversitesi'ne hibe etti.

giz: Abbie Hoffman olmamın vakti geldi; birazdan telefon kulübesine girip gözlüklerimi çıkaracağım.

Mayıs ayı ispiyonları, tamamiyle Roll dergisinden çalınmıştır. biliyorum çok şaşırdınız, ama ne yapayım. Haziran'da görüşmek üzre efem.

ederlezi

2008-05-11T01:31:00.003+03:00

çocuk, bir bahar günü varmıştı şehre. gece yeşildi. bahar, yeşile çalardı geceleyin. ve yeşil, en güzel düşleri getirirdi. düşler, düşüncelerle düşerdi zihne katre katre ve çocuk, katrelerle ummanlar yaratırdı kendine.
adını koymazdı hiçbir şeyin. zira kelimelerini bir kez kullanırdı çocuk. kendi adını ilk sorana söylemiş, böylelikle bir daha o ismi de kullanamaz olmuştu. her sorana başka bir isim uydurur, her gördüğüne yeni bir isim takardı. tüm isimler bir kez varolurdu çocuğun düşlerinde ve her isim sadece bir kez bürünürdü sese.
sesleri duydu çocuk. bir bahar vakti, yeşil bir bahar vakti, ateşten atlarken insanlar, o füsunlu haletiyle gezindi dört bir düveli. bir bahar vakti, bir ses düştü heybesine. ve çocuk, o sesle düştü yemyeşil bir düşe. bir bahar vakti, ateşten atlarken insanlar, o denizin kenarına oturdu ve yazdı düşlerini, seslerini, heybesindeki bir parşömen kağıda...
parşömen kağıt, çocuğun düşlerini bürüdü kelamlara. her biri, ötekisinden farklı bir sürü kelam; boyna dizili boncuklar gibi, parşömene dizildiler ve atıldılar denize; çocuğun ummanı, doğanın ummanıyla aşka düştü o gece. ve o gece ateşten atladı insanlar, dileklerini, taşlarıyla birlikte arkalarına fırlatarak.
taşlar, odunların üstlerine düşüp, duyulacak bir çıtırtı daha armağan ederken devrana, çocuk, denize ayaklarını uzattı ve çok uzaklarda bir yerlerde iki suret gördü, ellerini birleştirip doğayı kucaklayan.
büyülü kelimeleri fısıldadı; gece yeşildi ve bahar, yeşile çalardı geceleyin. çocuk düş'kündü ve düşleri yemyeşildi o gece. o gece, çok uzaklarda iki alim ellerini uzattılar doğaya. o gece, çok uzaklarda, bir kez daha kurtuldu toprak ve yağdı yağmur bereket niyetine buğdayların, arpaların üstüne.
çocuk, heybesinden çıkardı boncuklarını ve saçlarına dizdi teker teker. çocuk, müziği duyduğu yere gitti yavaşça ve baktı dans eden kızların yüzlerine.
çocuk, o gece uyuyakaldı yeşil kırların üstünde ve bir çiçek yuvalandı saçlarına, bir kelebek ellerine kondu o gece.
o gece bir yerlere bahar geldi, gece yeşillendi ve bahar yeşile çaldı. bahar, o gece bir yerlerde yeşili çaldı.

giz.
mayıs10.

yekta'nın sözü

2008-05-05T01:03:00.001+03:00

''bir gün bırakıp gittin.

önce ne olduğunu anlamadım. şaşkınlık bile değildi. kızgınlık, yoksunluk, umursamazlık; hayır, hiç biri değildi. komiktir belki diye düşündüm ama o da değildi. gülmek için anlamak gerek, ben anlamamıştım.

kent, camları uzun süredir temizlenmemiş eski bir işhanı kadar puslu gösteriyordu herşeyi. akşamüstleri çayın altını yakıp, "bir koşu" kuru pasta almaya gittiğimiz, küçük pastane kapalıydı. camında "anlamaya gittim, gelcem" yazıyor sandım önce, ancak yaklaşınca okuyabildim gerçeği: "mal almaya gittim, gelcem" ben gerçekleri ancak yaklaşınca okuyabiliyordum.

ortalık, istemediği birine verilen genç kızın, kına gecesindeki çığlığı kadar sessizdi. belki yolun kenarında çiçek satan çingene neler olduğunu anlamıştır diye ona doğru yürüdüm. önündeki boş teneke kutuları gösterip, "bu gün mezatta çiçek yoktu," dedi. neden herkesin ve herşeyin "gitmiş" olduğunu düşündüm, yanıtını bulamadım.

"belki de," dedim kendi kendime, "sözleşmiş, bir oyun oynuyorlardır bana." sevmedim bu fikri. oysa oyunlara ne kadar düşkün olduğumu bilirsin. ama zamanın ebe olduğu bir oyunda yer almak istemem ben. her sobelenişte biraz daha yorulacağım bir oyunu neden oynamak isteyeyim ki?

köşebaşında durup, yoldan geçen arabaları kovalama çetesi oluşturan köpeklerin lideri boncuk, sakin sakin oturuyordu. "yoksa şimdi o da konuşmaya mı başlayacak?" diye düşündüm. olmaz değil mi? kızma hemen, unutuyorum böyle şeylerin sadece kitaplarda olduğunu.

kitaplara sarıldım hemen. bir uçak kazası sonrasında sevgilisinin etlerini yemek zorunda kalan kazazede gibi saldırıyordum romanlara, öykülere, şiirlere. her bir satır bana acı veriyor ama yaşamak için okumak zorunda olduğumu söylüyordu. bir gün bırakıp gittin ve ben seni yedim.

belki de yeterince zeki olmadığım için anlayamıyordum. benden daha zeki olduğunu bildiğim dostlarıma sorabilirdim ne olduğunu. yoksa bu problemi tek başına çözmem mi gerekiyordu. yoksa yardım almam, senin için kopya çekmek anlamına gelirdi? sana bir sır vereyim mi; yemeğe gittiğimiz ve o seni çok mutlu ettiğimi söylediğin gece, mutluluğun büyüsünü yan masada oturan oğlandan kopya çekmiştim. mutluluk için zeki olmak gerekiyor mu?

o fotoğrafı çektiğin günü hatırlıyor musun? çok mutluydum. mutluyduk. "sakın kıpırdama," demiştin. oysa bak, nasıl da duramamışım yerimde. istediğin bu muydu? kıpırdama diyerek yarattığın tedirginliğin yansıması mıydı? yoksa beni tedirgin eden mutlu olmam mıydı?

kent, leblebi tozu yedikten sonra ıslık çalamayan bir çocuk kadar çaresiz, geceye kavuşuyordu ve ben ne olduğunu anlayamıyordum. oysa nasıl da sorardın herşeyi ve ne de güzel anlatırdım sana gizleri. kendi gizlerimi saklayabilmek için sözcüklerin gizemine sığınırdım. senin kapılarını açabilmek için, sözlerin kilidini kırardım. şimdi gecenin en karanlık köşesinde aynı sözler, celladım olup, kendi seslerini okuyorlar.

bir gün bırakıp gittin ve ben hiç bir şey anlamadım.

ilkokul öğretmenimin küçücük elleri vardı. birinci sınıfta, okuma yazmayı herkesten önce öğrenip, kırmızı kurdeleyi hakedince, kalın ciltli bir kitap hediye etmiş, sonra da o küçük elleriyle saçlarımı okşayıp, "çok zeki bu çocuk çok, herşeyi hemen anlıyor," demişti.

ben sana çocukluğumu vermiştim. onu da götürdün. bu yüzden mi hiç bir şeyi anlamamam? tabii ya, sen o zeki çocuğu da götürdün giderken. çarpım tablosunu, keşifleri, icatları, yağmurda ıslanmaları, lezzetli kuru pastaları, gündoğumlarını, günbatımlarını, sözleri, sesleri ve her birinin büyüsünde bin gece harcadığım kelimeleri anlamıyorum artık. herkesin bu kadar zeki olduğu bir kentte, ben bir aptalım artık.

ne olur geri gel, şu kırmızı kurdeleyi de al benden...''

yekta kopan.

sevgi "emek"tir.

2008-05-01T19:54:00.003+03:00

[fotoğraflar: http://ntvmsnbc.com]

1 Mayıs Emek ve Dayanışma Bayramımız Kutlu Olsun !

"nah"

2008-04-30T19:29:00.006+03:00

böyle bir başlıkla size seslenmek istemezdim, özür dilerim. saat 7ye gelirken ana haber bültenini izleyeyim dedim. ana haber izlemeyi 10 yaşında bırakan biri için büyük bir devrimdir bu. lakin 10 dakika dayanabildim. 10 dakikada not aldım. şimdi onları okuyacaksınız. lütfen onları okuyun. çünkü onlar bir devletin kendi milletinden nasıl korktuğunu anlatmaya çalışacak:

1 Mayıs anayasal düzene başkaldırıdır" [mehmet ali şahin/ adalet bakanı (?)]
giz: haddim değil ama, çok sevdim bu lafı ben. müthiş bir başlangıçtı bu konuya.

Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı, birlikte basın açıklaması yapan DİSK, KESK, Türk-İş yöneticilerine soruşturma açtı.
Türk-İş genel müdürü "yok abi, bizim sekreter ötekilerle ortak basın açıklaması yaptı, lakin bizim bi boktan haberimiz yok. feci tırstık biz durumdan, o yüzden dedik ki, sadece gidip Ey Büyük Atatürk'ün anıtının önüne çelenk bırakalım." Ayrıca bir durum, Yan Çizen Türk İş'e Tayyip Erdoğan destek çıktı. "bakın siz de abilerinize benzeyin" filan tarzında müthiş bir söylemde bulundu ötekilere dönerek. nasıl oldu da "sen seni bilmezsen, patlatırız enseni" demedi, hayret ettim.

giz: be evladım, senin haberin var mı ki, Taksim'e bütün girişler yasaklandı, yok o yetmedi, o anıtın önüne merdivenlerin oradan başlayaraktan üç çeşit barikat koydular. yani senin o çelengi koyman için üç kere atlaman gerekiyor o barikatlardan. ha lafı gelmişken, çocukken birdirbir oynar mıydın sen de?

barikat dedim şimdi, muhabir söyleşi yapıyor adamla:
muhabir: "efendim, şimdi burada böyle barikatlar filan var, sen güvende hissediyor musun kendini onu söyle bana?"
adam: "şu an ben gergin hissediyorum kendimi"

giz: evim taksim'e 1 saat uzakta. ben şimdiden kendimi gergin hissediyorum, seni düşünemiyorum bile.
şimdi ben diyordum ki, gidersem eğer eyleme, sabahın köründe otobüse filan atlarım.
lakin haber geldi: saat sabahın beşinden (tahminen ezandan sonra) itibaren taksim'e giriş yasak, bütün ulaşım yolları kapalı. taksim'de evi olan haber etsin bana ki akşam gelip kalabilelim, diy mi.

bir de tırstım ciddi ciddi. çünkü 5 bin tane gaz bombası hazır edilmiş. tahminen 10 bin insan gelecek, varın siz düşünün. yok daha da kötüsü, istanbul'da bir adet deprem bekleniyor ve 5 bin tane ceset torbası hazır mı onu sorarım ben.

ama daha güzeli var. tüm bu önlemlere sayın Muammer Güler (aka. dünyanın en hızlı konuşan valisi) "bütün bunlar suç işlenmesinin önlenmesiyle ilgili" dedi. sanki gidecek olan herkes yüzde52'denmiş gibi davranıyorlar. zekalarını bu kadar faideli kullanıyor olmalarından ötürü kutluyorum onları.

gerizekalı haber bültenleri de "bu gerginliğin nedeni ne" tarzında anketler hazırlıyorlar. benim gibi yüzeysel bir kişi bile bu gerginliği kimin yarattığını açıkça söyleyebilir galiba...

"sadece düzenler var, düzenlerin üstünde düzenler, diğer düzenleri etkileyen düzenler var. düzenlerin içinde gizlenen düzenler ve düzen içinde düzenler var.." [chuck palahniuk] [*bir de düzülenler, hiç bahsini dahi açmadım ama. neyse.]

"reformistler, kişinin kendi istekleri peşinden koşmasının dar görüşlülük ve bencillik olduğunu söyleyip duruyorlar. bugünü düşünmemeli, çocuklarımıza daha iyi bir dünya bırakmak için daha çok çalışmalıymışız ki, 20-30 yıl içinde şartlar değişmiş olsun. bu argümanla her türlü feragat, kısıtlama ve boyun eğme savunulabilir. tuhaf bir mantık bu. bugün içinde bulunduğumuz belayı yaratan, ana babalarımızın kuşağının fedakarlıkları, onların 50li 60lı yıllarda çok çalışmaları değil mi? biz uğruna bu ladar çok fedakarlık yapılan "o çocuklar"ız zaten." [bolo'bolo./pm. s.45]

"devlet devrimle yıkılabilecek bir şey değil, insanlar arasındaki bir ilişki tarzıdır. devlet, bu ilişki tarzıyla var olur, beslenir, güçlenir, sömürür ve öldürür. devlet, otoriter ve hiyerarşik örgütlenmelerle iktidara talip olunarak değil; insanlar arasında devletin kendini yeniden üretemediği yeni ilişkiler, özgürlükçü ve dayanışmacı yeni bir "hayat tarzı" kurularak yıkılabilir. asıl olan "iktidarı almak" değil, gündelik hayat devrimleridir. zira, yaşanacak bir hayatımız vardır." [abdülgaffar el-hayati]

ve son olarak:
"kimse iş vermedi bize
elleri cebinde
asık bir suratla
açıkta yaşıyoruz
titriyoruz ısıtılmamış odalarda
yalnız, kuru bir yel var şimdi
sapanların atılı durduğu
sürülmemiş boş tarlalarda
bu ülkede iki erkeğe bir cigara
iki kadına yarım bardak bira düşecek
kimse iş vermedi bu ülkede bize
yaşamımız hoş karşılanmıyor
ölümümüz anılmıyor times gazetesinde." [t.s. eliot]

giz.

Ballad of a Thin Man

2008-04-30T13:25:00.004+03:00

you walk into the room
with your pencil in your hand
you see somebody naked
and you say, "who is that man?"
you try so hard
but you don't understand
just what you'll say
when you get home

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

you raise up your head
and you ask, "is this where it is?"
and somebody points to you and says
"it's his"
and you say, "what's mine?"
and somebody else says, "where what is?"
and you say, "oh my god
am i here all alone?"

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

you hand in your ticket
and you go watch the geek
who immediately walks up to you
when he hears you speak
and says, "how does it feel
to be such a freak?"
and you say, "impossible"
as he hands you a bone

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

you have many contacts
among the lumberjacks
to get you facts
when someone attacks your imagination
but nobody has any respect
anyway they already expect you
to just give a check
to tax-deductible charity organizations

you've been with the professors
and they've all liked your looks
with great lawyers you have
discussed lepers and crooks
you've been through all of
f. scott fitzgerald's books
you're very well read
it's well known

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

well, the sword swallower, he comes up to you
and then he kneels
he crosses himself
and then he clicks his high heels
and without further notice
he asks you how it feels
and he says, "here is your throat back
thanks for the loan"

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

now you see this one-eyed midget
shouting the word "now"
and you say, "for what reason?"
and he says, "how?"
and you say, "what does this mean?"
and he screams back, "you're a cow
give me some milk
or else go home"

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

well, you walk into the room
like a camel and then you frown
you put your eyes in your pocket
and your nose on the ground
there ought to be a law
against you comin' around
you should be made
to wear earphones

because something is happening here
but you don't know what it is
do you, mister jones?

soru: mister jones kimdir?

Stephan Malkmus'tan dinleyin Dylan'ın Jones'unu: sonracevapbekliyorumama

Will Cookson

2008-04-29T11:49:00.006+03:00

Kendileri Britanya adasından bir dostumuz. Myspacete eklemişti beni günler evvel, bendeniz yeni dinleme fırsatı buldum kendisini, dünden beri halen dinliyorum, paylaşayım dedim. Çünkü bu çocuk buram buram Nick Drake ve Elliott Smith kokuyor.
Korkuttu beni. Çok mutsuz tınlıyor ve mutsuzluğuna aldırmıyor gibi. Bildiğim bir şey var, mutsuzluğumuza aldırmadığımız zaman bahar daha güzel gözüküyor insana..

buyrunuz link
bu da myspace

ps. çocuğun şarkılarını çaldım. biriniz ispiyonlarsanız eğer, vallahi bozuşuruz.

toplama el psychedelia

2008-04-28T23:17:00.004+03:00

bin selam buraya bakanlara.

yeni bir toplama giz albümleri dinletisiyle daha karşı karşıyasınız. bu sefer "psychedelic" denen o menem kudret üzerine yürüdüm biraz. elbette ki, eklenebilecek daha 2125151 milyon tane şarkı var, ama bu müziği kulaklarımıza dayayan bazılarını koymak istedim listeye. 60'larda hippi hareketiyle kafalarımıza nüfuz eden psychedelic atalarıma, ayriyetten ken kesey'le yaptıkları asit deneyleri sonucu bu hayvani müziği kafası iyi insanlara, kafası iyi bir şekilde anlatan grateful dead ve jefferson airplane'e teşekkürü bir borç bilirim. şimdi ben bunu dedim, grace'in tüyleri ürpermiştir kesin.

60'lar yıllığından bulduğum bir tabir ile sizleri zihin müziğinizle başbaşa bırakıyorum:
psikedelik: derin sükunet ve üstün bir idrak kabiliyetiyle beraber şiddetli zevk, güzelliğe ve renge karşı aşırı bir hayranlıkla birşeyler yaratma arzusu.

1. pink floyd - pow r toc h
2. grace slick & the great society - white rabbit
3. syd barrett - word song
4. soft machine - hibou, anemone and bear
5. soft machine - dada was here
6. the 13th floor elevators - kingdom of heaven
7. grateful dead - standing on the moon
8. cymande - willy's headache
9. hawkwind - hurry on sundown
10. hawkwind - mirror of illusions
11. ozric tentacles - psychic chasm
12. ghost - ganagmanag

tıktıktıktıktık

mürekkep düşü

2008-04-23T16:59:00.003+03:00

"Bu mürekkebin mürekkep kaleminden mi yoksa damarlarımdan mı fışkırdığını araştırınca dinginliğimi kaybediyorum." (Jean Cocteau)

Muazzam bir yalnızlık vakti, içinde bulunduğum. Odam -bomboş olduğundan mı, yoksa yalnızlığımı sezdiğinden mi, bilinmez- buza kesiyor. Masanın üstü dağılmış; bir iki müzik dergisi, öykü kitaplarım, defterlerim ve yemek artıklarım. Masanın bir köşesinde duran Rimbaud, o delice gülüşünü takınıyor yine. Rimbaud'nun şu dünyadaki yegane eğlence kaynağı olduğumu bilmek beni gururlandırıyor doğrusu.
Pencereye doğru yürüyorum. Gökyüzü alabildiğine mavi. Deniz mi rengini gökten alıyor, yoksa gök mü denizden, halen karıştırıyorum. Çocuk halimden pek bir farkım yok. O zamanlar her şey çok daha doğruydu sadece... Elimi pencereden uzatıyorum. Rüzgar doğudan esiyor. Doğu, rüzgarmemleket, hep özlemini çektiğim ağıtlar kenti... "Bırak, açık kalsın" diyor içimdeki öteki. Bırakıyorum, açık kalıyor.
Pikabımın üstünde dün dinlediğim plaklar duruyor. En baştakini alıp pikaba yerleştiriyorum. İğneyi kara müziğin üstüne koydum muydu başlıyor adam şarkısını söylemeye: "gözlerinde aşk, saçlarında çiçeklerle/ bir kadın var orada/ bir kadın var/ gitar çalar, şarkı söyler ve ağlar..."
Birden irkiliyorum. Bu varoluş sancılarından öylesine yorulmuşum ki, artık hissetmiyorum acılarımı. Oysa değil mi ki onlar, bizim vahiylerimiz; bizi Tanrı'nın ışığına götürecek olanlar; İsa'nın avuçlarındaki çiviler, Muhammed'i yaralayan kılıç?
Pencereme bir taş atılıyor. Muhtemelen gelen aynı adam. Perdeyi aralayıp gülümsüyorum ona: "Bugünlük gelmeyeceğim" diyorum: "Kalemim mürekkebe muhtaç. Günümü onlarla geçireceğim." Peki, diyor ve ekliyor: "Biz hep aynı köşedeyiz". Bu çocuk, ne de güzel gülümsüyor..

Muazzam bir yalnızlık vakti, içinde bulunduğum. Artık kaçamayacak kadar çok kaçtım. Artık bilemeyecek kadar çok bildim. Hepsini -tüm öğrendiklerimi, tüm yaşamlarımı ve tüm kelamlarımı- dünyaya salıverdim. Salıverdim ve kaldım böylece yalınayak, böylece çıplak...
Ah müzik, güzel müzik, akma damarlarıma böyle; patlayacağım, içim boşalacak ve dökülecek tüm benliğim ayaklarımın dibine...
Müziğe bu fırsatı vermeden boya kalemlerimi çıkarıyorum yerinden. Dün, yarım bıraktığım masalımın ortasını çeviriyorum ve önce kağıdın tam ortasına bir mim koyuyorum. Acaba yaşlı doğup çocuk ölseydik, gençlik hatalarımıza fırsat kalmasaydı, daha mı güzel olurdu, diye düşünüyorum ve bırakıyorum bu karalamayı da...

Saçlarıma taktığım kalemi çekiyorum yerinden. Ucu kınalı kahverengi saçlarım dökülürken omuzlarıma: "Bir öykü gerekli" diyorum: "Rimbaud için, şarkıyı söyleyen adam için, benim için..." Bir yeni öykü gerekli bize. Bir yeni düş, bu yeşil duvarlardan ve turuncu günışığından bizi somutlayacak, bu dünyaya geri getirecek olan. Koltuğuma oturuyorum ve plağı değiştiriyorum.
Bu sefer, başka bir adam "orada beni bekleyen biri yok/ çiçekler yok/ aşklar yok/ gülümsemeler yok" diyor. Muazzam bir yalnızlık vakti, içinde bulunduğum. Koltuğumda düşünüyorum. "Acaba" diyorum, "yaşlı doğup çocuk ölseydik..."

Nisan Muhbiri

2008-04-20T00:07:00.006+03:00

*Bob Marley'den iki beyazperde haberi: Marley'nin eşi Rita'nın 2004'te yayımlanan "No Woman No Cry: My Life With Bob Marley" adındaki kitabından yola çıkılarak çekilecek filmi Rudy Langlais yönetecek; Rita Marley rolünü Lauryn Hill (vaov) üstlenecek. Martin Scorsese (pisadam) de blues'cuların, Bob Dylan ve Rolling Stones'un ardından, kamerasını bu kez Bob Marley'e çeviriyor. Belgesel, 2010 yılına, Bob Marley'nin 65. doğumgününe yetişecek.

giz: Şimdi anlamadığım birşey: Rita'ya sonsuz saygım var, ama kocam hakkında yazacağım bir kitaba, "Bob Marley'le hayatım" gibi bir ad vermezdim şahsen. Marley'nin kesinlikle bunu kabul etmeyeceğini düşünüyorum hem de. Neyse, Lauryn olayına feci sevindim, kadın şarkı söylese ben burada eriyorum. Üçüncüsü, Scorsese tüm kredilerini kullanıyor artık. Bana çekecek film kalmıyor dostum, Led Zeppelin'e elini sürersen, büyük adam filan demem sıkarım kafana.

*Yeni albümünün çalışmalarını sürdüren Amy Winehouse Easy Living adlı bir derginin nisan sayısına hayırlı bir iş için çıplak pozlar verdi. Geçmişte göğüs kanseriyle mücadele kampanyası kapsamında İngiliz mecmuasına soyunanlar arasında Sade ve aktrist Helena Bonham Carter bulunuyor.

giz: Şu dünyada bir cinlerden bir de Amy'den korktuğumu itiraf ediyorum. Hele o kokain tozu kalmış burnu yok mu. O gözleri yok mu, o saçları.. aman.. o örümcek yuvası saçları.. Çıplak poz versen neye yarar a kızım? hı? sorarım?.

*Coldplay, Brian Eno'yla beraber son rötuşlarını attıkları yeni albümleri "Viva la Vida"yı büyük ihtimalle Haziran'da yayınlayacak.

giz: Brian Eno, nasıl bir adamdır ki elini attığı her işi böyle hayvani güzelliklere büründürebilir. Anlamıyorum, zihnim yetmiyor, Michael Brook'la yaptığı o albüm.. Müzik Tanrısı'nın bu adamı lanetlemesi yakındır. Söylemedi demeyin. Merakla beklemedeyim bu albümü de.

*Mikail Aslan'ın dördüncü albümü "Zemkut"ta (Simya) tarih ve coğrafyanın şiir olup dile geldiği 12 ezgi yer alıyor. Kürt sanatçı, Kalan Müzik tarafından yayınlanan albümünde kendi bestelerinin yanında Dersim, Koçgiri, Erivan halk şarkılarını katmış. Zemkut'ta bonus track olarak bulunan ve Ilda Simonian'ın seslendirdiği "Sbidak Badankov Ağavnin" (Ak Libaslı Güvercin) ise Hrant Dink'in hatırasına adanmış.

giz: Bu adamın ellerini öpmek istiyorum. Bu kadar "toprak" ve "yürek" koktuğu için.

*Notwist 2002 tarihli "Neon Golden"ı izleyecek yeni albümünü nihayet çıkarıyor. Mayıs'ta yayınlanacak "The Devil, You + Me"de 11 şarkı yer alıyor.

giz: İşte beklenen haber diye buna derim. Ov ye. Şuraya Flash Tv tarzında oklar çizip "grup, mayıs, ay, albüm, 11" filan yazmak istedim şimdi.

*giz eklemesi: Devendra Banhart, Natalie Portman'le birlikteymiş.

giz: Sana hiçbir şey demiyorum Devendra. Aylarca o şarkıları kulağıma söyledin filan, inandırdın beni. Şimdi git sen, benim yarım kadar boyutlara sahip olan, dünyada sevmediğim 3 kadından biri olan bu kadınla çık. Allah cezanı versin, Devendra, ne diyeyim ki sana. Konsere de gelemedim zaten. İçtiğin şaraplar bensiz nasıl boğazından geçecek, söyle şimdi. Rüyana ecinni olarak girerim inşallah. Ama bil ki Devendra, ya benimsin ya toprağın. haha.

bitti. son haber hariç tüm herşey Roll'dan çalınma, alınmadır. süper ha, artık böyle haberler vericem size, inşallah bi dahaki aya, Devendra Natalie'den ayrıldı diye haber yaparım. amin deyin be.

Jeff Buckley

2008-04-06T21:16:00.002+03:00

Jeff.
Tim'den olma, Grace aşığı, Nusrat sevdalısı.

Müzik alemi, düş alemi gibidir. Düş görürken fısıldanan bazı kelimeler vardır kulağımıza. Kimden geldiğini duymayız çoğu vakit. Jeff de, alem-i müziğin gaybdan gelen sesi bana göre. Şarkı şarkı anlatsan, olmaz; dize dize, olmaz. Tüm öteki müzik-çocuklardan farklı o çünkü. Farklılığı, içimizde olan o acıları, en acı şekilde dile getiriyor oluşu galiba. Kısasa kısas efendim. Beğenmeyen şöyle dursun.

Nusrat Fateh Ali Khan'ın armağanı olarak nitelendiriyorum ben onu hep, Tim Buckley'nin oğlu olması bir yana. Zira aslında babasıyla o kadar benziyorlar ki. Ama kaçımız istiyoruz ki babamıza benzemeyi? Babasının cenaze törenine davet dahi edilmemiş olsa da, bir gün anma töreninde "Once I Was" şarkısını söyleyip şöyle demiş: "Bazen merak ediyorum da, beni hiç hatırladığın oluyor mu?"

Jeff. Zamanın en zamansız çocuğu. Bir ilahi ses, bir çağrı, bir vahiy belki..
Nusrat dedim ya hani. Dream Brothers'ın "Mystery White Boy" yorumunu bir kez daha dinleyin. Nusrat Fateh'in nasıl Jeff'in vücuduna tezahür ettiğini göreceksiniz. Tek adam gibiler. Bütünleşiyor sesleri, zihinleri ve algıları..
Jeff.. Pakistan'dan Amerika'ya en kısa yol. Küçük çocuk gönlümüzden, Jeff'in gönlüne en kısa yol..

Grace söyleme, demek istiyorum O'na. Bana Mojo Pin deme, Lover'la başlayan cümleler kurma Jeff. Kimi zaman tınlatma o sesini Nusrat gibi, baban gibi olma Jeff. Baban gibi söyleme şu şarkıları. Gül biraz Jeff. Gül biraz. Gülünce daha güzel oluyorsun. Takma o çiçeği o küçücük yakana. Telecaster'ın senin olsun. Sen bu yana gel. Hiç konuşma. Hep bak böyle; sen gülünç bir çocuksun, bil bunu. Söyleme şu şarkıları. Ağlayacağım Jeff, ağlayacağım..

Ismet Sıral

2008-04-06T00:00:00.006+03:00

Kimi anlatsam kimi anlatsam. Size İsmet Sıral'ı anlatsam:

İsmet Sıral, Türkiye'nin ilk profesyonel caz orkestrasının kurucularından. Kendi adıyla anılıyor bu orkestra ve Okay Temiz'den Erol Büyükburç'a bir sürü insan çalıyor burda.
Saksofon, ney ve flüt çalıyormuş zamanında. 1960'lara kadar orkestralarda çalıyor ve daha sonra yurtdışına giderek Dave Brubeck'le filan çalışıyor. Ve Brubeck, Sıral'dan öğrendiği 5/4'lük ritmden sonra ünlü şarkısı Take Five'i yaziyor.
Bu süreçlerde İsveç'te baya değer görmüş Sıral (bizim ülkemizin aksine). Amerika'ya giderek Creative Music Studio'da bir sürü müzisyenle çalışıyor. Bir yandan aşık olduğu Türk Sanat Müziğini onlara gösteriyor, öte yandan yeni teknikler öğrenerek caz fusion denemeleri yapıyor.
Sanırım Creative Music Studio'yu biraz açmam gerekecek. Bu okul Berklee Koleji'ne karşıt. Öğrenci-hoca ilişkisinden çok arkadaş ilişkisi var öğrencilerle hocalar arasında. Dönem 1960lar. Creative Music Studio için bir arkadaşım şöyle demişti: "O zamanlar rock ve folk yapan çiçek çocuklar San Francisco'da, hippi cazcılar ise Creative Music Studio'da toplanırlardı."

İsmet Sıral, daha sonra Türkiye'ye dönüyor ve böyle bir okulu burada açmak için kolları sıvıyor dostları ve başka müzisyenlerle birlikte. Marmaris'te bir arazi satın alıyor fakat yanlış ortaklıklar nedeniyle arazisi elden çıkıyor. Ve tabi projesi de. Şöyle yazıyor sitesinde de:
"En büyük hayalini yitirmenin acısına dayanamayan Sıral, yaşamına kendi eliyle son verdi."

60 yaşında.
Ve ondan sonra dostu, Dost Kip; projesini gerçekleştiriyor. Okulu açıyor. Ve şu anda ülkemizden güzel müzisyenler yetişiyor.

Birilerine İsmet Sıral'i anlatıyor olmak benim için çok önemli birşey inanın ki. Şöyle demişti aynı müzisyen arkadaşım: "İsmet Sıral'dan hiç bahsetmezler Türk caz aleminde. Kerem Görsev'ler filan ancak zenginlere caz yapar bizde. Ama Siral'ın müziği duyulursa, biliyorlar ki bir sürü taş yıkılacak, yerine yeni şeyler koyulacak. O yüzden bu adamın ismini ağızlarına dahi almazlar."

Bu kadar.
Mutlu oldum. oh be.

Hatta şöyle bir anektod vardir.
İsmet Sıral Moğollar'a gitmiş ve "sizin müziğinizde biraz groove eksik" demiş. Moğollar da "groove ne ola ki" filan demiş Sıral'a.
ve Sıral'dan sonra groove yapmaya başlamışlar.

budur. yetmez bu kadar kisa tabirler. ama budur İsmet Sıral.

http://www.ismetsiral.org/
http://www.iscms.org/

acılarımız.

2008-03-29T13:16:00.003+02:00

acılarım.
kalbimin orta yerinden vücuduma yayılıp saran bedenimi ve yayılan dünyanın yüzüne, devranın kalbine ulaşmaya çalışan, benim olan acılarım.
sizinkilerden en, boy, genişlik yönünden pek de farkı olmayan; gitgide küçülen bedenimde sizinkinden daha fazla yer kaplayan acılarım.

her acıdığımda açılan bin yara ve her yâr gülüşünde açılan bin nicesi. değildir bu sizin sinir havleriniz, benzeri değildir nâgehan çığırtılarınızın. somutluğunuzda erittiğiniz ruhlar misali değildir benim acım, açlığım. –ki her defasında yeni bir ruh girer ve doyurur biraz biraz gönlümü-

neş’e yahut kederimizdir bizi acıya sevkeden. ve her acı biraz daha yontarken gönlümüzü, arta kalan kırıntılarla yeni neşeler veya kederler çizeriz kendimize. çizimlerin mimarı elbet ki kaderdir.
ben ile siz arasındaki farkların başı acıseviciliğimden gelir. her acı ve sancı, bir neşeye gebeyken ömrümde; sizin neşeniz acılara gebedir asırlık; birbirimizi tamamlayışımız ve döngüleyişimiz hep bu kıyasın eseridir..
bizler, eserleriyle gurur dahi duyamayan zavallılar..

lambanın arka tarafındaki karanlıktır içimizdeki Poe tarafı belki, çocuğun gülüşünde bulduğumuz hüzün ve minareli şehirlerde bulamadığımız dinginliktir..
saklanacak yerlerimiz yok; her acı bir ışık huzmesini getirir kendinde. ve o huzme dar odalarda güneş’ten kopma çiçekler gibi görünür bize. nar çiçekleri, ateş kuşları, alev böcekleri suretinde..
severiz içimizdeki acıları, bazılarımız. ve diğer bazılarımız sıkıntıları yüzünden değil, acıları yüzünden verir kendini sükuna.. budur işte, acıyı olgunluk; neşeyi sanat yapan. ve yine budur, kimimizin masal, kimimizin şiir okuyuşunun müsebbibi..

acılarımız.
bizim, her doğumda biraz daha sancıyan; her sancıda biraz daha güzelleşen acılarımız..
birbirinden niceler soyu farklı; birbirine nicelerce benzeyen acılarımız..
çimen üstünde unuttuğumuz benliklerimizden arta kalan, kalbimizde tortulanan, fosilleşen, kömürleşen acılarımız..

giz* toplaması

2008-03-19T18:26:00.005+02:00

malum bahar geldi, bir yorgunluk; kışın üstümüzde bıraktığı o terk hissi sarıyor dört bir yanımızı. bu yüzden farzdır müziklere sarılmak, müziklerle sarınmak..
seçtim beğendim size bir kaç şarkı. yanyana gelince saçma şeyler oluşturdular, zira deneysel müzikten girip, rocktan çıktım, avantgarde oldum bir ara, derken titredim ve kendime geldim, yaşasın akustik gitar, dedim..
dünyanın çatısından topladığım melodiler, bugün hepimize şarkı söyleyecek.
dinleyenlere biraz giz, biraz bahar hatırlatırsa ne mutlu bana..

gevende - şeker (demo versiyon)
nusrat fateh & eddie vedder- the long road
stephan micus - violeta
susheela raman - kamakshi
jeff buckley - lover you should've come over
ben harper - she's only happy in the sun
devendra banhart- freely
iron & wine - resurrection fern
unbelievable truth - solved (live)
kings of convenience - homesick
levellers- elation
led zeppelin - that's the way
yann tiersen - monochrome
the decemberists- o valencia!
goran bregovic - lullaby
tin hat trio - fear of the south
rashanim - yosefa
john zorn - tannaim

kelebekler saçlarımıza takılacak birazdan, kafanızı eğiniz..
işte size kırk ikindi toplaması:

Download Mediafire: Ychorus giz-21

bir bob dylan silueti

2008-03-15T23:11:00.002+02:00

"is this love is this love
is this love is this love
that i'm feeling
i wanna know wanna know wanna know now.."

aklım elimdeki kitapta. ismi plume. pek iyi sayılmaz-sanırım yazarı okumaya yanlış kitaptan başladım.
okuldan çıktım. hava soğuk. soğuk havalarda gözlerim dolar ve sürmelerim akar. sanırım dolusuna bereket sürmelerim biraz sonra tarih olacak.
insanları izliyorum. hepsinin gözleri ayrı renk; yolun sonunda kimisi sevgilisine varacak, kimisi aylardan sonra ilk kez düşürmüş yolunu oraya.. kimbilir..

ben kitabımı açacakken tam, o otobüse biniyor. saçları kuş yuvası, altında kot pantolonu, üstünde kareli gömleği, kahverengi kadife ceketi. bir tek gözlüğü eksik diyorum, içimden. içimde garip bir düş uyanıveriyor. film çeksem ve bob dylan olsan? diye sormak istiyorum ona birden. söz, diyeceğim ona, söz sana aşık olmayacağım.
ufluyor, pufluyor biraz, etrafına bakınıyor. gözlerim onu izliyor, kafamda şarkı çalıyor, bob marley söylüyor. bu isim benzerliği de nerden geldi birden.
gülümsüyorum hafifçe. deli sanacaklar beni, yine. o kadar çok dediler ki bunu, yakında delirmek zorunda kalacağım.

yanımdaki şişman hanım teyze kalkıyor. tevafuk ya hani, oturuveriyor yanıma; gülümseme suratıma yayılıyor, pencereye bakarken gözü bana takılıyor, gülümsemem kulaklarıma uzanıyor.
hayat garip diye tekrarlıyorum içimden. bu yolda her daim bu kadar yavaş ilerliyorken bizler, ne diye bu kadar hızlandı ki zaman.
kitabıma gözü takılıyor, kulaklığımı onunla paylaşmak istiyorum. kitabımdan gözlerini çekiyor, sorularımı içime çekiyorum. ah biraz cesur olabilsem..
otobüs durağıma yaklaşıyor. biraz daha otursam diyorum. sonra vazgeçiyorum. ya benden önce inerse. yüzünü göremezsem mesela bir kez daha?
bunu göze alamıyorum, yüzüne bakıp gülümsüyorum, yer istiyorum ondan, benim tarafıma kayıyor biraz. teşekkür ediyorum ve koridora atıyorum kendimi.
buna bir masal gerekmez, diyorum, buna bir şarkı iyi giderdi lakin.
kafamda bir bob dylan silueti, kelimelerim, otobüste bıraktığım çocuk, indiğim şişhane, edemediğim laflar..

ahh şairin dediği gibi tıpkı:
"kalbimde bir kerhaneden daha fazla oda var
ve ben sadece bir kadına aşığım.."

15mart08/giz.

güneş sanrısı

2008-03-09T01:21:00.008+02:00

Yağmur, ne de yakışır şehirlere. Yağmur, temizler üstümüzdeki toprağı, kirecini akıtır evvel, sonra ulaşır tohumlara değin. Değdi miydi o minicik zerreye bir katre su, siz değmeyin onun keyfine. Yavaşça bir filiz sürer toprağa, beğendiyse yurdunu her gün biraz daha kök salar sevincinden, her gün biraz daha yaklaşır arşa, Güneş’e..
Bu şehirde yetişmez tohumlar. Zira öylesine küstürmüştür ki onları toprak, yüz çevirirler Güneş’e ve arza salarlar köklerini, arş yerine.
Şehrin insanları da tohumlar gibidir. Aynı topraktan yoğrulanların, aynı toprağa kök salanların aynı oluşu şaşırtmasın kimseyi. Ademoğlu da bir bitki gibidir. Güneş’i sever, günebakan olur; kırılır, boynunu büker, sümbül olur; kimisi gülüp papatya olur; somurtup kaktüs olur. İçine kapananlar patates gibidir misal ve mütemadiyen mutlu olanlar meyve verirler ağaç olup..
Ben biraz papatya gibiydim. Her gülümsemem bir papatyaya daha rahim olurdu ve çoğalırdım gülümseyişlerimle. Papatya iken papatya bahçesi olurdum. Derken bir gün büyüdüm, boy attım, yanımdaki güle vuruldum; o gün, nergis oldum. Üzerimden atamadım mecnunluğumu; Muhammed olup misk-i amberler saçtım devrana, Davud olup konuştum kuşla kuzuyla. Sevdiceğim bir bülbüle kaptırırken gönlümü, ağlamak üzereydim Güneş’i gördüğümde. Boyum uzadı biraz daha, derken oluverdim bir günebakan; ben ki binlerce vardı benden, ben ki bir güneş sevdalısı, ayçiçeği. Gece büktüm boynumu, bahar oldu, yaz oldu, güz geldi, mevsimim geçti. Bırakıp çekirdeklerimi ademoğluna, küçüldüm epeyce, doğduğum gibi. Toprağa değdi yüzüm, oldum bir başka öğün, bir başka mahluk için..
Bu şehre, penceremden son kez baktığımda, çok da yaşlı sayılmazdım hani. Altı üstü birkaç bahar ve güz geçmişti üstümden. Kaç kez ölüyorum sanmıştım bu şehirde, kaç kez ölmeye yeltenmiştim, kaç kelâmımı ölü doğurmuştum da, kaçını kurban etmiştim..
Güneş’i sevdiğim gün, çok da yaşlı sayılmazdım hani. Girdiğimde toprağa yırttım kefenimi. Biraz daha yakın olabilseydim O’na, biraz daha ısıtabilseydim zihnimi..
Sabır dedim içimden bir gün. Bu şehirde nasıl yaşadıysan, nasıl günebakan tasvir ettiysen içinde, öyle bir sabır.
Günün birinde, kolumun altında bir şeylerin oynadığını fark ettim. Arada bir üstüme su serpiliyordu; besbelli Güneş aşığına acıyıp, bereketini üstüme yağdırıyordu. Kolumu kenara koydum hafifçe, bir filiz fırlayıverdi gerisingeri. Küskün insanlar da böyledir işte. Tersine gönderirler tohumlarını. Yavaşça uzatıp elimi, düze çevirdim tohumu. “Elim ol” dedim ona. “Gözüm ol, yüreğim ol. Ol ki kavuştur beni Güneş’e, şu ölü vücud, yaşarken göremediğini görsün ölmüşken..”
Işıklar saçarak yeryüzünü buldu tohum. Güneş’in sıcaklığını hissettim ta içimde. Hissettim de bir çiçek, bin çiçek açtırdım üstümde. Toprağımdan insanlar geçti bazen, aşıklar çiçeklerimi kopardı, lakin sundum onlara hep, yaşamın ve ölümün bana sunduğu çiçekleri..

Bu şehirde yağmur yağdı bir gün ve bir çocuk bir ağaç fidanı dikti kalbimin üstüne.

6mart08/giz.

Eugene Francis Jnr.

2008-02-24T20:25:00.005+02:00

Sokak savaşçılarımız vardır. Bazıları müzik yapar, bir kısmı tiner çeker, ötekisi dans eder, filan.. Güzel çocuklardır hepsi lakin. Birbirinden daha iyi cümleler kurmak için yormazlar kendilerini, sokakta yaşayıp, kendilerine düşten evler kurarlar..

Eugene Francis Jnr da onlardan biri, desem, hiç mi hiç yanılmam. Ama onlardan bir farkı var, onun kafasında tüyler var! Onun kafasında bir sürü Kızılderili tüyü var. Müziğinde bir Kızılderililik yok ama, aldanmayınız..

İngiltere’den varıyor bu tarafa müziği, yer yer bildik, tanıdık tınlasa da garip bir büyü sarıyor etrafımı dinlerken, biraz çocukluk tınlıyor müziğinden, büyümek isteyen, ama öteki taraftan korkan, hayatın gerçeklerinden. Ama gördüğümüz bir şey var, iyi gitar çalıyor ve gözleri çok güzel.

Adem’den Bright Eyes’a kocaman bir liste yapmış kendine “seviyorum yahu” diye. Biraz daha dikkatli dinleyince hepsinden bir şey bulabiliyorsunuz müziğinde, sesi müziğe ikinci melodiyi ekliyor gibi..

Kızılderili ruh var ya bir köşede de, ister istemez içiniz ısınıyor zaten ilk bakışta.
Ben çok sevdim, çok beğendim, pamuklara sarasım geldi, festival yapacağım ilk onu çağıracağım, görürsünüz hepiniz.

Ha derseniz ben de dinleyeceğim, şuradan buyrunuz:

myspace
legion presents

Iron and Wine

2008-02-19T20:58:00.008+02:00

Bazı müzisyenler evime şenlik getiriyorlar, bazıları içimdeki hüzün kapılarını çalıp çalıp kaçıyorlar, lakin Iron and Wine, yani Sam Beam, kapıyı çaldı ve sordu: “Biraz hüznünüz var mıydı acaba?”

Olmaz mı, dedim Sam, sen yeter ki hüzün iste, ve başladık..

Kendisiyle tanışmam biraz katakulli oluyor galiba, bugünlerde sakal-saç fazlalığını göz önünde mi bulunduruyorum nedir artık, gezinirken bir azizle karşılaştığımı sanmıştım-yanılmamıştım.

Tee Florida’lardan müzik yapıyor Sam, diyor ki “ben girmem böyle pis işlere” ve başlıyor ilk albümü “The Creek Drank And The Cradle’ı evinde kaydetmeye, işe bir sürü enstrüman karışıyor, bizim cümbüş-onların banço, Erkan Oğur’un perdesiz gitarı, filan..

Hiç kaybetmiyor bu amatör dürtüsünü lakin, önemli olan da orası. Hep ortalığa nanik yapar gibi bir hali var, o ağırbaşlı duruşunda bile.

Garden State filminde, Grey’s Anatomy dizisinde filan kullanılmış şarkıları. Sonradan öğrendim ben-hiç dizi seyretmem de. Sonra gelen ep’ler filan var, ama beni tavlayan, mat eden son albümü “The Shepherd’s Dog” oldu. Kendimi Heidi’nin içinde filan hissettim ilk dinlediğimde.

Albümdeki her şarkı ayrı ayrı nüfuz etti bünyeme, öyle ki, her saniye ayrı bir ruh haline bürünen bana bile yetişebildi bu albüm, bu hususta. Lakin bir iki şarkı var ki, aman diyeyim, onun size uyuşmasını bırakın bir kenara, bir anda şarkılar ruh halinizi belirler oluyor..

Carousel var mesela. Dikkat ediniz. Kendimi bir spiralin ortasına terkedilmiş hissediyorum bu şarkıda. Ne alaka, ben de anlamadım. Ama evrenin özünün bir spiralden oluşma hikayesiyle ilişkili olabilir..

Hemen ardından House By The Sea geliyor. Rahatlıyor ve kendinizi deniz kenarındaki evde sallanan sandalyede muhayyile başlıyorsunuz..

Derken, Resurrection Fern adlı o şarkı. Bir gün olur da Sam ile tanışırsam, ciddiyim, çok fena laf işitecek benden bu şarkı yüzünden “dostum” diyeceğim ona, “canım Sam, benim gibi bir acılar kralı bunu yazabilirdi ama sana noluyor ki?”

Ve kapanışa kadar bu hüzünle sürüklüyor sizi, Boy with a Coin var oralarda bir yerlerde, metroda gitar çalan çocuk misali.. Son şarkıda tabiri caizse yerle yeksan ediyor sizi bu adam.. Yer yer şöyle böyle tınlıyor da diyemiyorum, kimse gibi tınlamıyor galiba.. Ama biraz Sufjan Stevens, biraz Jose Gonzalez, Elliott Smith kokuları almıyor değilim hani..

Ne yapmalısınız şimdi, bilmiyorum. Eğer kendi yalanlarıma sizi inandırabilmişsem, açın bir Sam Beam dinleyin şimdi –ya da Demir yahut Şarap, siz seçin.

bakınız myspace

dipçik: Bir de sinema hocasıymış Miami Üniversitesinde, napsam yahu gitsem mi.

Devendra means at home.

2008-01-30T20:32:00.001+02:00

ÖSS'ye gerçek anlamda çalışmadığımı itiraf etmeliyim. lakin zevkle yaptığım bazı işler de yok değil. misal, doğa ana'nın oyunlarıyla pek güzel vakit geçiriyorum bu aralar. ho la Gaja, çok yaşa Gaja!

dersane ev ve okul arasında müthiş bir hayat sürüyorum. arada müzik dinlemeyi ihmal ediyorum, yazı yazmıyorum, kafa dinlemiyorum, insanlarla konuşup vakit kaybediyorum; zira düşüncelerin yarısını felce uğratıp, kalan yarısını öldürüyorum. ilk kez kış mevsiminden bu kadar sıkıldım, oysa en sevdiğim dört mevsimden biridir kış. şimdi hep bahar olsun istiyorum. hep birileri gelsin ve konaklasın istiyorum evimde. hiç gitmesinler, bereketleriyle, güzellikleriyle hep orada, içimde, evimde kalsınlar.

ben, çalışmam. nefret ederim çalışmaktan. rimbaud gibi tıpkı. onun kadar da yalancıyımdır. lakin o, jean nicholas arthur rimbaud, sıkı yürür. benim gibi biri, dik bile duramayan giz, hiçbir zaman onun kadar inandırıcı olamayacağım. kendime bile.

gitmem gerekiyor.
devendra banhart dinleyiniz. "ev"de hissettiriyor. aşık ediyor, özletiyor, ağlatıyor, güldürüyor filan..

beni biriniz yollasa başka diyarlara? lakin bunca evsizlikten ve huzursuzluktan pek bunaldım.

giz.

cannevar

2008-01-24T01:19:00.002+02:00

Bazı şeyler bilirim. Biraz simya ve büyü. Eğer yaşadığımız dünyaya indirgersek bunları, inanın ki, bir divâne bile sayılabilirim..

Dostlarım arasında biraz gergin, fazlaca sinirli, çok konuşan, hatta susmayan ve hatta bazen konuşamayan olarak bilinirim. Açıkçası bir hiç’im, sizden tek farkım bu devrânda sizden daha az hissedilişim, yahut bazılarınızca görünmez oluşum..

Ettiğim lanetler dönüp beni bulur mütemadiyen. Hayat karşısında Irak halkından pek bir farkım yok, söylemem gerekir ki. Nasıl ki başlarını savaştan kaldıramıyorlarsa; aynıyımdır, sadece başım kalkmaz sıkıntıdan.

Fitneye tutulmuş kelâmlar ederim her daim; ben, büyülü, sıkıcı ve denebilir ki işe-yaramaz küçük bir çocuğum. Ben, siz sade acılarınıza söverken, size dönüp boş boş bakanım. Sevmediğinizim ben, düşünmediğinizim. Elinizden kayarken aynalarınız, bin parçaya bölünenizim..

Ahh! Masallara hapsolması gereken, bir hiç yahut bir piçim.

Kendimi hapsettim Güneş’in aşkına, bir ayçiçeği bile sayılabilirim; gün döndükçe, yüzünü gün’e dönen.

Şaraplar akar bacaklarımdan bazen, kimi zaman düşsel yeşil canavarlar görürüm siz yerine. Öğrenmeniz gerekiyor, derdim sizinle değil; derdim, kendimle.

Bilemezsiniz, çoğu zaman bir Rodos şövalyesinin Osmanlı’dan kaçışı gibi kaçarım toplumdan.

Soru yok, sonuç yok, derman yok, lakin çok olan bir şey biliyorum: aşk..

Aşkımdan kapatırım kendimi renklere, ben. Doğadan çaldığım gülümsemelerimi yollarım yedi düvel, dört bucağa. Göremezsiniz bunları, merak etmeyiniz. Görmeniz gerekenler, kendi yüreğinizin içindekilerdir.

Tanrınızı alt edebilirsiniz bir şekilde, yok sayabilir, ona sövebilir, onu övebilir yahut ibadet edebilirsiniz. Lakin yüreğinizi yok sayamazsınız. Bir ihtimal pencere dışından seyredebilirsiniz onu. Bilirsiniz ki, kar yağdı mıydı, içeri girmek zorunda kalacaksınız..

Bana gelince, hiçbir sesi duymamakta üstüme yoktur. Bu yüzden aranızda da yalnızımdır çoğunlukla. Yalın, sâfi ve oyunbaz. Bazen yüreğimden yükselen melodileri ve içime doldurduğu raks etme isteğini bastıramaz ve kendi kendime konuşmaya başlarım. İşte başa dönüyoruz, insanlarınız seslerimi duyar ve hemen basmakalıp bir sözcük verirler bana: “divâne”

Nice gerçekliklerden kaçıp düşlere sığınırız çoğumuz. Bizi birbirimize en çok yaklaştıran yol burasıdır. İtiraf etmeliyim ki, düşlerime giren bazılarınızı severim. Lakin, mutsuzluk tanrımdır benim. Uyumam gerekir, affedin. Gitmem gerekir, belki ölmem ve çürümem, yahut uyanıp konuşmam.

Konuşmalarım sizin uyku-nedeniniz, benim düş-sonuçlarım olacaklar.

Biliniz ki, sizden biri değilim ben, zira hepiniz kadar yok, hiçbiriniz kadar varım.

Ben puslu şiirlerde adı okunan, masallarınızda kulağı çınlayan yeşil renkli canavarım.

gizem/29aralık07

Rimbaud

2008-01-24T01:12:00.001+02:00

Tam da sana layık bir gün, bugün, Rimbaud.
Sularla dolu karanlık bir sarnıç; sularda balıklar, balıklarda biz.

Biri yana yatıyor balıkların, Rimbaud, o galiba benim ile senin için orada duruyor. Balık, ölüyor Rimbaud.. Yanına turuncu balık geliyor, yokluyor "ne" olduğunu, bulamıyor.. Kaç kez yanıldık biz değil mi? Kaç kez bitirmek istedik, ama başladık, gitmek istedik ama döndük.. Koskocaman bir balık Rimbaud, şiirlerin kadar büyük, düşlerim kadar büyük..

Ah Rimbaud, tam da sana layık bir gün, bugün..
Sanattan konuşan hanımlar yanımda, senin yanındaki şiirbilmez şairler gibi..

Kırmızı bir ışık yanıyor şiirlerin için, ama canımı acıtmıyor bu sefer, kırmızı..

Başlıyoruz Rimbaud; şiirlerin ile bekaretim bozulacak..

gizem.[Rimbaud dinletisi evveli, 29 Aralık]

Grace Slick & The Great Society

2008-01-18T22:56:00.002+02:00

bugünlerde en güzel keşfim sanırım Grace Slick'in Jefferson Airplane'den evvelki grubu olan Great Society oldu. tabi bundan size ne. isterseniz kaale dahi almayabilirsiniz; ama söyleyeceğim.

Grace Slick, 1960 beat kusağının en güzel kadınlarından biri bana kalırsa. Janis Joplin'in bile kıskandığı tek kadın vokal.
sonradan çözdüm ben bu olayı.
Janis Joplin'in sesi güzeldir. bu tür vokallerden hazzetmeyen birine dahi bu kadını dinletseniz "evet" der "Janis, en iyisidir."
lakin Grace icin aynı şeyleri söyleyemem. Grace'i anlamak icin biraz beat ruhu, biraz hippi damarı olması gerekir kişide. sonra farkedersiniz zaten. "eğer Grace'in sesini duyabilseydi insanlar" dersiniz siz de "kesinlikle dünyada barış olurdu; otla, marihuanayla ya da müzikle. elimize silah tutturulmadan.."

Great Society'ye dönecek olursak; Jefferson Airplane'in hit şarkıları Somebody to Love ve White Rabbit (ki hayatımın fon müziğidir) bu dönemde çalınıp söylenegelen şarkılar olmuşlar. ve hatta, White Rabbit'te psychedelic müziğin dibine vurmuş grup. Grace ise doğaclamanın sınırsız sınırlarında dolaşmaktadır "Sally Go 'Round The Roses" adli şarkıda. Jefferson Airplane'in o "folk"cu durusuna karşılık Great Society fazlasıyla "psychedelic" kalmıştır bu yüzden.
"Live At The Matrix" adli konser albümünde benim gözüme en çok takılan şarkılara dönecek olursak, "Often As I May" adli 7. şarkı. zaten gariptir albümlerin 7. şarkıları hep dikkatimi çeker benim. Often As I May'in sözlerini inanın ki hiç okumadım. ama hep o "gelmeyen" sevgili acısı, bu şarkıda garip bir şekilde su yüzüne çıkıyor. "I love him" diye giriyor şarkıya, içinizde bir sızıyla dinlemeye devam ediyorsunuz.. "Darkly Smiling" biraz karanlık bir şarkı. Janis'i Grace'ten ayıran kısım hep budur bence. Grace'in o menekşe gözlerinin altındaki hüzün. bu sarkıda onu görebilirsiniz iste. ve "Nature Boy". Nature Boy'un ne kadar garip bir şarkı olduğunu başka bir zaman işleyeceğim, lakin bugüne kadar yapılmış binlerce Nature Boy yorumuna rağmen en güzelinin Grace olduğunu söyleyebilirim. (eden ahbez, rahat uyu)

gözlerinizi kapayın ve kendinizi bu zamanın en hırçın, en güzel kadınının menekşe kokulu sesine bırakın..
kendiniz için yapabileceğiniz en güzel şeylerden biri bu, bana sorarsanız.

ben yaptım, oluyor. ciddiyim..

giz. 5eylül7 / 21.04

Robert Plant aka. The Golden God

2008-01-18T22:27:00.003+02:00

tarihler bir temmuz gecesini gösterir. o temmuz gecesi ki, ömrün zirvesidir.

biletler aylar evvelden alınır; düşler kurulur; dvd'lerin, video görüntülerinin ve albümlerin üstüne yatılır; bir kahraman bellenir o; o ki plant; plant ki anti-hero!

konserden saatler önce kadim dostum Sâye ile kuyruğun en önüne geçmiş; bulduğumuz iki eski toprak ile sohbet etmekteydik; aramızda en az 40 yaş fark vardı. yani onlar doğmak istediğim zamanlarda doğmuslardı.

sonra kapılar açıldı ve şans diledi güzel kadın bize: "çok güzel günler geçirin ve dinleyin müziğinizi, çok güzelsiniz siz." eğildim önünde ve teşekkür ettim tüm çocukluğumla.

içeri girdik sonra. harbiye'ye bir sürü kez gelmis olan ben; ilk kez bu kadar heyecanlıydım. kalbim boğazıma dayanmıştı tabiri caizse; nefesim kesiliyordu.
sonra Selim Sesler'i gördüm harbiye sahnesinde, Selim Sesler ki çingeneliğimin nefesidir. "ahhh" dedim, "bu ne güzel başlangıç böyle."

yalnız, Selim Sesler çalarken insanların yerlerini aramaları ve büyük adamı pek kaale almamaları kanıma dokunmadı değil.

Selim Sesler eğildi önümüzde ve terketti sahneyi; kocaman halılar döşediler; gitarlar akort edildi; belliydi ki geliyordu..
saatler tam dokuz otuzu gösterirken; elemanlar çıktı sahneye; arkadan uzun saçları, siyah tişörtü [iddiaya girmiştim hangi renk tişört giyecek diye.. bordo bekliyordum, niyeyse.] "yaklaşmayın yakarım" tarzı bir kurukafa, tüm asaleti, güzelliği ve büyüsüyle dikildi Istanbul'un karşısına Plant. "Tin Pan Valley" ile basladı üstümüzü başımızı yakmaya..
üçüncü şarkıda eski bir melodi fırladi sahneye: Black Dog! ve koca Plant'in 40 yıl evvelki haline dönüşünü görmek büyüleyiciydi doğrusu..
ve sonra akustik gitarlar alındı ellere; koca düş şarkımın akorları peşisıra geliyordu. "they say: she plays guitar, cries.. and sings.." Plant, naptın be?

gözlerimin doluluğuyla geçen iki şarkıdan sonra evet, ağlamaya başladım. çünkü bazen içiniz dolmuştur ve bir şarkı aniden çıkagelir: "babe, babe, i'm gonna leave you.. i'm leave you in the summertime.."
herkes ayağa kalktı ve sevinçle hüzün arasındaki o nokta vardır ya hani; belliydi ki herkes oradaydı..
sonra çat diye bitti konser. çat diyorum çünkü ben şöyle üç cd'lik filmler gibi olmasını bekliyordum galiba; misal Underground. başladın mı bitmeyecek, bitmesini istemeyeceksin.

ben böyle bir kalabalık görmemiştim zira.bazıları "oturdu seyirciler" diyor, "Plant sıkıntıya düştü" filan diyor da, bana hiç öyle gelmedi niyeyse, zira her şarkıdan sonra Istanbul'un anca kaldıracağı bir gürültü geliyordu seyirciden: "Plant, sen bir tanesin" diye.

sonra geri geldiler; yıkıldı Harbiye, bildiğiniz yıkıldı.
ve The Enchanter başladı; o asrın göreceği en güzel sözlü şarkılardan biri..
araya Ya Lelli karisti; Arap havası da soluduk bir güzel; öğrendik ki Ümmü Gülsüm hayatını değiştirmiş Plant'in; "ahh be Plant" dedim ben de "ne güzel adamsın sen!"
bendirini seveyim be!

belli ki geliniyordu sona. ve patladı iste o an, Istanbul; Whole Lotta Love ile.
o şarkıyı pek sevmezdim bilir misiniz. grupların en sevilen şarkıları hep itici gelmiştir bana.
ahanda açtım dinliyorum şimdi.. dün o şarkıdaki coşkuyu; bir defa, bin defa, yüzbin defa daha yaşamak için..

ellerim halen şiş, gözlerim halen şiş..
konserden geldim ve açtım şarabımı.. gün bugündür diye.. asırlardır bekliyordum çünkü, 98'de taso oynuyordum ben, sanmayın ki kaçırdım konseri..

"See you soon" dedi ya, ben ölsem de gam yemem artık.. ama gelmezsen Monsieur Plant, ben gelirim yanına, duy.

dünyanın ibne siyasetçilerine verdiği ayarlar, "robeeeert" diye bağıran hatuna "yes, mom" deyişi, ellerini çırpışı, kalabalığı yönetişi, ritmleri, sesi, dansı..
bu adam kesinlikle yaşlanmayacak!

ve gördüm ya hani. toz toprak silindi ya üstümden; sırf bu yüzden bile sağol Plant, hani göreceğin yok ya, olsun iste.

Keloglan'ın bir sözüyle bitirmek istiyorum bugünü.
"Kuş tüyü yastık, yemyeşil çimen gibisin Plant.. insan öyle rahat ediyor ki yanında.."

ps. yaşlı kadının bana ayarlamaya çalıştığı şile bezi pantolonlu uzun saçlı çocuk, hemen çık ortaya! hayır, yanlış anlaşılmasın, sadece aşık oldum. çıkmazsan plant'e adayacağım kendimi. zira sanırım pek bi yüreğim pırpırlandı dün plant yüzünden.. ehuheu..

ps2. justin adams müthiş bir gitarist. page'in gelmesini beklemiyorduk herhalde?
ayriyetten adam, türkiye'yi baştan sona dolaşmış, ozanlarla birlikte gitar çalmış. bu deyimi kullanmak istemezdim ama, bok atarken iki kez düşünmeli insanlar.

ps3. strange sensation doğu'ya oryantalist gözle bakmıyor. bunu mighty rearranger albümünün her saniyekaresinde dahi görebiliyorsunuz. zira bendiri, darbukayı çalarlarken bile gözlerinden samimiyet akıyordu adamların.

ps4. "see you soon" güzel adam. see you soon..

gizem. 5temmuz7

A Foggy Day in Karaman

2007-05-17T19:35:00.001+03:00

yaklasik 5 gündür bu yaziya nasil, nerede ve ne zaman baslamam gerektigini düsünüyordum.
eger hayat yenileniyorsa, mekani da yenilemek lazimdir, o yüzden, buraya, hosgeldim.

ilk yazimi gecen hafta yaptigim bi yolculuga ayirasim var zira hayatima iyicene bi esik oldu. geziler, her zaman böyledir de, icine baska seyler karisirsa, misal cocuklar, güzel gözler, caglalar veya bademler, o zaman isin icinden cikamam ve geziden sonra farkli bir insan oluveririm.

Karaman dedikleri bir kücük sehir. hatta sorsak Konya diyor herkes. hayir arkides Karaman onun adi, güzel gözlü cocuklar kenti.

yola ciktigimizda kafamda kahverengi bir sal, üstümde bir yesil dervis yelegi, altimda kirmizi salvarim.. her neyse.. haydarpasa'da bekliyordum ben ve orhan veli'nin dizeleri geciyordu aklimdan..
transasya ekspresi yanasti. oradan bi cocuk gördüm. sonra carpildim. evet ben fazla carpilirim, bu sefer beni carpanin bir peri olmasiydi garip olan. evet, ne güzel cocuktun sen..
gözüne baktim, adini menam koydum.. derman oldu uykuma, rüyama.. bir güzel kahverengi cocuk..

neyse, az gittik uz gittik trende.. bir köy vardi, cocuklar vardi, okul vardi; bekliyorlardi ki yardim edelim onlara..
karaman'a vardik, saraplar icildi yolda, muhabbetler edildi, umut vardi. ki biz biliriz, umudun olmadigi yerde asklar hep mutsuzdur..
karaman'a indik sonra..
yazamayacagim ben bundan gayri.. aldigim bir sürü not var, onlari ilistireyim ki bi anlami olsun yazinin, öykü olmasin..

*eyüp amca vardi.. "yörük kizim" diyordu bana. "postallarini giy, salvarini giy, gel götüreyim seni bizim yaylalara.."

*"kuzum" diyorlardi hep. öylesine sicacik bir seslenis ki bu, bilmemkac kilometre uzakta annemi özledim sagolsunlar.

*recep vardi. ona her baktigimda utancla karisik yamuk bir gülümsemeyle beni selamlayan ve "gizem abla, cagla ister misin" diyen. "yok recepcim, midem agriyor artik" dedigim zaman, "ama hatirim icin" deyip, ishallige kadar beni götüren. zeytin gözlü recep. ama yesil zeytin.

*meryem vardi, yanina oturdum muydu, saclarima ellerini dolayip oyunlar oynamaya baslayan..
*eda vardi, kücük esmer kiz. gözleri ellerinden büyük..

*rafet, 15 yasindaki inter marka sari minibüsümüz hakkinda dedikodu yapiyordu. dedim "sen kac yasindasin rafetcim?" deyu. "yedi" dedi. "0 15 yasinda biliyor musun?" dedim.. cevabiyla yere yattim: "kiz sen ne diyoon?"

*sari cicek tarlalari/aralarinda gelincikler/bir sürü zambak, papatya.. is aralarinda getirilen buket buket cicekler..

*kuru fasulye, tavuklu pilav, et, yogurt, etli ekmek, tantuni, "oba ayran", acik cay.

*hayatimda gördügüm en garip reklamlar: Sosyete Un: "Ne Un Yaaa!!!" & Boru mu? BORUuU..

*interimizin kaptani "inter kaptan" cemil abi. erkeklere "sipaciklar" diye seslenisi. iki ay evvel esi ölmesine ragmen kaybetmedigi nesesi..

*"katmak" eylemi. "sey" gibi bir sey. her türlü fiilin yerine gecip kamufle oluyor. bi karaman'da gördüm ben bunu.

*yemek getiren kadinlarin "kusura bakmayin" deyisi. yok anam diyoruz siz kusura bakmayin.. sonradan isin felsefesini caktik tabi..

*"cokusmak". tanrim sehirli insana da böyle güzel fiiller söyle. bir sürü insan yer sofrasinda ve kocaman tabaklarda yemek yiyor. müthis. hic bu kadar keyf almamistim yemek yerken..

*yilki atlari. korkunc bir yolculuktan sonra gördük onlari.. inanilmazlar.. onlar kadar özgür olmak isterdim dogrusu ^^

yolculuk sonunda olanlar.
"gülüsün degisti gizem"
cingene kizin biri yanima geldi ve: "allah güzelligini sevdigine bagislasin" dedi.. güzel degilim ki ben ama.. eheh..

-madensehri köyü'yle karaman arasindaki yolda en cok u2 dinledim. huyum degildir ama "window in the skies" müthis bir sarki, tekrar ediyorum.

dönüste cok agladim bi de..
tanrim, ne sulugözlüyüm..

ve ögrendim ki, gizem bi seyyahsa eger, gittigi yerde 2 günden fazla kalmamali..

haydin nice gezilere..
giz.